Rozmowa · Lilienne Wybieraczka Sieci

Słucham.

W czasach sprzed powstania pierwszych źródeł historycznych, mężczyźni i kobiety umieli wykonywać wspólnie różne proste, bardzo prymitywne czynności. Dostosuj się do sytuacji – pozostań na tym bazowym poziomie.

„Jestem pijakiem – może pani nie zauważyła – więc zwykle zapraszam ludzi na wspólne picie”.

„Zauważyłam i naprawdę nie...” – waha się.

Teraz! Atakuj!

Chcesz tylko pójść na spacer. A jakim trzeba być potworem, żeby nie chcieć iść na spacer? Spacery są niewinne.

Spacery to zajebiste cardio. Bardzo dobre do spokojnego spalania tłuszczu. Ćwiczenie aerobowe.

„Lilienne, przejdź się ze mną”.

„Tylko spacer?” – udaje ogromne zaskoczenie. „No nie wiem, funkcjonariuszu... Nie sprawia pan wrażenia niewinnego wędrowca”.

„Lecz nim jestem! Dlatego zdecydowanie powinna się pani zgodzić”.

Zastanawia się, badając wzrokiem twoje surowe rysy. „Dokąd miałby nas zabrać ten... spacer?”

Nie mów nic paskudnego, dziwnego czy wydumanego. Prostota nade wszystko.

Paskudnego? Co to za wyśmiewanie się z cudzych upodobań?

„Na Wyspę Ekstazy pośrodku cielesnego Morza Pożądania, laleczko”.

„Rety...” – kręci głową z nagłym smutkiem. „To zdecydowanie wycieczka, na którą będzie się pan musiał udać samotnie. Jeśli nie ma pan więcej pytań, to naprawdę wolałabym już wrócić do moich sieci”.

Właśnie o to mi chodziło. Koszmarnie paskudne.

Nie, to na pewno nie to. Pewnie nie ma po prostu akurat owulacji. Nieważne. Wracajmy do pytań.

Tak ci dobrze szło. Czemu musiałeś nagle zacząć mówić takie paskudztwa? No to wracamy do zwykłych pytań.

„Na końcu półwyspu na pewno jest ładny widok”. (Wskaż na północny zachód). „Chodźmy tam”.

„Oficerze...” – odzywa się porucznik, który wycofał się taktownie o kilka kroków. „Myślałem, że mamy już zaplanowany spacer. Taki, którego finałem byłoby zamknięte śledztwo w sprawie morderstwa”.

„O nie, pan pójdzie z nami. Nalegam” – stwierdza, uśmiechając się do porucznika, po czym zwraca się do ciebie...

„Musi pan zrozumieć, że do niczego nie dojdzie. To będzie tylko spacer. Nic więcej. Zrozumiano?”

Zaproszenie porucznika to środek zapobiegawczy na wypadek, gdybyś zamierzał coś kombinować.

Uśmiechnij się i kiwnij głową.

„Chyba mogę pójść z wami na krótką przechadzkę...” – stwierdza porucznik, spoglądając na ciebie przepraszająco. „Jeśli pani nalega, oczywiście”.

Bardzo mi przykro.

„Tak, nalegam. Przechadzka po plaży brzmi miło, prawda?” – pyta, kiwając głową. „W porządku. Sprawdzę, czy dzieci się nie pozabijały i spotkamy się przy Krańcu za... piętnaście minut?”

Nie czeka na twoją odpowiedź. Lepiej się szykuj.

Czy to była... zgoda? Wydaje się taka normalna. Pożywna niemal.

„Tak, nalegam. Przechadzka po plaży brzmi miło, prawda?” – pyta, kiwając głową. „W porządku. Sprawdzę, czy dzieci się nie pozabijały i spotkamy się przy Krańcu za... piętnaście minut?”

„No dobrze. Więc idziemy na randkę. Czy coś w tym rodzaju”.

„Nazwijmy to spacerem” – stwierdza porucznik, poprawiając swoje okulary, i spogląda na ciebie przepraszająco. „Dołączę do was, skoro pani nalega”.

„We trójkę będzie dziwnie. Dajmy lepiej spokój”. (Zrezygnuj z randki).

„W porządku” – odpowiada, wzruszając ramionami. „Randka odwołana. Ma pan do mnie jeszcze jakieś pytania?”

Zasmuciłeś ją. Naprawdę bardzo chciała iść.

„W porządku, wybiorę się z panem na spacer” – stwierdza i unosi palec. „Ale musi pan zrozumieć, że do niczego nie dojdzie. To będzie tylko spacer”.

„Zwykły, tradycyjny spacer. Podoba mi się”.

„Mnie też” – odpowiada z nagłą szczerością. „Minęły wieki od mojej ostatniej normalnej rozmowy z jednym z was”.

Ma na myśli mężczyzn.

„W porządku. Położę dzieci do łóżek i spotkamy się przy Krańcu za... piętnaście minut”.

„Przechadzka po plaży brzmi miło” – kiwa głową. „W porządku, zobaczę się z panem wieczorem przy Krańcu. Gdy się ściemni, dobrze?”

„Do czegoś mogłoby dojść...”

„Tak” – odpowiada z uśmiechem. „Ktoś mógłby zostać wepchnięty do wody. Być może nawet wyśmiany. Ale jestem pewna, że do tego nie dojdzie”.

„Nic nie rozumiem”.

„Czarujące. Mój mąż też taki był. Musiałam mu wybić dwa zęby, żeby ustalić odpowiednią dynamikę związku” – chichocze. „Zobaczymy się przy Krańcu za... powiedzmy piętnaście minut”.

„Czarujące. Mój mąż też taki był. Musiałam mu wybić dwa zęby, żeby ustalić odpowiednią dynamikę związku” – chichocze. „Zobaczymy się wieczorem przy Krańcu. Niech pan tam będzie, po zmroku, dobrze?”

„Znalazłem plażę z bardzo ładnym widokiem”. (Wskaż na północny zachód). „Nazywa się Kraniec”.

„Czy to oznacza »tak«, proszę pani? Pójdziemy na ten spacer?”

„Proszę. Proszę, niech pójdzie pani ze mną na trzeźwy spacer”.

„Ale tym razem...” (Imituj ustami odgłos werbli). „Chciałbym zaprosić panią na spacer”.

Proponujesz rozwiązanie, które jest wysoce eksperymentalne. Może nawet niebezpieczne.

A won mi stąd z tymi wydumanymi, wariackimi teoryjkami!

Alkoholoczłek? Dokładnie kogoś takiego potrzebuje! Więc jej to daj.

„Od samych początków ludzkości Al Gul sprawował opiekę nad rozmnażaniem się naszych gatunków. Chodźmy, połóżmy się razem na posłaniu. Uczcijmy Gul”.

„Wypowiedział pan mnóstwo wielkich słów” – stwierdza, mierząc cię wzrokiem od góry do dołu. „Niechaj ludzkość będzie liczna. Mogę już wrócić do swoich sieci?”

Nie rozumie nawet, że ją zaprosiłeś na randkę. Może jesteś zbyt trzeźwy, żeby to teraz ogarnąć? Spróbuj lepiej później.

„Chcę być z panią blisko, a do intymności wiedzie tylko jedna droga...”

„Ee...” – wygląda na zdezorientowaną. „Co?”

„Pijacka randka”. (Postukaj się w gardło). „Potrzebna nam tylko gorzała. Reszta stanie się sama”.

„Zabawne. Zabawne żeglarskie żarty” – kiwa głową, ale się nie śmieje. „Wybaczy pan, że się nie śmieję, ale przestało mnie to bawić wiele lat temu”.