Rozmowa · Zatopiony powóz motorowy

Cóż, mrówki napalmowe wykorzystuje się czasem w niektórych rytuałach przejścia...

Zdecydowanie nie spieszy się ten odpływ.

„Zdaje się, że ten rytm wyznacza wzorzec ustalony miliony lat temu przez kosmiczne siły... Ale mimo wszystko mogłoby się to odbywać trochę szybciej”.

Nie jest jasne, czy zatopiony pojazd się z tobą zgadza, ale samo wymówienie tych słów wywołuje iluzję szybszego biegu czasu.

Podobnie jak przyspieszał z pewnością ten wariat, kiedy wjeżdżał prosto w morze!

Co za niezdarny fajtłapa...

Chyba że ktoś… Ktoś próbował tu upozorować swoją śmierć i rozpocząć życie od nowa...

Choć to smutne, że jedynym słuchaczem jest zatopiony pojazd, niespodziewane piękno melodii podnosi cię nieco na duchu.

Z twoich ust na wąsy, klatkę piersiową i ziemię przed tobą leci ślina. Nie wydobywa się z nich jednak żaden dźwięk.

Ale ulewa, chłopie. Mógłbyś trochę zbastować?

Najwyraźniej rozbawiło to porucznika. Uśmiecha się i szybko odwraca w innym kierunku.

„Ha, ha, no bardzo śmieszne. Nie umiem gwizdać”.

„Próbuj dalej, aż ci się uda”.

Podrwiwa z ciebie. Och, to takie łatwe dla Pana Nauczyciela!

Porucznik składa usta i wydobywa z siebie piękny melodyjny trel, który zawstydziłby nawet insulindyjskiego drozda.

Słyszysz, jak dźwięk odbija się echem od dużego akwenu. Chmury pędzą po wiosennym niebie i nagle czujesz się po prostu lepiej. Pod każdym względem.

Dobrze, dobrze... Brzmi o wiele lepiej od twoich nieudolnych prób.

Dmuchaj dalej.

„Tak. Próbuj dalej, aż ci się uda”.

„Chciałbym zobaczyć, jak ty próbujesz na tym przeklętym wietrze”.

To jednak na swój sposób smutne, że żadna żywa istota (oprócz mew) nie może być świadkiem, jak mężczyzna w sile wieku próbuje nauczyć się gwizdać.

„Czekaj. Wygląda na bardzo niebieski”. (Wskaż na zatopiony pojazd).

„Tak, rzeczywiście”.

Czekaj w milczeniu.

Nie sposób stwierdzić, czy to się dzieje, czy woda się cofa. Czujesz tylko, że mija wiele czasu.

Co powinienem zrobić?

„Poczekajmy na odpływ i sprawdźmy, co jest w środku”.

Świetny pomysł! Wtedy dostaniemy się do rzeczy w środku. Kierowca musiał zostawić w środku coś ciekawego. Broń? Dokumenty? Może czadową kurtkę złodzieja fur?

Kurtkę złodzieja fur? Czujesz dziwną więź z tym kierowcą. Może pochodzi z jakiejś dzielnicy złodziei fur i lubi białoniebieskie barwy wyścigowe? Jak jakiś policjant.

Dokumenty? To by było ekstra. Może dowód rejestracyjny? Na przykład dowód rejestracji osoby? No wiesz, jak twoja odznaka!

„Jak długo potrwa, zanim przyjdzie odpływ?”

„Nie wiem. Godzina, góra dwie”.

Choć zatopionemu powozowi motorowemu jest z pewnością miło, że coś do niego mówisz, nie udziela ci odpowiedzi.

Poczekaj na odpływ. Powinieneś mieć wtedy dostęp do kabiny.

Może dobrze by było poczekać, aż przyjdzie odpływ.

Ryby i wodorosty... Myślałem, że to o wozie Kima?

Oczywiście. Wszystko jest w porządku.

Nie wszystko jest w porządku.

„Proszę, proszę. Zdaje się, że podróż Jacoba Irwa została tu gwałtownie przerwana”.

Twój kpiący ton nie spotyka się z żadną odpowiedzią, pomijając falowanie wody.

„Kolejny przypadek triumfu pojemności silnika nad ilorazem inteligencji kierowcy”.

„Tak, tak. To oczywisty triumf” – kwituje oschle. „Według mnie ten pojazd znajduje się tutaj od ostatniej soboty lub niedzieli”.

Szacunek porucznika jest trafny. Do incydentu doszło prawdopodobnie w niedzielny wieczór.

Smutny zatopiony pojazd odmawia odpowiedzi.

„Mówiłeś coś, poruczniku?”

„Nie” – odpowiada, patrząc na ciebie pustym wzrokiem. „Ale według mnie ten powóz znajduje się tu od ostatniej soboty albo niedzieli”.

„Dość tych kpin. To poważna sprawa”.

„Tak. Bardzo” – porucznik zdaje się przyglądać tobie uważniej niż powozowi motorowemu.

Powóz motorowy nie dyskutuje z twoją oceną sytuacji.

(Potrzyj brodę). „Tak, tak... Szalona lekkomyślność”.

„Tak, tak. Szalona lekkomyślność” – powtarza porucznik, rzucając na ciebie okiem. „Według mnie ten powóz znajduje się tu od ostatniej soboty albo niedzieli”.

Czujesz nagle, że brak ci tchu. Kwasy żołądkowe cofają ci się do gardła, kiedy patrzysz na zanurzony w głębokiej, ciemnej i zimnej wodzie powóz motorowy.

„Nie mamy teraz czasu na piratów drogowych”. [Odejdź].

„Na to wygląda” – porucznik przygląda się wrakowi ze szczególnym wyrazem twarzy.

„Nie mamy teraz czasu na piratów drogowych”. [Odejdź].

„Przyjrzyjmy się temu”.

„Zgoda” – odpowiada porucznik, nie odrywając wzroku od zatopionego wraku. „Zdecydowane powinniśmy to sprawdzić”.

Powóz motorowy tkwi pośród słonej wody oceanu, zmarznięty i smutny. Nie ma na ten temat zdania.

Nie mam teraz czasu na piratów drogowych. [Odejdź].

Bardzo to podejrzane. Powinienem się temu przyjrzeć.