Rozmowa · Trant Heidelstam

Lomanthańska walka na kije to sztuka walki pochodząca z wyspy Lo Manthang. Wykorzystuje się w niej, jak sama nazwa wskazuje, cienkie drewniane kije.

„To sztuka walki pochodząca z wyspy Lo Manthang, zgadza się?”

„Właściwie to swoją wersję walki na kije mają bardzo liczne kultury. Istnieje więc na przykład uświęcona tradycja Mabolo ludu Hali – jej nazwa pochodzi od drzewa smaczliwki, z której tradycyjnie wykonuje się smukłe długie kije, podczas gdy te używane w innych kulturach...”

Odpływasz, gdy mężczyzna omawia nader szczegółowo historię walki na kije od jej zarania, przyprawiając ją nieoczekiwanymi nawiązaniami popkulturowymi.

O rany, w gadaniu to on jest dobry. Ludzie go muszą uwielbiać.

„Ale wracając” – mówi po chwili z czarującym, przepraszającym uśmiechem. „Znów zanudzam pana szczegółami. Proszę kontynuować”.

„Nie pamiętam za bardzo, co mówiłem...”

„Wszystko więc już zostało powiedziane, prawda?” – podnosi wzrok ku niebu. „Ta mżawka... nigdy nie odpuszcza, co?”

„Wszystko więc już zostało powiedziane, prawda?” – mruży oczy wśród prószącego śniegu.

„Wszystko więc już zostało powiedziane, prawda?” – mruży oczy oślepiany przez słońce.

„Nie jestem szczególnie zainteresowany treningiem, chcę tylko wiedzieć, jak często pan ćwiczy. Od czasu do czasu czyli co, raz w tygodniu?”

„Lomanthańska walka na kije jest trochę jak uzależnienie od pyrholidonu” – tłumaczy z lekkim uśmiechem. „Ćwiczę już niemal dwadzieścia lat, więc można powiedzieć, że moje dawki są dość... specyficzne”.

Chwila. Co ten facet wie o uzależnieniu od pyrholidonu?

„Chwila. Uzależnienie od pyrholidonu? Co za ciekawa metafora...” (Przyjrzyj się jego wyrazowi twarzy). „A może to jednak wcale nie metafora?”

„I tu mnie pan ma, detektywie” – śmieje się z lekka, zanim jego twarz zasnuwa cień. „Ale moja historia chyba pana nie dziwi”.

Oto i były narkoman. Potrafię ich rozpoznać.

Nagle mały Mikael otwiera usta: „Tata walczy z kijkami każdej nocy przez cztery godziny po kolacji. Ma do tego specjalny pokój – i specjalny kostium!”

„Zgadza się, Mikaelu” – Trant obejmuje syna jedną dłonią zadowolony ze zmiany tematu. „Jest w tym też aspekt medytacyjny – pozwala mi oczyścić umysł... No ale wracając...” – mówi, wykonując kołyszące ruchy dłonią.

„Czyli ile, dwa razy w tygodniu? Co drugi dzień? Rany, ależ trudno pozostać z panem przy jednym temacie”.

Nagle mały Mikael otwiera usta: „Tata walczy z kijkami każdej nocy przez cztery godziny po kolacji. Ma do tego specjalny pokój – i specjalny kostium!”

„Zgadza się, Mikaelu” – Trant, nieco zażenowany, obejmuje syna jedną dłonią. „Jest w tym też aspekt medytacyjny – pozwala mi oczyścić umysł... No ale wracając...” – mówi, wykonując kołyszące ruchy dłonią.

„Zapewniam pana – nic na tym świecie nie może równać się uzależnieniu od tego diabła”.

„Och wiem, detektywie” – śmieje się z lekka, zanim jego bladą twarz zasnuwa cień – tęskni za tym diabłem.

„Och wiem, detektywie” – śmieje się z lekka, ale jego bladą twarz zasnuwa cień – co to znaczy, że wie?

Chwila. Co ten facet wie o uzależnieniu od pyrholidonu?

„Zaraz, a co to jest lomanthańska walka na kije?”

„To antropologiczne dziedzictwo lomanthańskiego ludu, swego rodzaju sztuka walki, ale o czym wspomina niewiele opracowań, także zjawisko o dużym znaczeniu kulturowym, gdyż dawniej w ten sposób popisywano się, zabiegając o względy wybranki, a to z kolei...”

„...co ciekawe, prowadzi nas do zagadnienia socjoekonomicznej struktury tradycyjnych plemion wiejskich wysp Lo Manthangu, które to...” – kontynuuje, przedstawiając ci całkiem szczegółowy opis życia tychże plemion, a przyjacielski, lekko nerwowy uśmiech nie schodzi mu z twarzy choćby na chwilę.

Nic dodać, nic ująć. Ten człowiek jest krynicą mądrości!

„Ale wracając” – mówi po chwili. „Znów zanudzam pana szczegółami. Proszę kontynuować”.

„Rozmawiał pan z innymi funkcjonariuszami?”

„Ja? Tak, w którymś momencie na pewno. Był taki jeden raczej, uch” – przerywa, uśmiechając się na wspomnienie o tym – „zapadający w pamięć przypadek, kiedy miałem okazję poznać szefa Policji Dominium Königsteinu”.

„Jak zapewne pan wie, tamtejsi policjanci noszą bardzo charakterystyczne mundury, z purpurowymi spodniami i okrągłymi futrzanymi czapeczkami. Ich nazwa to chyba...” – odpływasz, gdy Trant opowiada ci o osobliwościach konnych sił policyjnych w środkowym Okcydencie.

Zaraz, o co ty właściwie chciałeś zapytać...?

„Ma pan jakieś rady, jak wejść po tej drabinie?” (Wskaż drabinę koło muralu).

„Jak wejść po tej drabinie, pyta pan?” – odwraca się, kierując wzrok na bezbarwne metalowe szczeble obok wielkiego muralu. „Wiem, że Lomanthangczycy wykorzystywali kije, by wspinać się na blanki. Jest na to nawet specjalna technika”.

„Mógłby mnie pan nauczyć? Ma pan ze sobą kije?”

„Nie, nie” – pospiesznie się wycofuje. „Spekuluję tu tylko teoretycznie... Oczywiście jest także metoda, którą starożytni Iilmaraanie wykorzystywali, by dostawać się do chat swoich wrogów”.

„Ależ czadowo. Może mi pan opowiedzieć o tej metodzie?”

„Jeśli się nie mylę, wymagała ona miesięcy bardzo rygorystycznych przygotowań. Nie, lat...”

„Ale ja nie mam tyle czasu”.

„W takim przypadku radzę zainteresować się seolicką klasą niewidzialnych. Nazwa ta odnosi się do ich zadziwiającej umiejętności przemieszczania się w każdym terenie w najefektywniejszy możliwy sposób. Jest takie wyśmienite opracowanie autorstwa...”

„Nie mam czasu na czytanie prac. Ma pan może jakieś praktyczne porady?”

„A tak, owszem!” – jego twarz promienieje od ekscytacji, uruchamiając subtelne zmarszczki w kącikach oczu. „Zdarzyło się kiedyś, że...”

O nie. Popełniłeś el wielko błędo. Gość będzie tak gadał przez wieki!

Mówię ci, to wszystko ma jakiś związek z historią okcydentalnych rynków finansowych.

„Dobrze, w takim razie przyjrzę się tej sprawie”.

„Świetnie. Mam w domu materiały, którymi chętnie się podzielę...”

„Wie pan co? Nieważne”.

„Tak właściwie to całkiem ważne. Sam muszę się tym znów zainteresować, bo to bardzo ciekawe techniki...” – urywa, gdy Trant Heidelstam młodszy ciągnie za rąbek jego garnituru z podekscytowanym i całkiem niemądrym wyrazem twarzy.

„Tato, mogę wejść na tę drabinę?” – pyta Mikael. „Chcę wejść na tę drabinę!”

„Nie, to nie jest zbyt rozsądne” – odpowiada Trant, mrużąc oczy. „Fizyka, pamiętasz? No ale wracając...”

„Wystarczyło mi to wspomnienie o Lo Manthangu. Czuję inspirację”.

„Świetnie. Miło mi to słyszeć”.

Inspiracja może wiele znaczyć w wymagających sprawności fizycznej przedsięwzięciach. Powinieneś spróbować teraz jeszcze raz.

„No tak, ale nie mamy tu raczej do czynienia z chatami nieprawdaż?” (Spójrz na budynek).

„Z ewolucyjnego punktu widzenia można uznać ten budynek za logiczne rozwinięcie bardziej tradycyjnej chaty”.

„Nie, nie wydaje mi się”.

„Wie pan, że nie to miałem na myśli”.

„Coś mi mówi, że nie wejdę po tej drabinie z kijami z Lo Manthangu”.