Rozmowa · Lilienne Wybieraczka Sieci

Tak, może lepiej nie wspominaj o rzeczach przypominających jej o tym spławiku, którego była żoną. Tak tylko mówię.

„Narkotyki? Potrzebne informacje. Zajadle zwalczam narkotyki”. (Wskaż siebie).

„Nie mam ich” – odpowiada, wzruszając ramionami. „Zazwyczaj są sprzątane tak szybko, że nawet miejscowe pijaczki mogą tylko stać i przyglądać się temu z cieknącą ślinką. I zazwyczaj zabierają je jacyś obcy. Związkowcy nie znoszą tego typu rzeczy w tej okolicy”.

Przydałoby się czymś sztachnąć. Czymkolwiek wręcz. Czujesz to swędzenie dłoni? Tę sztywność karku? Ten dziwny niepokój w twoich kościach?

Ma rację, bratan! Obniżasz loty, a musisz wspiąć się wyżej. Wznosić się na skrzydłach swojego duchowego jastrzębia. Albo po prostu wciągnąć kreskę... Wszystko jedno, nie? To nic takiego.

„To chyba złe miejsce. Czemu pani nie odejdzie?”

„Niby dokąd? Jest tu mnóstwo ryb i mamy dość zamówień, by utrzymać się z połowów. Nie jest wspaniale, ale lepsze to niż nic”.

„Po prostu... dokądś”. (Zamknij oczy). „Daleko od całego tego smutku”.

„Ludzie wyobrażają sobie, że przeprowadzka i znalezienie czegoś lepszego to łatwe rozwiązanie. Ale jak to zrobić, gdy większość czasu i energii człowiek poświęca na utrzymanie się przy życiu? Gdy nie ma się żadnych rezerw, by walczyć o zmianę życia na lepsze”.

Błąkające się po świecie hordy dzikich, bezdomnych ludzi, nomadzi rozrzuceni po niekończącej się równinie w dystopijnym świecie, gdzie jedyną walutą są różne pojemniki... a ludzie zjadają się nawzajem, żeby przeżyć.

„Nie mam zamiaru narzekać na swoje ubogie życie. Mamy tu ciepło i jesteśmy najedzeni, a poza tym...” – uśmiecha się lekko i wyciąga kawałek wodorostów z sieci. „Sama nie wiem... Jest coś w tej zabitej dechami dziurze”.

Znad morza nadciąga nagły podmuch zimnego powietrza. Powierzchnia wody faluje; rybacka wieś oddycha swoim miarowym, powolnym rytmem. Jej drewniane budowle niszczeją, przez lata smagane solą i burzami.

Czemu komukolwiek miałoby się tu podobać?

Bo to dom.

Otrząśnij się z odrętwienia.

Nawet w najgorszych czasach Revachol troszczy się o swoich mieszkańców.

„Rozumiem, o co pani chodzi. Gdzie indziej może być gorzej”.

„Zgadza się” – próbuje uśmiechnąć się i sięga do swojej sieci. „Nie zamierzam narzekać na swoje smutne, ubogie życie. Jakoś sobie radzimy. Jesteśmy twardzi”.

Chciałaby ponarzekać. Bardzo by chciała. Ale nie może, więc nie będzie. Ta twardość pozwoliła jej trwać aż do teraz i nie zamierza z niej rezygnować.

„Trzeba iść tam, gdzie jest praca. Tam są też pieniądze”.

„Och, oczywiście... Dlaczego sama o tym nie pomyślałam!?” – wywraca oczami. „Niech pan posłucha – mam dzieci do wykarmienia i choć chętnie zmieniłabym swoje życie, to... one potrzebują przede wszystkim stabilności”.

„Gdziekolwiek, gdzie jest większa szansa cokolwiek osiągnąć”.

„No dobrze. Dość już o tym miejscu”.

„Taa...” – uśmiecha się i kręci głową. „Powtarzam to sobie każdego ranka”.

„Minę? MOR-owi przydałaby się mina. Gdzie ona jest?”

„W takim razie MOR będzie musiał poczekać na kolejną, bo jacyś wojskowi zabrali tamtą na środek zatoki i wysadzili ją w powietrze” – stwierdza i spluwa za balustradę. „Eksplozja była zaskakująco mała jak na tak ogromną, najeżoną kolcami rzecz”.

Najeżoną kolcami? To musiała być morska mina kontaktowa.

„Nie sądziłem, że morze wyrzuca coś szczególnie interesującego”.

„Drewno. Kawałki szkła. Od czasu do czasu zwłoki – ludzi, zwierząt, ryb i innych dziwacznych morskich stworów. Raz morze wyrzuciło na plażę minę...”

„Butelki. Także narkotyki. Ogólnie zaginiony ładunek” – spogląda na plażę. „Ale zazwyczaj tylko drewno i szkło”.

„Ciekawe. I co pani dotąd znalazła?”

„No dobrze, chyba rozumiem. Chciałbym spytać o coś innego”.

„W porządku” – stwierdza, odgarniając swoje włosy na bok, i czeka na twoje pytanie.

„Co jeszcze?”

„Sprzedaję ryby ludziom w Delcie, aby serwowali je w swoich wyszukanych restauracjach. Autentyczne insulindiańskie potrawy”.

„Szukam kogoś. Może będzie mi pani w stanie pomóc?”

„Przekonajmy się” – stwierdza, przechylając głowę odrobinę na bok. „Kogo pan szuka?”

„Zostałem poproszony o zdobycie pani podpisu”. (Podaj jej kopertę Evrarta).

„Naprawdę?” – pyta, a jej oczy błądzą po dokumencie. „Hmm... Wynika z tego, że podpisując, zgadzam się na hałas związany z robotami budowlanymi. Co Związek zamierza zbudować?”

„Evrart planuje zmienić część wsi w centrum młodzieżowe”.

„Jaki wspaniały pomysł. Nie wpadłabym na to...” – stwierdza.

Zdaje się tak naprawdę nie wierzyć we wspaniałość tego pomysłu.

„Właściwie to niech nie podpisuje pani tych papierów”.

„Dobrze, skoro pan tak mówi” – stwierdza i skubie swoją sieć. „Tak pewnie będzie lepiej. W końcu kto lubi hałas?”

„Na co dokładnie?”

„Że Evrart i Związek ma jakieś wspaniałe pomysły na cokolwiek. Myślałam, że zależy im wyłącznie na własnych interesach” – stwierdza, kręcąc głową. „Najwyraźniej związkowcy też mają dzieci”.

Mają też głos przy wyborze przewodniczącego miejscowego komitetu.

„Do zobaczenia”. [Odejdź].

„To pani łódź?” (Wskaż odwróconą do góry dnem łódkę).

„Oczywiście. Nazwałam ją »Słońce«. Zaledwie wczoraj nałożyłam na nią świeżą warstwę smoły. Trochę potrwa, zanim wyschnie – zakładając, że utrzymają się słoneczne dni”.

„Słoneczne dni?” (Wyciągnij rękę na deszcz).

„Tak” – odpowiada, spoglądając na rozchodzące się na wodzie kręgi wywoływane kroplami deszczu. „Słoneczne dni. Ma pan z tym jakiś problem?”

„Nie, proszę pani. Nie mamy żadnego problemu ze słonecznymi dniami”.

„To dobrze. Bo brak słonecznych dni byłby niekorzystny. Niekorzystny dla łódki. Niekorzystny dla sieci. Niekorzystny dla dzieci”.

Zapada chwila milczenia. Kobieta wpatruje się w deszcz spływający po żółtym kadłubie łódki.

„Khm... Chciałbym spytać o coś innego”.

„Śmiało, słucham” – stwierdza, wpatrując się w ciebie z lekko przekrzywioną na bok głową.

„Jak pani myśli, kiedy łódź będzie gotowa?”

„Na czas” – odpowiada ze skinięciem głową. „Gdy morze się uspokoi, a wiatr ustanie, łódka będzie gotowa”.

Fale obmywają piasek. Łódź mknie po gładkiej jak lustro powierzchni morza, daleko stąd. W niej samotny pasażer. W oddali majaczy szybki slup. Białe żagle.