Rozmowa · Telefon na monety

„To ty?”

„Twój głos sprawia, że mam ochotę obrócić się w proch”.

„Chcę żyć... z tobą...”

„Halo”.

„Mhm” – mruczy rozespanym głosem.

„Kto mówi?”

„Masz taki piękny głos”.

„O nie, nie...” – zaczęła się rozbudzać. „To ty, prawda? To ty...”.

„Nie mogę powiedzieć, kim jestem. Mam tajny plan zapewnienia ludzkości trzech tysięcy lat pokoju na tej planecie. Muszę być złowrogo tajemniczy...” (Przejdź dalej).

„Nie jesteś złowrogi, Harry. Jesteś pijany”.

Wysokie okna... Skąd ja to wiem?

Po prostu to wiesz. Tak samo jak fakt, że będzie bolało.

Odłóż słuchawkę.

Właśnie tak. Możesz to zrobić. Cokolwiek właśnie wyprawiasz, możesz to przerwać i popchnąć swoje życie dalej naprzód.

Rozłącz się.

Słuchawka osiada ze stukotem na swoim miejscu i zostaje tam, wciąż ciepła od twojej dłoni. Nie masz pojęcia, co się właśnie wydarzyło.

A kogo to obchodzi? Uciekaj. W drogę. Nie myśl o tym. Zajmij się policyjną pracą. To wszystko, co ci zostało.

Nie. Niech dzwoni. Musi.

Nie możesz. Jakaś dziwna siła sprawia, że słuchawka pozostaje przyklejona do twojej dłoni. Wsłuchujesz się w dobiegające z niej dzwonienie...

Żałosny i przerażający. Czujesz, jak z każdym sygnałem twoje tętno przyspiesza...

Przestań!

41... 44... 47... Już za późno – ruch jest niemal mechaniczny.

Chwila. Co ja właśnie zrobiłem?

Wybrałeś 001. To nie jest numer kierunkowy Revacholu. Skieruje cię w inne miejsce, na inną isolę. Do jakiegoś odległego państwa.

005 to kierunkowy Strefy Kontroli Revacholu. 001 to Graad na Graadzkiej Isoli, gdzie wynaleziono telefon. Kolejne dwie cyfry to kod miasta, Mirowej...

Ponownie zamykasz oczy, a twój palec znów porusza się po okrągłej tarczy. Słyszysz dziesięć metalicznych uderzeń – po jednym za każdym razem, kiedy mechanizm wraca do pierwotnego położenia po wybraniu jednej z cyfr.

Dzwoni...

Dzwoni...

I dzwoni. Już od dwóch minut. Pech – tam też nikogo nie ma w domu. Ale telefon wciąż ma twoje niewykorzystane dziesięć centów...

Zamykasz oczy i czujesz, jak twój palec porusza się po okrągłej tarczy. Tak jak poprzednio, zaczynasz od 005...

Numer kierunkowy Strefy Kontroli Revacholu.

Później wybierasz siedem losowych cyfr. Ostatnia sprawia, że cisza zmienia się w sygnał. Dokądś dzwonisz...

Wciąż dzwoni...

I wciąż...

Czas mija nieubłaganie. Z oddali dobiega cię krzyk mew. Pod tym numerem nikogo nie ma w domu. Ale moneta wciąż tkwi w aparacie... Myślisz sobie:

Co chciałeś osiągnąć, zamykając oczy? Chciałeś, żeby stery przejęła twoja pamięć mięśniowa? Żeby zadzwoniła dokądś za ciebie? Dokąd?

Do domu?

Nie ma domu. Jego dom to przewrócona łódź.

Do jego własnego serca.

Naprawdę najwyższy czas już to przerwać.

Tak, bratan. Zabawiliśmy się tak bardzo, jak tylko się dało. Czyli nie za dużo.

Nie ma domu. Już nie.

Wrzuć 10 centów i wybierz losowy numer: 005-51-17-912.

Dzwoni...

Wciąż dzwoni...

Znowu? Serio?

Połączenie odbiera czyjś męski głos:

„Halo, tu Girard!”

Cześć, Girard. Tak ściśle rzecz biorąc, to jesteś elektrycznością.

Nie. To, kim jesteś, to niespodzianka. Poproś, żeby dał ci żonę...

Rozłącz się. [Odejdź].

„Hej, Girard, mógłbyś dać żonę do telefonu?”

„K-kto mówi?” – mężczyzna nie rozumie.

„Przepraszam, to był głupi żart. Nie powinienem był dzwonić, to głupie... Bardzo przepraszam”.

„Nie powinieneś tak igrać z ludźmi, kolego...” – jego głos jest bardzo spokojny. „A teraz życzę miłego dnia”.

Odgłos odkładanej słuchawki.

Sygnał zerwanego połączenia.

„Mówi Harry. Daj ją do telefonu. Nie lubię czekać”.

„Za kogo ty się, kurwa, uważasz, że tak do mnie mówisz?” – głos w słuchawce robi się nagle bardzo poirytowany.

„Guillaume. Guillaume le Million”.