Rozmowa · Zatopiony powóz motorowy

Tkwiący samotnie wśród lodu powóz motorowy wygląda na bardzo smutny.

Pamiętasz ślady opon w Martinaise? To tutaj prowadziły.

„To tutaj prowadziły ślady na placu”.

„Na to wygląda” – porucznik przygląda się wrakowi ze szczególnym wyrazem twarzy.

„Przyjrzyjmy się temu”.

„Zgoda” – odpowiada porucznik, nie odrywając wzroku od zatopionego wraku. „Zdecydowane powinniśmy to sprawdzić”.

Nagle przypomina ci się kineema porucznika i dziwna myśl o rybach i wodorostach, jaka cię przy niej naszła...

Skąd ten ponury nastrój? To tylko zatopiony powóz motorowy. Nie da się tego uniknąć – niektóre z nich muszą trafić do morza.

Jakiej firmy jest ten powóz? Widzę jakieś logo?

Logo znajduje się zbyt głęboko w mętnej wodzie – nie umiesz go rozpoznać. Dostrzegasz za to przepływającą obok żabnicę.

Przesuń dłonią po zimnym metalu.

Powóz motorowy całkowicie utknął w lodzie. Jego wyciągnięcie wymagałoby zespołu specjalistów.

Jeden dzień w słonej morskiej wodzie doprowadziłby do ruiny niemal każdy pojazd, lecz ten wygląda na zniszczony nawet tam, gdzie nie miała ona dostępu.

Rdza, mech i morskie organizmy przejęły już wóz dla siebie i rozpoczęły powolny proces rozkładu.

Od jak dawna tam jest?

„Woda wokół pojazdu jeszcze nie zamarzła...” – stwierdza porucznik, nachylając się, by zajrzeć w lodowatą toń. „Według mnie znajduje się tu od ostatniej soboty albo niedzieli”.

To trafny szacunek. Do incydentu doszło prawdopodobnie w niedzielny wieczór.

Wypadek nie mógł mieć miejsca zbyt dawno. Lód nie zamknął się jeszcze wokół pojazdu, więc do kraksy musiało dojść w ostatnią sobotę lub niedzielę.

Usiądź na huśtawce i poczekaj, aż wody ustąpią.

Siadasz pośród starego, zardzewiałego placu zabaw, a świat wokół ciebie nagle milknie.

Zawiasy skrzypią złowieszczo pod ciężarem twojego ciała.

Słyszysz tylko krzyk mew wysoko na niebie – jego echo niesie się niczym odległy śmiech. Lód pęka wokół zatopionego w morzu niebieskiego powozu motorowego.

„Jaka jest twoja ulubiona niebieska rzecz?”

„Hmm...” – porucznik wpatruje się we wrak. „Niech no pomyślę...”

Zagwiżdż melodię.

Melodia płynąca z twoich ust tworzy dziwaczny, lecz niezaprzeczalnie piękny kontrast z otaczającą cię posępnością.

Porucznik rzuca na ciebie okiem. Po chwili, wciąż patrząc prosto przed siebie, dołącza do ciebie, wygwizdując wyższy, nieco bardziej melodyjny trel.

Dwa ptaki pogwizdują na przewodzie przy brzegu. Spoglądają na wodę. I zatopiony wóz.

Wieje wiatr. W oddali, za kościołem, jacyś włóczędzy kłócą się o torbę z pojemnikami, którą znaleźli wśród trzcin. Jeszcze dalej ląduje na ziemi stado mew.

Chmury płyną po niebie, a cień huśtawki przesuwa się niczym wskazówka godziny na zegarku. Minęło trzydzieści minut.

To chyba chwilę zajmie. Czas wymyślić jakiś dobry temat do rozmowy.

Ciekawe, co robią teraz ci wszyscy ludzie w mieście tam z tyłu...

Marzą, piją, ruchają, walczą, próbują poprawić swoje warunki życiowe. Śnią o lepszym jutrze.

W małej alejce niedaleko Boogie Street mężczyzna w poplamionych drelichach wychodzi z warsztatu na papierosa. Ręce ma posiniaczone, poplamione olejem silnikowym i błotem. Wydycha dym nosem i zamyka oczy. Kolejnych pięć minut należy do niego i tylko do niego.

„A więc twój tata też był... no wiesz...” (Wskaż na swoje oczy).

„Mój tata i moja mama oboje byli w połowie Seolitami”.

„Tęsknię za rodzicami...”

Chmury na horyzoncie ciemnieją, cień huśtawki staje się coraz dłuższy. Słyszysz dobiegający z oddali szum miasta. Mija pół godziny...

„Rany, strasznie to długo trwa”.

Porucznik zerka na swój zegarek. „Świat obraca się tak szybko, jak chce”.

Twój głos niesie się echem po wodzie, dziwaczny i niepasujący do otoczenia. Mija kolejne pół godziny.

Zmruż oczy i powiedz: „Czy na boku jest numer?” (Przejdź dalej).

„Tak. Czterdzieści jeden. Jak myślisz, co może oznaczać?”

Jak gdyby wiedział, co to oznacza, ale chciał, żebyś ty to powiedział. Taki zabieg pedagogiczny.

Czy on wie coś o tym rajdowcu?

„Zdaje się, że fabryka popełniła błąd i przypadkowo nazwała ten egzemplarz Coupris 41”. (Prychnij). „Głupia fabryka”.

„Ale to może też być...” – przechyla głowę na bok i kontynuuje z naciskiem: „...numer komisariatu. 42. komisariat – twój komisariat...”

W twoim brzuchu pojawia się olbrzymia gruda – nachodzi cię koszmarne przeczucie.

Czujesz, jakbyś miał zaraz zemdleć i spaść z huśtawki. Ręce ci się pocą, a powietrze wydaje się kwaśne.

Boże, Harry! Boże, Harry, coś ty zrobił...?!

Nie! Po prostu nie. Zaprzecz, Harry.

„Ale Jacob Irw...”

Porucznik kręci głową.

„Nie, to uliczny rajdowiec”.

„Nie było żadnych ulicznych rajdowców. To byłeś ty. Wjechałeś swoim autem do morza”.

„Nie, poważnie, to tylko przypadek...”

„Nie, nie...”

„Tak, twój samochód wylądował w morzu. Pogódź się z tym, abyśmy mogli zająć się tą sytuacją”.

„BOŻE, TO MÓJ! WJECHAŁEM SWOIM WOZEM DO MORZA?!?!” (Przejdź dalej).

„Obawiam się, że tak. Wygląda na to, że wjechałeś swoim policyjnym powozem motorowym do morza po tym, jak przeskoczyłeś nim kanał”.