Rozmowa · Zatopiony powóz motorowy

„Tak dobrze wszystko szło, gwizdaliśmy sobie wesoło...”

„Wciąż możesz gwizdać” – stwierdza porucznik z uśmiechem. „Poza tym najciemniej jest zawsze przed świtem”.

„Przynajmniej mamy całkiem dobrą podejrzaną. Skoro znaleźliśmy twój powóz motorowy w morzu, to może ją też znajdziemy”.

Coś w jego słowach dodaje ci sił. Pozwala ci zrozumieć, że to jeszcze nie koniec.

„Nie przyjmą mnie już po tym z powrotem, co?”

„Ludzie są cenniejsi niż maszyny” – próbuje cię pocieszyć. „Wyszkolenie funkcjonariusza policji jest jeszcze kosztowniejsze”.

Ludzie tak. Ale ty nie.

„Tak dobrze wszystko szło, rozmawialiśmy o naszych mamach...”

„Wciąż możemy to robić” – stwierdza porucznik z uśmiechem. „Poza tym najciemniej jest zawsze przed świtem”.

„Najpierw moja odznaka, a teraz to”.

Porucznik poprawia swoje okulary i milczy.

To już czwarta rzecz, którą straciłeś.

Nie chcę o tym słuchać.

Przepadła na zawsze. W najgłębszym z mórz.

Czwarta...?

Cenniejsza niż broń, odznaka i powóz motorowy łącznie. Przepadła na zawsze. W najgłębszym z mórz.

„Czyli że po prostu tak tam będzie?”

„Obawiam się, że zostanie tam tak na wiele lat”. Rozgląda się. „Spójrz na tę maszynę – może dałoby się odzyskać jakieś części, ale w ogólnym rozrachunku ten pojazd jest już spisany na straty”.

„Tak dobrze wszystko szło, rozmawialiśmy sobie o tym, że ludzie mają różne kolory skóry...”

„No cóż...” – porucznik wzrusza ramionami. „Życie potrafi wytrącić człowieka z równowagi. Ale teraz może być już tylko lepiej”.

„Mogę go jeszcze naprawić”.

„To bardzo mało prawdopodobne” – odpowiada porucznik, wzdychając. „Sfajczyła się cała elektryka. W tym elektromagnetyczne sterowanie i system hamulcowy”.

„Musiałoby ci dopisać szczęście, abyś znalazł tam jakiś nieuszkodzony element...” – kręci głową. „Za kilka miesięcy z tego pojazdu zostanie tylko rdza. Taniej będzie po prostu kupić nowy...”

„No może nie taniej. Nowy powóz motorowy kosztuje 40 tysięcy reáli... Ale na dłuższą metę i tak kupno nowej maszyny byłoby rozsądniejsze niż remont tego wraku”.

„Nie mam tylu pieniędzy”.

„Spójrzmy prawdzie w oczy – to istotna strata dla budżetu twojego komisariatu” – stwierdza, unikając twojego wzroku. „Mój posterunek poza moją kineemą dysponuje tylko czterema innymi pojazdami...”

To było 20% budżetu komisariatu na pojazdy?

„Będą na mnie wściekli, co? W 41. komisariacie”.

„Nie było mnie nawet stać na rachunek za hostel”.

„To KATASTROFA”.

„Chcę, żeby to był Jacob Irw, nie ja”.

„Ale to nie on to zrobił. To ty. Bardzo mi przykro”.

„Jak go wyciągniemy?”

„Detektywie” – zaczyna niemal delikatnie. „Nie wyciągniemy go. Akcja ratunkowa jest w tej chwili naprawdę niemożliwa”.

Zbyt głęboko zatonął. Nie ma rampy, która dałaby dostęp na wybrzeże.

„Może kogoś ścigałem”.

„Kogo?” – pyta sceptycznie porucznik. „Nie wydaje mi się. Jeśli już, to... prawdopodobnie byłeś pijany”.

Prawdopodobnie? Raczej na pewno.

„No nic, przynajmniej mogę sprawdzić, co jest w środku”. (Zakończ).

„Tak. Rzućmy okiem”.

„Nie cierpię zgadywania. Dzielnica? Posterunek? Coś miejskiego?” (Potrzyj skronie. Dostajesz straszliwego bólu głowy).

„Komisariat, tak!” – przechyla głowę na bok i kontynuuje spokojnym głosem: „Policyjny komisariat. 41. komisariat – twój komisariat”.

„To na pewno Tommy 41 z porannej audycji radia FM 41!”

„Jasne...” – stwierdza porucznik, przyglądając ci się dziwnie. „Albo 41 to numer komisariatu? Twojego komisariatu”.

„Boże, nie.…”

„Przykro mi, Harry. Bardzo mi przykro”.

Czterdzieści jeden. 41. komisariat. W twoim brzuchu pojawia się olbrzymia gruda – nachodzi cię koszmarne przeczucie.

„Czterdzieści jeden, co? Ten uliczny ścigant to nie lada kobieciarz”.

„Czterdzieści jeden. To jego stopień w hierarchii nielegalnych wyścigów ulicznych”. (Potrzyj brodę). „Drobna płotka”.

„Ale to może też być...” – przechyla głowę na bok i kontynuuje z naciskiem: „...numer komisariatu. 42. komisariat – twój komisariat...”

„Samochody wyścigowe nierzadko mają na sobie numery”.

Czy on wie coś o kierowcy tego pojazdu?

Tak. Numer 41. Jak 41. komisariat. No, chłopie – to nasza bryka!

O nie, nie, nie, nie, nie. Uch. To niemożliwe. Nie na mojej zmianie.

No już, Harry. Nigdzie nie uciekniesz. Jesteśmy tu tylko ty i ja, stary druhu.

Boże, nie...

Bardzo mi przykro, Harry.

W twoim brzuchu pojawia się olbrzymia gruda – nachodzi cię koszmarne przeczucie.

Czujesz, jakbyś miał zaraz zemdleć i spaść z huśtawki. Ręce ci się pocą, a powietrze wydaje się kwaśne.

Boże, Harry! Boże, Harry, coś ty zrobił...?!