Rozmowa · Telefon na monety

Dzwoni...

Dzwoni...

I dzwoni, kto wie, jak długo? Ale nikt nie odbiera. Musisz wrzucić więcej pieniędzy, żeby zadzwonić jeszcze raz.

„Co, chcesz więcej forsy, tak?! CHCESZ, KURWA, PIENIĘDZY?!!!” (Uderz telefon jeszcze raz).

Nie dał ci ani trochę zabawy za te pieniądze.

Twoja dłoń puchnie.

„Oficerze, dość tego. Wracajmy do pracy...”

Właśnie tak. Po prostu odejdź.

To koniec.

Jebać, nie boli mnie to.

Nie dał ci ani trochę zabawy za te pieniądze. Zero. Dłoń robi ci się niebieska... Krew skapuje na ziemię.

Nie dał ci ani trochę zabawy za te pieniądze. Dłoń robi ci się niebieska... Krew skapuje na ziemię.

Wciąż zostało ci trochę niewykorzystanych impulsów. Urządzenie czeka, aż wybierzesz numer.

Podnosisz słuchawkę. Słyszysz sygnał – urządzenie działa.

Porucznik wzrusza apatycznie ramionami i odchodzi na bok, aby skupić się na swoich notatkach. Wygląda na to, że woli się w to już nie mieszać.

Metalowy telefon na monety pod żółtym zadaszeniem. Możesz z niego do kogoś zadzwonić. Chyba że nie masz drobnych...

Podnieś słuchawkę.

Słyszysz sygnał. Urządzenie działa.

[Odejdź].