Rozmowa · Lilienne Wybieraczka Sieci

„Naprawdę? Na pewno nie szuka pan również Nadii Harnankur? Albo Ignusa Nilsena? Albo zaginionego miasta Eis pod powierzchnią morza?”

„Wielu rzeczy szukam, co?”

„Wielu rzeczy” – potwierdza, odwdzięczając się uśmiechem.

„Na to wygląda. Ale dla mnie nie wydaje się to wiele. Mógłbym wrobić więcej. Może w pani życiu też kogoś brakuje?”

„Och!” – chichocze. „Wiele mi brakuje, ale nawet taki gorliwy terier by sobie z tym nie poradził. Chociaż sprawia pan wrażenie bardzo skrupulatnego. Niech pan lepiej powie, czy mogę pomóc panu w czymś innym”.

„Jestem wysłannikiem sił nie do powstrzymania. Nikt nie ucieknie przed tym, co ma się wydarzyć”.

„Intensywny pan” – stwierdza, przeczesując swoje włosy palcami. „Jest pan jak jakiś mroczny terier z tymi swoimi poszukiwaniami. Może mogę panu pomóc w jakiś inny sposób?”

„Wykonuję tylko swoją pracę. Zmieńmy temat”.

Gwiżdże cicho, skubiąc sieci leżące u jej stóp. Wiatr targa jej włosy.

„Tak, to właśnie robią policjanci”.

„W takim razie jesteście czymś w rodzaju terierów” – stwierdza, łapiąc swoją sieć. „Tak czy siak, nie jestem w stanie panu pomóc”.

„W takim razie jak mogę panu pomóc?”

„Szukam męża z klasy robotniczej”.

„Taa... Ja już właściwie kogoś takiego nie szukam. Nie interesuje mnie też klasa średnia” – wzdycha. „Przydałby mi się ziemianin, ale najwyraźniej już takich nie robią”.

„To nie dla mnie ten mąż. Szukam go w imieniu jego żony”.

„Chciałabym panu w tym pomóc, ale nie widziałam tego męża należącego do klasy robotniczej. Może mogę panu pomóc w poszukiwaniu kogoś innego?”

Wydaje się szczerze żałować, że nie może ci pomóc.

„Chciałbym spytać o coś innego”.

„Zmieniłem zdanie. Chciałbym, żeby podpisała pani te dokumenty”. (Daj jej kopertę).

Wyciąga z niej dokumenty. „Evrart i jego plan dla naszej wsi. Rzeczywiście brzmi całkiem nieźle...”

„Więc jak, podpisze pani?”

Myśli w milczeniu, spoglądając na morze, po czym odpowiada: „Tak, czemu nie?”

„Dobrze” – pstryka długopisem. „Proszę bardzo”.

„Zaraz. Czemu pani je podpisała?”

„A nie powinnam?”

„Patrzyłem na te dokumenty. I nie, nie powinna pani”.

„Tak. Cóż. Ja je przejrzałam i pomyślałam, że powinnam – bo mówią o centrum młodzieżowym, a ja mam dzieci. Ale – oczywiście – jestem tylko głupią, biedną osobą, więc co ja tam mogę wiedzieć?”

„Życie z hałasem związanym z robotami budowlanymi będzie wyzwaniem”.

„Oczywiście, ale to tymczasowa sytuacja i wyniknie z niej coś dobrego – muszę dać swoim dzieciom jakieś inne zajęcie...”

„Co ma pani na myśli?”

„W tej chwili są urocze i małe, ale szybko dorosną. Zbyt szybko. Sama pierwszego drinka wypiłam, gdy miałam jedenaście lat, bo się nudziłam...”

„W każdym razie... Musi pan zdobyć też podpis Isobel. Widziałam listę sygnatariuszy. Ona tego nie zrobi, jeśli uzna to za zły pomysł. To znacznie trudniejszy orzech do zgryzienia”.

Rozsądne i logiczne. Podział pracy. Pozostawia sceptycyzm sceptyczce.

Zdaje się, że ta Isobel jest tu przywódczynią.

„Poza tym potrzebuje pan też podpisu Isobel” – stwierdza z uśmiechem. „Jeśli uzna, że to zły pomysł, to tego nie podpisze”.

„No, to w końcu Evrart, więc to pewnie błąd”.

„Pewnie tak” – stwierdza, uśmiechając się. „Ale to centrum młodzieżowe, a ja mam dzieci. Muszę dać im jakieś inne zajęcie. W tej chwili są urocze i małe, ale szybko dorosną. Sama pierwszego drinka wypiłam, gdy miałam jedenaście lat, bo się nudziłam...”

„W każdym razie... potrzebuje pan też podpisu Isobel. Jeśli to jest zły pomysł, to ona tego nie podpisze. Przekona się pan, że ona jest znacznie trudniejszym orzechem do zgryzienia niż ja”.

„Nie, nie. To centrum młodzieżowe. Czemu miałaby pani nie podpisywać?”

„Właśnie o to pana pytam” – stwierdza, przechylając głowę na bok. „To centrum młodzieżowe, a ja mam dzieci. Muszę dać im jakieś inne zajęcie. W tej chwili są urocze i małe, ale szybko dorosną. Sama pierwszego drinka wypiłam, gdy miałam jedenaście lat, bo się nudziłam...”

„Dziękuję”. (Weź go z powrotem).

„Nie ma za co” – stwierdza, kiwając głową.

„Dobrze” – pstryka długopisem. „Proszę bardzo”.

„Proszę, niech pani użyje mojego długopisu”. (Daj jej swój długopis).

„Ma długopis i w ogóle...” – stwierdza, biorąc oferowany długopis. Z powątpiewaniem w oczach włącza go i przykłada do papieru.

„Proszę bardzo”.

„Proszę bardzo”.

„Czym się pani tutaj zajmuje?”

„Jak już mówiłam, łowię ryby. Głównie. Żegluję wśród fal, zajmuję się swoimi dziećmi. Wybieram sieci... W tej chwili smołuję małą łódkę”.

„To wystarczy, żeby się utrzymać?”

„Czasem spaceruję po plaży i sprawdzam, co wyrzuciły na nią fale. Morze jest pełne niespodzianek”.

Zachowaj profesjonalizm, chłopie. Nie daj do zrozumienia, że ją podrywasz.

To się nazywa rozmowa. Nie musisz mieć się aż tak na baczności.

„Spacer po plaży. Brzmi to... romantycznie”.

„Och, bardzo” – śmieje się. „Znajduję kawałki szkła i drewna. Od czasu do czasu zwłoki – ludzi, zwierząt, ryb i innych dziwacznych morskich stworów. Raz morze wyrzuciło na plażę minę...”

„Co jeszcze?” – spogląda na plażę. „Butelki. Także narkotyki. Ogólnie zaginiony ładunek. Ale zazwyczaj tylko drewno i szkło. Bardzo to romantyczne”.

Dobra! Czas na poważny wybór. Możesz spytać o JEDNĄ rzecz. Dziwnie byłoby powiedzieć je wszystkie. Wybierz mądrze.

Miny! Miny! Potrzebujesz min!

„Muszę dowiedzieć się więcej o tych ludzkich zwłokach”.

„No cóż, pyta pan niewłaściwą osobę” – kręci głową. „Nie interesują mnie topielcy. Dość już ich w życiu widziałam. To bardzo nieatrakcyjna banda”.