Rozmowa · Zatopiony powóz motorowy

Nie, po prostu nie. Zaprzecz temu, Harry.

„BOŻE, TO MÓJ! WJECHAŁEM SWOIM WOZEM DO MORZA!!!”

Tak, Harry. Właśnie tak.

Nie, nie... To niemożliwe! To nie może być...

Ile razy byś tego nie powtórzył, prawda pozostanie niezmienna.

„Nie, nie, nie”. (Pokręć głową przecząco). „Nie. Nie. Nie...”

Im szybciej przyjmiesz to do wiadomości, tym szybciej się z tym pogodzisz.

Jak cię teraz wyciągnąć?

Nie da się.

Zbyt głęboko zatonął.

Nie przyjmą mnie już po tym z powrotem, co?

Po tym, jak straciłeś dosłownie wszystko, co ci powierzono? Nie spodziewałbym się.

Mogę go naprawić.

Nie, nie możesz.

Szkody są zbyt poważne.

Może kogoś ścigałem.

Nie ścigałeś.

„Najpierw moja odznaka, a teraz TO”.

Przyj dalej naprzód. Jesteś jak rekin. Zatrzymaj się, a zginiesz.

„No nic, przynajmniej mogę sprawdzić, co jest w środku”. (Zakończ).

Na huśtawce ląduje agresywnie wyglądająca mewa. Spogląda na ciebie morderczym wzrokiem. Naprawdę musisz ruszać dalej.

Och, błagam, 41 może oznaczać tyle różnych rzeczy. Nie jestem właścicielem tej liczby ani nic.

Nawet jeśli ten powóz motorowy jest mój, to wjechać nim do morza mógł dosłownie każdy.

Tak, Harry, to numer 41. Jak nasz komisariat. Miałem nadzieję, że po mnie wrócisz...

„Możesz już rozpoznać markę?”

„Detektywie, rozpoznałem ten powóz, jak tylko tu przybyliśmy. I dziwi mnie, że ci się to nie udało. To Coupris, model 40” – stwierdza, spoglądając na ciebie.

Tak. Czemu ci się nie udało?

„To prosta, wytrzymała maszyna preferowana przez ludzi pracy, urzędy...” – na chwilę milknie i zastanawia się. „Strażaków, hycli. No wiesz, tego typu ludzi”.

„To jest coupris 40?”

„Zgadza się” – stwierdza porucznik, kiwając głową. „A raczej był”.

„Ty też masz couprisa. Co za zbieg okoliczności!”

„To nie jest zbieg okoliczności. Kineema to sportowa edycja następnej generacji starej »czterdziestki«, która była prawdziwym koniem pociągowym. Wykorzystują ją komisariaty policji w całym mieście...” – stwierdza, unosząc palec.

„Chyba już wiem, co jest moją ulubioną niebieską rzeczą” – oznajmia, kiwając głową. „Tak, moją ulubioną niebieską rzeczą jest policyjny uniform... albo niebieskie policyjne oznaczenia”.

„To nie jest zbieg okoliczności. Kineema to sportowa edycja następnej generacji »czterdziestki«, która była prawdziwym koniem pociągowym. Wykorzystują ją komisariaty policji w całym mieście...” – stwierdza z trudnym do odczytania wyrazem twarzy.

Mogę już rozpoznać markę?

Tak – widoczny już nad powierzchnią wody symbol należy do korporacji Coupris Motor. Poniżej widnieje nazwa modelu: 40.

Och, pięknie, coupris 40. Porządna maszynka.

Kiedyś pewnie tak. Ten mokry, poobijany i zniszczony koń roboczy pamięta lepsze dni.

Spod pokrywy chmur rozprasza się przymglone światło. Dostrzegasz w nim, jak niebiesko-biały powóz motorowy powoli wyłania się z wody. Centymetr po centymetrze w miarę, jak morze opada...

To Coupris 40. Koń roboczy wielu parków maszynowych. Ulubiony wóz ludzi pracy, urzędów, pewnie też strażaków. Może hycli? No wiesz, tego typu ludzi.

To prawda. Masz wrażenie, że miasto za twoimi plecami przycichło wyczekująco. Wydaje się, jakby minęła wieczność...

„...po prostu zaskakuje mnie, że kolor skóry u różnych ludzi może być tak zróżnicowany”.

„Jak już mówiłem, różnice w kolorze skóry to wypadkowa produkcji melaniny, działania wątroby, przystosowania do regionalnych warunków i wielu innych czynników”.

„Mmmm, mmmm...”

„I twoje oczy też były...”

„Mam nadzieję, że moja mama żyje...”

„Myślisz, że znajdę kiedyś swoją broń?”

Nagle porucznik bardzo poważnieje. „Boże, mam taką nadzieję”.

„Nie sądzę, żebym kiedykolwiek znalazł swoją broń”. (Rozejrzyj się). „Świat jest taki wielki, a ona taka mała...”

„Tak sobie myślałem, że gdybym odpowiednio długo zdrowo jadł i ćwiczył, mógłbym zmienić sam siebie w żywą broń. Wtedy nie potrzebowałbym nawet pistoletu...”

„Gdybyś miał stanąć po stronie strajkujących albo firmy transportowej, to co byś wybrał?”

„Na szczęście jestem członkiem niezależnej organizacji i nie muszę wybierać między dżumą i cholerą”.

„Ale... gdyby ktoś ci przystawił pistolet do głowy?”

„Chyba tak na swój sposób przyznałeś, że stanąłbyś po stronie firmy”.

„Rozumiem, twierdzisz, że dołączyłbyś do Związku”.

„Nie wiem, kim była moja mama ani tata...”

„Och, czyli oboje...”

„Wolałbyś przez godzinę siedzieć w mrowisku czy stać w morzu pijawek?”

„Cóż...” – porucznik pociera swoją brodę. „Dawniej wykorzystywano pijawki do zapobiegania a nawet leczenia wielu przypadłości...”

Dobra – myśli. Dam radę. Zróbmy to. Kto chciałby siedzieć w mrowisku? Nie ma to żadnych zdrowotnych korzyści...