Rozmowa · Lilienne Wybieraczka Sieci

„Niech pan na siebie uważa. Morze jest spokojne, ale mimo to... Pod wodą znajdują się ruiny. Może pan zarysować lakier... albo skończyć jeszcze gorzej”.

„Ładna broń”. (Wskaż miecz u jej pasa). „Wiąże się z nim jakaś historia?”

„Niestety, fabryka sprzedała mi go z trzyletnią gwarancją zamiast historii” – stwierdza, śmiejąc się z własnego żartu. „Służy mi głównie do odstraszania”.

„Czy nie od tego są pistolety?”

„Pistolety są drogie... i delikatne. Chyba” – wzrusza ramionami. „Poza tym mam dzieci. Nie mogę trzymać przy nich broni palnej, a porządne ostrze czasem wystarczy, by odstraszać natrętów”.

Ale czasem nie.

„A po co to zastraszanie?”

„Od czasu do czasu ludzie wymagają lekcji pokory. Tak to już jest. Dawniej wpadałam w oko wielu mężczyznom i proszę mi wierzyć” – dodaje, chichocząc – „mężczyzn trzeba czasem uczyć dobrych manier”.

„I gdzie są teraz wszyscy ci mężczyźni?” (Przejdź dalej).

„Część liże rany po tym, jak dałam im lekcję – inni mieli zakute łby...” – stwierdza i spogląda w dół. „Jednego z nich poślubiłam”.

„Zaraz, ale czemu? Skoro są zakutymi łbami...”

„Najwyraźniej spodobało mi się, jak krwawił” – jej wyraz twarzy nie zmienia się. Trudno powiedzieć, czy żartuje.

Jeśli żartuje, to skąd ta melancholia?

„Gdzie jest teraz pani mąż?”

„Odszedł”.

Portowy falochron stale obmywany jest lodowatymi falami. Morze wyrzuca na niego i na plaże Revacholu wiele rzeczy. Niektóre nieożywione, z kolei inne po prostu już nieżywe... Przechodzi cię dreszcz.

„Odszedł? Co za tchórz! Ja bym nigdy nikogo nie opuścił”.

„Ee...” – unosi brew. „To wspaniale. Jego zabrały fale. Minęło już sporo czasu”.

„Och...” (Zamilknij. Poczekaj, aż zacznie mówić dalej).

„Nie szanował morza. Wypływał pijany jak bela i wreszcie pewnego dnia jego łódź znaleziono pustą. Wzdęte zwłoki znalazły się dwa tygodnie później”.

„Zanim powie pan, że przykro mu z powodu mojej straty, musi pan wiedzieć, że to wydarzyło się cztery lata temu i że już się z tym pogodziłam. Nie można opłakiwać w nieskończoność żylastego pijaka”.

Ale jego mięśnie bardzo jej się podobały. Słychać to w sposobie, w jaki wypowiada słowo „żylastego”.

„Tak, śmierć jest niczym. Sram na śmierć”.

„Ja nie. Ale my, utrzymujący się z ciężkiej pracy, nie mamy luksusu chorowania z melancholii” – stwierdza, zakładając ręce na piersi. „Pochowałam go, opłakiwałam przez stosowny czas i żyję dalej”.

„Dla mnie i dzieci życie niewiele się przez to zmieniło...” – zerka na wieś, gdzie dwoje małych dzieci bawi się kamieniami.

Nie jest to dla niej ani wrażliwy, ani szczególnie interesujący temat.

Zdaje się, że jest gotowa iść na randkę z kolejnym – lepszym! – pijakiem. Spytaj ją. Obojgu wam przydałaby się odrobina takiej rozrywki.

Zrób to! Spróbuj poderwać wdowę! To właśnie należy zrobić.

„Czas naprawdę jest najlepszym lekarstwem na smutek, co?”

„My, utrzymujący się z ciężkiej pracy, nie mamy luksusu chorowania z melancholii” – stwierdza, zakładając ręce na piersi. „Pochowałam go, opłakiwałam przez stosowny czas i żyję dalej”.

„Dobrze jest pogodzić się ze stratą i ruszyć do przodu. Życie musi toczyć się dalej”.

„Trzeba było rzucić się za nim w fale”. (Kiwnij z zamyśleniem głową).

„Tak? Dzieci też, prawda?” – pyta, ale nie czeka na twoją odpowiedź. „Ludzie utrzymujący się z ciężkiej pracy nie mają tego luksusu. To fanaberie bogaczy. My musimy żyć dalej”.

„Pochowałam swojego męża, opłakiwałam go przez miesiąc i tyle. Dla mnie i dzieci życie niewiele się przez to zmieniło. Przynajmniej nie na gorsze”.

„Nie żyje? Został... zamordowany?”

Porucznik znowu kręci głową.

„Tak, przez samego siebie. Nieumyślnie” – kontynuuje ze zmarszczonym czołem. „Nigdy nie szanował morza. Wypływał pijany jak bela i wreszcie pewnego dnia nie wrócił”.

„To bardzo źle... Co się stało?”

„Kto wie? Może wypadł za burtę?” – stwierdza, wzruszając ramionami. „Nie szanował morza. Wypływał pijany jak bela i wreszcie pewnego dnia jego łódź znaleziono pustą. Wzdęte zwłoki znalazły się dwa tygodnie później”.

„Dokąd?”

„Pod fale” – wasze spojrzenia spotykają się. „Zabrało go morze. To było dawno temu”.

„Odszedł i nie wrócił? To brzmi jak zaginięcie”.

„Wykluczone” – wtrąca się cicho porucznik. „Nie zajmiemy się poszukiwaniami tego mężczyzny”.

„Nie, nie. Nie ma czego szukać. On nie żyje. Zabrały go fale”.

„Czemu więcej kobiet się nie zbroi, skoro to takie skuteczne?”

„Skąd ten pomysł, że się nie zbroją?” – pyta, uśmiechając się. „Ech... Prawda jest taka, że większość z nas jest zbyt przestraszona, zmęczona, głupia i nudna, aby to robić”.

„To dotyczy również mężczyzn, ale oni potrafią grać. Udają, że wszystko jest w porządku i że życie w tym gównie im nie przeszkadza. Jakby każdy się na to nabierał”.

Nie tyczy się to prawdziwych mężczyzn. Nie tyczy się ciebie. Pokaż jej swój osobisty cud.

Trener ma na myśli twoją minę.

„To prawda. Większość ludzi, których spotkałem, się boi”.

„Tak. Nikt nie chce rozmawiać o tym, jak bardzo jest przerażony. Ale tylko przerażeni ludzie są naprawdę niebezpieczni – i wielu z nich jest niebezpiecznych”.

Ale ona nie jest wystraszona. Czy to sprawia, że nie jest niebezpieczna?

„Proszę spojrzeć!” (Wskaż malującą się na twojej twarzy minę).

Wasze spojrzenia spotykają się i kobieta nagle wybucha śmiechem. Zachrypłym. Jakby od dawana się nie śmiała.

Nieźle.

„Podoba się pani?”

„Jasne” – jej twarz poważnieje. „Wygląda, jakby był pan w stanie stawić czoła każdej grozie świata z tym samym niezmiennym uśmieszkiem. Jest jak tarcza”.

W jej oczach wciąż widać gasnące szybko błyski rozbawienia.

„Proszę sobie znaleźć kogoś innego do wyśmiewania. Nie jestem błaznem!”

„Przepraszam” – odpowiada, kiwając głową. „Wyglądało, jakby był pan w stanie stawić czoła każdej grozie świata z tym niezmiennym uśmieszkiem. Ten uśmiech był jak tarcza”.