Trant Heidelstam
Ty
Encyklopedia
Opanowanie
Mikael Heidelstam
Percepcja (wzrok)
Retoryka
Czas reakcji
Przekonywanie
Ciało jako narzędzie
Konceptualizacja
Dreszcze
Kim Kitsuragi
Empatia
Półmroczność
Matematyka wzrokowa
Władczość
Elektrochemia
Wewnętrzne imperium
Siła woli
Dramaturgia
Esprit de corps
Savoir faire„Bynajmniej. Centrum Wompty-Dompty-Dom” – wymawia to zupełnie poważnie – „to miejsce, które sam może pan odwiedzić, jeśli kiedyś będzie pan we Vredeforcie i nabierze ochoty na wizytę w sali wystawowej łamanej przez centrum badań nad sztuką współczesną” – odchrząkuje.
„Ale może wróćmy do komputerów taśmowych. Jak mówiłem, samo urządzenie było bardzo eleganckie, kruche wręcz. Można było zapisać coś bezpośrednio na taśmie przy użyciu specjalnego roztworu. Maszyna analizowała pismo odręczne, wykonywała operacje i wyświetlała wyniki na białym ekranie. To była piękna i delikatna rzecz”.
„A ja z całą pewnością nie” – kręci głową. „Choć oczywiście rozumiem socjoekonomiczne uwarunkowania rewolucji, z bólem serca wyobrażam sobie, jak rewolucjoniści podpalają to cenne urządzenie. Tak się jednak stało. Eksperyment odtwarzania Felda skończył w płomieniach w roku siódmym”.
„Kto to wie. Może to był wypadek, a może nie chcieli, żeby ta technologia spoczęła w niewłaściwych rękach. W każdym razie już ich nie ma – żadnej z trzech wersji prototypu. W budynku zostały tylko zgliszcza i popioły” – robi krok w tył. Promenada skrzypi jękliwie na wietrze.
Na niebie krążą dwie mewy. Spoglądasz w górę i myślisz: naprawdę? A może był jeszcze czwarty prototyp, który pozostaje ukryty w mauzoleach pod Węglowym Miastem?
„Tak, to oficjalna nazwa prototypu. Niektóre źródła nazywają go doświadczeniem odtwarzania Felda, ale nie mają racji”.
„Nawet jeden byłby niezwykle użyteczny” – potwierdza. „Choć oczywiście rozumiem socjoekonomiczne uwarunkowania rewolucji, z bólem serca wyobrażam sobie, jak rewolucjoniści podpalają to cenne urządzenie. Tak się jednak stało. Eksperyment odtwarzania Felda skończył w płomieniach w roku siódmym”.
„Bardzo, bardzo czadowo” – potwierdza. „Choć oczywiście rozumiem socjoekonomiczne uwarunkowania rewolucji, z bólem serca wyobrażam sobie, jak rewolucjoniści podpalają to cenne urządzenie. Tak się jednak stało. Eksperyment odtwarzania Felda skończył w płomieniach w roku siódmym”.
„Właściwie to zdaje się, że istnieje...” – przerywa i milknie na chwilę. „Nie, to zbyt wiele. On żartuje”.
„Koło uciechy?” – porucznik spogląda tęsknie na horyzont, jakby wyobrażał sobie gondole wznoszące się w niebo.
Może przywołał jakieś wspomnienie z dzieciństwa? Ewidentnie widać po nim, że chciałby, aby wybrzeże zdobił wielki diabelski młyn.
„Tak. By zwabić swoich wybitnych inżynierów. Zanim zjawiło się Feld, ta część Martinaise to były same trzciny. Musieli sprawić, by perspektywa życia tutaj była atrakcyjna. Chcieli stworzyć globalne centrum innowacji cybernetycznych, ale historia miała inne plany”.
„Koło?” – chłopiec spogląda tęsknie na horyzont, jakby wyobrażał sobie gondole wznoszące się w niebo.
„Aha! Rzecz w tym, że to nie jest zwykły stary, pusty budynek!” – podnosi dłoń do oczu, by zasłonić się przed kłującymi igiełkami deszczu. Wszyscy trzej odwracacie się, by podziwiać mural.
„Aha! Rzecz w tym, że to nie jest zwykły stary, pusty budynek!” – podnosi dłoń do oczu, by zasłonić się przed mroźnym śnieżnym podmuchem. Wszyscy czterej odwracacie się, by podziwiać mural.
„Aha! Rzecz w tym, że to nie jest zwykły stary, pusty budynek!” – podnosi dłoń do oczu, by zasłonić się przed mroźnym śnieżnym podmuchem. Wszyscy trzej odwracacie się, by podziwiać mural.
„Aha! Rzecz w tym, że to nie jest zwykły stary, pusty budynek!” – podnosi dłoń do oczu, a wiosenne słońce ogrzewa jego przystojną twarz. Wszyscy czterej odwracacie się, by podziwiać mural.
„Aha! Rzecz w tym, że to nie jest zwykły stary, pusty budynek!” – podnosi dłoń do oczu, a wiosenne słońce ogrzewa jego przystojną twarz. Wszyscy trzej odwracacie się, by podziwiać mural.
„No cóż, to zdecydowanie zależy. Wie pan, powszechnie Koalicję maluje się jako jednolity byt polityczno-wojskowy, ale w rzeczywistości to wiele powiązanych ze sobą, a jednak półautonomicznych elementów...”
„Na przykład, biura INSULDOW-u odpowiedzialne są za kwestie wojskowe. Mieszczą się w budynku Banku Świata, ledwie parę kilometrów stąd...” – wskazuje na zachód, gdzie po drugiej stronie zatoki wznoszą się drapacze chmur.
„Ale dalej mamy Komisję Tymczasową oraz Instytut Kultury Revacholskiej z architektonicznie istotną siedzibą w Le Jardin”.
„Ach, to proste! Chodzi panu o Comité de Responsabilité de Revachol. To swego rodzaju izba rozliczeniowa spraw Koalicji w Revacholu...”
„Proszę sobie wyobrazić Koalicję jako, nie przymierzając, koło. Jego piasta to Comité de Responsabilité, a z niej odchodzi ogromna liczba szprych, które łączą się z INSULDOW-em, Instytutem Kultury Revacholskiej, Komisją Tymczasową i tak dalej...”
„Jestem żywo zainteresowany systemami politycznymi. Widzi pan, mam taką osobistą teorię, że systemy polityczne są jak ludzkie osobowości. Innymi słowy, to, jak państwo jest zorganizowane, odzwierciedla w pewien sposób immanentny charakter państwa...”
Stara się, jak może, żeby tego nie okazać, lecz jego uśmiech jest odrobinę bardziej wymuszony niż wcześniej.
„Oczywiście dopiero co się poznaliśmy. Żebym mógł odpowiedzieć na takie pytanie, musielibyśmy mieć za sobą bardziej szczegółową dyskusję. Ale sama koncepcja jest fascynująca, przyzna pan?”
Uśmiech mężczyzny zmienia się w grymas zatroskania. „O widzi pan, to jest kwestia dość skomplikowana. Można pisać do Komitetu bezpośrednio, ale rozumiem, że odpowiadają z dużym opóźnieniem. Miesięcznym albo i dłuższym, według moich znajomych, którzy akurat dobrze to wiedzą...”
„Oczywiście gdyby skontaktował się pan jakoś z okrętem wojennym Koalicji »Łucznik«, mógłby pan dotrzeć do Komitetu bezpośrednio. Ale to, ma się rozumieć, niesie ze sobą wyzwania natury logistycznej i technicznej”.
„Ależ proszę pana, to ten olbrzymi aerostat, o tam. Naprawdę nigdy wcześniej go pan nie spostrzegł?” – twarz mężczyzny wyraża widoczne zaniepokojenie.
Wzorem mężczyzny spoglądasz ku zachodowi. Tam, na pewnej wysokości nad horyzontem, dostrzegasz dziwną sylwetkę...
Wygląda to twoim zdaniem jak długa, metaliczna ryba zawieszona pod kilkoma wentylatorami sufitowymi...
Nie jakaś byle ryba, lecz pradawna przydenna istota sunąca przez ocean w poszukiwaniu ofiary...
Nie daj się zmylić malowaniu. To cholerna maszyna do zabijania i nie możesz zrobić nic, żeby ją powstrzymać!
Oceniasz, że znajduje się około czterech i pół kilometra od twojej pozycji.
„To bardzo ciekawe. Większość ludzi zapytana odpowiada, że przywodzi in na myśl wielką metaliczną ważkę, ale oczywiście nie ma właściwej odpowiedzi, kiedy idzie o potężna powietrzną platformę artyleryjską...”
„No tak, to faktycznie jeden z najsilniej uzbrojonych aerostatów, jakie wzniosły się kiedykolwiek w powietrze. Słyszałem, że Łucznik jest w stanie stawić czoła całym flotom mniejszych jednostek, atakując z kilku stron jednocześnie. Nieźle, co?”
„Wygląda, jakby był jakieś cztery i pół kilometra stąd”.