Rozmowa · Lilienne Wybieraczka Sieci

Jeśli mam przewidywać, będzie to za nie mniej niż dwa dni.

Zapada chwila milczenia. Kobieta wpatruje się w topniejący śnieg spływający po żółtym kadłubie łódki.

Zapada chwila milczenia. Kobieta wpatruje się w topniejący śnieg spływający po żółtym kadłubie łódki.

„Nie, proszę pani. Żadnego”.

„Ale... to nie jest słoneczny dzień”.

„Oczywiście, że jest. Bo brak słonecznego dnia byłby niekorzystny dla łódki. Niekorzystny dla sieci. Niekorzystny dla dzieci”.

Nic nie mów.

Spogląda na łódkę ociekającą wodą z topniejącego śniegu i kiwa poważnie głową.

„Słoneczne dni?” (Złap w dłoń płatek śniegu).

„Tak” – odpowiada, spoglądając na śnieg topniejący na powierzchni wody. „Słoneczne dni. Ma pan z tym jakiś problem?”

„Tak swoją drogą, to ten powóz motorowy w morzu jest mój”. (Wskaż zatopiony pojazd).

„Och...” – stwierdza, spoglądając we wskazanym kierunku. „Dobrze wiedzieć. Dlaczego znajduje się pod wodą?”

„Wygląda na to, że się spiłem i wjechałem nim do morza”.

Spogląda na ciebie i wzrusza ramionami. „Moim zdaniem przydałby się tu jakiś pogrzeb”.

„Nie, to bezsensowny sentymentalizm. Nieożywione przedmioty nie mają duszy”.

„Nigdy nic nie wiadomo, funkcjonariuszu. Niektóre rzeczy mogą mieć dusze” – w jej uśmiechu jest coś figlarnego. „Ale rozumiem. Tak racjonalny człowiek jak pan z pewnością i bez tego ma mnóstwo zajęć. W czym mogę panu pomóc?”

„Proponuje pani, żebyśmy uhonorowali pozostałości mojego dawnego powozu motorowego?”

„Tak. Mam wrażenie, że zasłużył na to, nie sądzi pan? Zginął na służbie i w ogóle”.

„Powozom motorowym chyba nie urządzają pogrzebów”.

„Dlaczego? Nasze przedmioty są częścią naszego życioświata. Powstają dzięki ludzkiemu wysiłkowi i dzielą z nami naszą historię. Powinniśmy dbać o nie tak, jak dbamy o ludzi – przynajmniej do pewnego stopnia”.

Życioświata? Ktoś tu czytuje gottwaldzkich filozofów z zeszłego stulecia. Rozegraj to na spokojnie.

„Ja się nie przywiązuję. A już na pewno nie do rzeczy”.

Wzrusza ramionami. „Skoro pan tak uważa”.

Nie spodobał jej się twój zimny racjonalizm.

„Dobrze, tak zrobię. Ale zorganizowanie pogrzebu wymaga wiele czasu i wysiłku, nieprawdaż?”

„O tak” – odpowiada, chichocząc. „Nie uda się panu wydobyć go nawet z wody przed początkiem czerwca, a przecież trzeba znaleźć miejsce na grób! Zaprosić gości! Wybrać muzykę na stypę!”

„Rada od kogoś, kto ma za sobą już kilka pogrzebów: zmarłych najlepiej zostawić tam, gdzie odeszli. Natura sama wszystkim się zajmie”.

„W tej chwili i tak nie mamy czasu na nic innego” – stwierdza porucznik, spoglądając na ciebie ze współczuciem. „Wróć tu w czerwcu i sprawdź, jak będziesz się z tym wtedy czuł. W końcu nigdzie stąd nie zniknie”.

„Szkoda, że nie zajmujemy się takimi frywolnymi sprawami częściej. Byłoby bardzo miło”.

Porucznik spogląda na ciebie niemal łagodnie. „Tak. Wielka szkoda. Ale na razie skupmy się na rzeczach, które musimy zrobić. Na przykład na śledztwie w sprawie morderstwa”.

Spodobał mu się pomysł pogrzebu couprisa.

„Niech mi pan uwierzy, że pana rozumiem” – zapewnia, odgarniając do tyłu swoje włosy. „Myślę o różnych frywolnych zajęciach, którym mogłabym się oddawać, za każdym razem, gdy wypływam z moimi sieciami w morze”.

„Ale marzycielstwo to zabawa dla bogatych. Na morzu nie można sobie pozwolić na beztroskę i sen. W każdym razie...” – kręci głową. „O czym to rozmawialiśmy?”

„Skupmy się na rzeczach, które faktycznie możemy zrobić, dobrze?”

„Oczywiście” – kiwa głową. „Na przykład na czym?”

„Szkoda, że nie zajmujemy się takimi frywolnymi sprawami częściej. Takimi jak ożywienie Zgubionej Strefy Handlowej albo...”

Minie ładnych parę lat, zanim natura całkowicie zajmie się tym powozem motorowym. Zawsze możesz wrócić za kilka miesięcy i zdecydować, czy nie chcesz urządzić mu porządnego pożegnania.

„Co za... dziwna myśl. Może faktycznie powinienem?”

„Dlaczego dziwna? Nasze przedmioty są częścią naszego życioświata. Powstają dzięki ludzkiemu wysiłkowi i dzielą z nami naszą historię. Powinniśmy dbać o nie tak, jak dbamy o ludzi – przynajmniej do pewnego stopnia”.

„Nie chcę pogrzebu. Nienawidzę śmierci”.

„Zorganizowanie pogrzebu nie oznacza, że kocha się śmierć. Niech pan nie będzie dziecinny. Jest pan funkcjonariuszem policji...”

„Nasze przedmioty są częścią naszego życioświata. Powstają dzięki ludzkiemu wysiłkowi i dzielą z nami naszą historię. Powinniśmy dbać o nie tak, jak dbamy o ludzi. Przynajmniej do pewnego stopnia” – dodaje.

„Prowadzę chwilowo śledztwo w sprawie morderstwa”.

„Policyjne sprawy, rozumiem” – kiwa głową. „Mogę w czymś panu pomóc?”

„To był wypadek. Przykro mi”.

„Nie wiem”.

„Za to ja chyba wiem...” – mamrocze do siebie porucznik.

„Zostało już wszczęte oficjalne śledztwo – przeze mnie – w celu ustalenia odpowiedzi na to pytanie, proszę pani”.

„Wspaniale” – stwierdza kobieta i jeszcze raz rzuca okiem na wrak. „Może powinien pan w międzyczasie pomyśleć o pogrzebie?”

Szanowny panie, nie wierzy, że to nie twoja sprawka.

„To znak. Nadciągającej masakry. Wielkiej Rzezi”.

„Niezły znak. Do tego szpetny” – marszczy czoło. „Moim zdaniem przydałby się tu jakiś pogrzeb”.

„To instalacja artystyczna”. (Obliż wargi). „Praca koncepcyjna”.

„Hmm... Instalacja?” – pyta, unosząc brew. „My, biedacy, jesteśmy głupi i nie rozumiemy »instalacji«. Ja widzę tylko kupę złomu. Moim zdaniem przypomina to raczej pogrzeb”.

„Nie czułem go za dobrze”.

„Nie czuł pan go” – powtarza z namysłem. „Moim zdaniem przydałby się tu jakiś pogrzeb”.

Musi pójść na randkę z innym pijakiem. I to pilnie.

Naprawdę sądzisz, że po śmierci męża na morzu potrzebuje czegoś takiego jeszcze więcej?

Ale co mam w takim razie zrobić?!

A gdyby ktoś ci powiedział... że na randkę można iść też na trzeźwo?