Rozmowa · Lilienne Wybieraczka Sieci

„Jestem prawdziwym mężczyzną. Proszę mi wierzyć”.

„Och...” – kręci głową i uśmiecha się lekko. „Niech to pan wierzy mi – wszyscy tutaj są »prawdziwymi« mężczyznami. To pewnie przez ubóstwo wszyscy mężczyźni stają się prawdziwi”.

Brzmi to, jakby wolała, żeby jej mężczyźni byli nieco mniej „prawdziwi”.

„Czy mogę pożyczyć ten miecz?”

„Nie, obawiam się, że nie” – w jej oczach widać rozbawienie, gdy jej dłoń trafia na rękojeść miecza. „Chce pan skonfiskować ostrze, którego używam do obrony przed tymi zwierzętami? Doprowadzi pan do mojego przedwczesnego zgonu”.

Odmawia? Ale twoje słowo to prawo. Ty jesteś PRAWEM!

Żartuje sobie. Jej głos robi się łagodniejszy.

Czy ona z tobą flirtuje? Odrobinę? Masz wrażenie, że może faktycznie...

„No tak. Typowe patriarchalne bzdury, męska toksyczność”.

„Ee... jasne. Toksyczność” – kiwa głową. „Ale faceci tacy już są, a poza tym niewielu ich tu mamy. Jak na razie miecz wystarczał, by trzymać ich w ryzach”.

„Zaraz. A wie pani, jak go używać?”

„Nie bardzo” – stwierdza, zerkając na ostrze. „Znam kilka podstawowych ciosów i wiem, że w trudnej sytuacji jest lepszy od noża”.

Ale nie w ciasnej sytuacji.

„Rzeczywiście jest imponujący”. (Kiwnij głową).

„To zwykły produkowany masowo miecz – jak łopata czy siekiera. Nic szczególnego. Służy mi do odstraszania”.

„Idiota w Spirali Katastrof, ten tam, potrzebuje swojej kurtki. Widziała ją pani?”

„Niewiarygodne, szuka pan kolejnych zgubionych rzeczy” – stwierdza z uśmiechem. „Za to Spirala Katastrof tracący swoją kurtkę to coś mało zaskakującego. W końcu stracił już wszystko”.

„Dobrze, że ma prawdziwego funkcjonariusza policji, który jej szuka” – stwierdza z uśmiechem na twarzy. „Stary dobry Idiota w Spirali – kierownik wyższego szczebla do szpiku kości”.

To dziwne. Czyżby naprawdę była pod wrażeniem?

„Nikt nie będzie robił w konia Konrada Kurtkiewicza. Znajdę ją. I zatrzymam dla siebie”.

„Że co?” – pyta, starając się powstrzymać śmiech. „To nie jest zachowanie właściwe dla policjanta, prawda?”

„Robiłem już gorsze rzeczy”.

„Jestem tego pewna” – odpowiada, spoglądając na ciebie dziwnie. „Nie muszę znać szczegółów, ale życzę panu, aby udało się panu znaleźć tę rzecz. Proszę rozejrzeć się w pobliżu targu rybnego na północ stąd, na promenadzie. To miejsce przyciąga pijaków”.

Ona szczerze trzyma za ciebie kciuki, szanowny panie!

„Prawo to ja”.

„Jasne, jasne... W takim razie wszystko w porządku” – odpowiada, wywracając oczami. Nagle na jej ustach pojawia się uśmiech. „Mimo to mam nadzieję, że pan ją znajdzie. Proszę rozejrzeć się w pobliżu targu rybnego na północ stąd, na promenadzie. To miejsce przyciąga pijaków”.

„Nie wiem tak naprawdę, czemu robię różne rzeczy. Po prostu mi się przytrafiają”.

„Tak, wszyscy mamy czasem takie wrażenie...” – stwierdza i spogląda na plażę. „Czasem zastanawiam się, czy to ja jestem protagonistką w historii mojego życia”.

Nagle zalewa ją fala smutku.

„W każdym razie...” – odchrząkuje. Dwa razy. „Na pana miejscu rozejrzałabym się w pobliżu targu rybnego na północ stąd, na promenadzie. To miejsce z jakiegoś powodu przyciąga pijaków. Mogę panu jeszcze w czymś pomóc?”

„Próbuję po prostu pomóc nieznajomemu w potrzebie”.

„To bardzo miło z pana strony. Naprawdę. Na pana miejscu rozejrzałabym się na opuszczonym targu rybnym na promenadzie. To miejsce z jakiegoś powodu przyciąga pijaków... Może dlatego ten targ miał takie problemy z utrzymaniem się na powierzchni...”

Zjawisko, którego nie jest w stanie wyjaśnić teoria działania niewidzialnej ręki rynku.

„Jeśli jeden z nich coś zgubił, to jest to dobre miejsce, aby zacząć poszukiwania”.

„Zbieram dowody, żeby móc oskarżyć go o kradzież”.

„To chyba nie jest najlepszy sposób na wykorzystywanie pańskiego czasu, prawda, panie stróżu prawa? Napastowanie bezdomnych na plaży i tym podobne...”

„Niesamowite...” – kręci głową. „Stracił już wszystko, a teraz do tego też kurtkę?”

„Właściwie to szukam kogoś innego”.

„Och? Kogo?”

„Szukam zaginionych kryptozoologów”.

„Yy...” – marszczy czoło w zamyśleniu. „Zdaje się, że nie mam pojęcia, co to za jedni. Mógłby pan wyjaśnić?”

„Ludzie szukający wyimaginowanych zwierząt”.

„Aha!” – woła. „Jak ci od bałwanów!”

„Bałwanów? O tych nic nie słyszałem”.

„Dwóch dziwnych facetów kręciło się tutaj z nosem w piasku i opowiadali jakieś bzdury o bałwanach i takich tam”.

„Gdzie się udali?”

„Właściwie to nie wiem. Chyba w głąb półwyspu. Znaczy – w tym kierunku zmierzali” – wskazuje północ. „Kogo pan jeszcze szuka poza bałwanami?”

„Zaraz. »Takich tam«?”

„Zgadza się” – kiwa głową. „Nie tylko o bałwanach, ale też o niebieskich ludkach, małpoludziach, płonących nosorożcach. Chyba pan łapie”.

Och, łapiesz. I to przepiękna wizja.

„Ludzie szukający trudnych do znalezienia zwierząt”.

„Ludzie szukający zwierząt, w których istnienie nie wierzą naukowcy głównego nurtu”.

„Szukam podejrzanej, która mogła zatrzymać się tu w okolicy”.

„W porządku, kiedy ta osoba się tu zatrzymała?”

„Bardzo niedawno, jakoś kilka dni temu. Mogła tu przybyć w piątek”.

„Och...” – wygląda na odrobinę zawiedzioną. „Przez większość zeszłego tygodnia byłam na morzu. Pogoda sprzyjała połowom, więc wypływałam już o czwartej rano”.

„Naprawdę?”

„Tak, to najlepszy czas. Trzeba korzystać ze spokojnego morza. Po powrocie spałam jak zabita. Praca na morzu jest naprawdę męcząca. Teraz czekam, aż wiatr się uspokoi, aby znowu wypłynąć na połów...”

„Przykro mi, że nie mogę panu pomóc” – przeprasza, a na jej ustach pojawia się cień uśmiechu. „Może uda mi się pomóc panu odnaleźć kogoś innego?”

„To już wszystko, nie szukam na razie nikogo innego”.