Rozmowa · Telefon na monety

„Tak, jestem w Mirowej. I śpię”.

„Chcesz poimprezować?”

„Nie, chcę iść spać...”

„A gdzie idziesz za dwie godziny?”

„Do pracy”.

Nic nie mów.

Żadnej odpowiedzi – tylko westchnienie. W słuchawce słychać trzask jakby płonącego papieru.

Co ty sobie właśnie robisz?

Robię śmieszny kawał telefoniczny.

Śmieszny? Musisz przestać, Harry. Zabijasz sam siebie.

Nie wiem. Nie rozumiem, co się dzieje.

Musisz przestać, Harry. Zabijasz sam siebie.

Potworną krzywdę.

Musisz przestać, Harry. Bo umrzesz.

„Gdzie?”

„Do akademii. Tam, gdzie pracuję”.

„Do akademii? To brzmi lepiej niż moja robota. Cieszę się”.

„Moja praca jest smutna i straszna. I są w niej ciała zabitych”.

„Pff, do akademii... Ja mam przynajmniej prawdziwą robotę”.

„Hej”.

Nic nie mów.

„Nie jestem pijany, tylko naćpany”.

„Nie jestem pijany ani naćpany, tylko że... boli... Czemu rozmowa z tobą boli?”

„Dobra, jestem pijany. I co z tego? To wciąż ja!”

„Harry? Skąd znasz moje imię?”

„Bo to ja... Posłuchaj: nie rozumiem, co chcesz powiedzieć. Ani czemu do mnie dzwonisz. Jesteś chyba pijany”.

„I będę jeszcze bardziej pijany”. (Weź długi łyk).

„Harry? Kto to jest Harry? Śpisz z nim? Ja też jestem Harry!”

„Nie rozumiem, co chcesz powiedzieć”.

„Harry? Kto to jest Harry?”

Wzdycha. „Posłuchaj: nie rozumiem, co chcesz powiedzieć. Ani czemu do mnie dzwonisz. Jesteś chyba pijany”.

„Harry? Kto to jest Harry? Śpisz z nim? Jest tam ten Harry?!”

„Żegnaj”.

Westchnienie. Słyszała cię, ale się nie rozłącza. Ty też nie. Nie jesteś w stanie.

Stało się. Wpadłeś w pułapkę. Wyrwanie się z tego pierdolnika sporo ci teraz zajmie.

„Jestem człowiekiem o ultrawysokiej wartości netto. Rozumiem, jak działa rzeczywistość. Wejrzałem w jej głąb. Mój umysł jest jasny”. (Przejdź dalej).

„Nie jesteś człowiekiem o wysokiej wartości netto, Harry. Jesteś pijany”.

„Kto mówi?”

„Dora” – wciąż jest zdezorientowana. „Z kim rozmawiam? Połączenie jest słabe”.

Dora. To imię brzmi jak dar. Specjalnie dla ciebie. Abyś mógł żyć dalej.

I walczyć.

Ze zniekształconej dali dobiega cię odgłos kogoś wiercącego się obok niej w łóżku. Skrzypienie sprężyn.

Nie reaguj. Cokolwiek zamierzasz, nie reaguj na to ostatnie.

„Ktoś tam jest?”

Brak odpowiedzi. Pewności nie masz, ale wydaje ci się, że słyszysz w tle głos mężczyzny. Pokryty warstwą bólu i szumów...

Nie reaguj.

To bez znaczenia, czy zareagujesz, czy nie – nadal, jak sądzisz, słyszysz w tle głos mężczyzny. Pokryty warstwą bólu i szumów...

„Nie wiem, kim jestem. Doznałem amnezji”. (Przejdź dalej).

„Nie masz amnezji, Harry. Jesteś pijany”.

„Jestem rewolucyjnym sługą ludzkości. Uwolnię człowieka i zniosę istnienie klas. Powołam zmarłych do życia”. (Przejdź dalej).

„Nie jesteś rewolucjonistą, Harry. Jesteś pijany”.

„Chcę umrzeć”.

„Co?” – zrozumienie tego, co powiedziałeś, chwilę jej zajmuje.

„Nie wiem, czemu to powiedziałem”.

„O nie... To ty?” – ma głos, jakby właśnie się rozbudzała. Wciąż nieco zawodzący, zmęczony...

To zbyt wiele... Musisz zrobić krok w tył...

„Stworzenie to stworzenie. A ja chciałbym być wiatrem”.

„O nie, tylko nie... Która jest godzina?”

„Nie”.

Cisza. Połączenie się zapętla. Słyszysz powtarzające się echem jej ostatnie słowa: