Rozmowa · Trant Heidelstam

„Jest także metoda wspinaczki, którą starożytni Iilmaraanie wykorzystywali, by dostawać się do chat swoich wrogów”.

„Zna pan jakieś inne wejście do budynku?”

„Inne? Ja nie znam nawet zwykłego wejścia, niestety, chociaż...” – wskazuje ponad barierką na odpływ ścieków.

„Tam jest rura odpływowa, może to jest jakiś sposób. Przepraszam, ale bardziej nie pomogę”.

Do rur można się dostać. Korzystając z siły.

„Szukam podejrzanej. Widział pan w okolicy kogoś budzącego obawy?”

„Nie. Niestety, w tym przypadku nie pomogę. Wpadliśmy tu z Mikaelem tylko na chwilę, korzystając z dnia wolnego” – klepie syna po głowie.

„Więc nikogo pan tu nie widział?”

„Nie, przykro mi. Jak już mówiłem, to tylko mój dzień wolny. Właściwie to dopiero co tu dotarliśmy”.

Mówi to w jakiś przyjacielski, znajomy sposób. Dzień wolny.

Mówi prawdę. Nikogo nie widział.

„Chciałbym jeszcze raz posłuchać o budynku Felda...”

„Pewnie, co pana interesuje?”

„Dobry wieczór!” – kiwa na powitanie, uśmiechając się.

„Miło znów widzieć!” – kiwa na powitanie, uśmiechając się.

„...i jeszcze, Mikaelu, przyjrzałeś się oknom? Zauważyłeś, że nie ma żadnych od południa? Chodziło o to, żeby...” – jasnowłosy mężczyzna stoi obok swojego syna, wskazując ruiny, na których pogoda zostawiła przez lata swój ślad. Widzi, jak się zbliżasz, i uśmiecha się...

„Hej, panowie milicjanci! Przyszliście zbadać historyczny podtekst Zachodniego Martinaise? Jestem Trant Heidelstam”. Odwraca się do porucznika: „Pan to zapewne Kim Kitsuragi, nie mylę się? Opowiadałem właśnie synowi o tym budynku. Niewiele osób zdaje sobie sprawę z jego historycznej wagi. To bardzo rozbudowany hipertekst”.

„Miło mi pana poznać” – porucznik kiwa głową.

„Zaraz, co pan mówił wcześniej o oknach?”

„A tak. No więc, Mikaelu, problemem, szczególnie latem, był poblask monitorowy. Wtedy używali jeszcze monitorów wektorowych. To było 49 lat temu. Dlatego nie montowano okien na południowej ścianie”.

„Sekunda. Hipertekst?”

„Tak, hipertekst” – mówi o tym jak o czymś zupełnie oczywistym. „Jan Kaarp i zbiór kulturowych odsyłaczy”.

Facet wymyśla sobie słowa. To przecież nic nie znaczy!

„Pan się zna z Kimem?” (Przejdź dalej).

„Nie, nie sądzę, byśmy się kiedyś spotkali. Ale oczywiście słyszałem o Kimie. Mikaelu, przywitaj się z panami” – kładzie dłoń na ramieniu chłopca. Dziecko decyduje się pozostać w ukryciu za marynarką ojca, ściskając kurczowo swoją smoczą kolorowankę.

„Mikael jest dzisiaj trochę zmęczony. Całą noc spędziliśmy, próbując uruchomić Orbisa na jego radiokomputerze. Słyszał pan o Orbisie? To język programowania używany w Graadzie. Dość wymagający, ale Mikael chciał zagrać w program przygodowy graadzkiej produkcji. Przerabiamy teraz intensywnie fazę smoków...”

Mężczyzna mówi wypracowanym, profesorskim tonem. Jak ktoś, kto zbyt często występował w audycjach radiowych.

„Ale jak się domyślam, wielkie smoki interesują pana w mniejszym stopniu niż rzeczy jak najbardziej realne. Jak już mówiłem Mikaelowi, to tutaj Koalicja wylądowała w roku ósmym. Stoimy w być może najciekawszym miejscu na terenie całego Zachodniego Revacholu” – wskazuje ponownie budynek.

Ten człowiek to twój przyrodni brat. Czujesz to. Ale czemu?

Kurde, popatrz tylko na gościa. Naprawdę uwielbia te ciekawostki. Język programowania Orbis został nazwany po swoim twórcy, Viktorze Orbisie, cybernetyku z Graadu. Z Voxu korzystają w krajach Okcydentu...

„Detektywie, pozwól na słowo” – wtrąca się porucznik, po czym zwraca się do blondyna: „Przepraszam, to zajmie tylko chwilę”.

„Żaden problem, poruczniku” – kiwa głową. „Proszę się nie spieszyć. Nie będziemy się tu z Mikaelem nudzić!”

Porucznik szepcze: „Nie mam bladego pojęcia, kim jest ten dżentelmen, ale coś mi mówi, że może mieć jakieś powiązania z Koalicją. Możesz to wykorzystać, jeśli wciąż zależy ci na tej sprawie komitetu...”

„W każdym razie zostawiam to tobie”.

Obydwaj odwracacie się do jasnowłosego mężczyzny.

Coś w sposobie, w jaki nosi się ten mężczyzna, każe ci się zastanawiać, czy on sam nie byłby w stanie pomóc ci w twoim problemie z komitetem.

To przez ten styl ubierania się. Typowy dla, nazwijmy to, obytego w świecie finansowego decydenta...

To przez sposób, w jaki się wypowiada. Przypomina ci wykładowcę...

Tak czy inaczej, blondyn zachęca cię uśmiechem do kontynuowania rozmowy.

„Hej, panie milicjancie! Przyszedł pan zbadać historyczny podtekst Zachodniego Martinaise? Opowiadałem właśnie synowi o tym budynku. Nieliczni doceniają jego historyczną wagę. To bardzo rozbudowany hipertekst”.

„Sekunda. Hiper... tekst?”

„Tak, hipertekst” – mówi o tym jak o czymś zupełnie oczywistym. „Jan Kaarp i zbiór kulturowych odsyłaczy”.

Facet wymyśla sobie słowa. To przecież nic nie znaczy!

„Zaraz, co pan mówił wcześniej o oknach?”

„A tak. No więc, Mikaelu, problemem, szczególnie latem, był poblask monitorowy. Wtedy używali jeszcze monitorów wektorowych. To było 49 lat temu. Dlatego nie montowano okien na południowej ścianie”.

„No dobrze, mówił pan wcześniej o budynku, proszę kontynuować”. (Przejdź dalej).

„To bardzo ważne. Mikaelu, przywitaj się z panem milicjantem” – kładzie dłoń na ramieniu chłopca. Dziecko decyduje się pozostać w ukryciu za marynarką ojca, ściskając kurczowo swoją smoczą kolorowankę.