Rozmowa · Telefon na monety

Słuchawka po drugiej stronie opada na aparat z prędkością błyskawicy. Słyszysz tylko cichy szelest nylonu, kiedy twój rozmówca porusza dłonią.

Sygnał zerwanego połączenia.

„Skończyliśmy już z tym?” – pyta porucznik, który cofnął się o kilka kroków.

„Ekhem...” – pojedyncze „ekhem” wystarczy, abyś wiedział, że porucznik jest gotowy ruszać dalej.

„Ludzie powinni być dla siebie nieco bardziej dobrotliwi, nie uważasz? Możesz uważać swój dług za spłacony, przyjacielu”.

„Mój dług? Nic ci nie jestem, kurwa, winien, to...” – mężczyzna urywa, zdając sobie z czegoś sprawę. „Ale kim właściwie... E, nieważne, nie mam na to czasu...”

Nie wydaje się być szczególnie wdzięczny za twoją dobroć, kiedy się rozłącza.

„Dobrze, ale doszło do niewielkiej zmiany planów. Przesyłka ma pójść na adres Whirling-in-Rags, Martinaise”.

„Tethys, ja...” – mężczyzna urywa, zdając sobie z czegoś sprawę. „Hej, ty nie jesteś Tethys! Pierdol się i nigdy więcej tu nie dzwoń! Zadzierasz z grubymi rybami!”

„Yyy... Kto mówi?”

Po chwili milczenia głos odzywa się ponownie, tym razem spokojniej. „To pomyłka. Proszę tu więcej nie dzwonić”.

Wrzuć 10 centów i kolejny raz podaj ten długi numer telefonu.

Wykręcasz numer raz jeszcze – dwadzieścia sześć obrotów tarczy. Maszyna połyka monetę, w uszach szumi ci przerażający ocean telefonicznej linii...

A wśród tego wszystkiego – znajome dzwonienie. Ciche. Zniekształcone.

Dzwoni...

Dzwoni...

Odłóż słuchawkę.

Proszę, zanim będzie za późno.

Rozłącz się.

Słuchawka osiada ze stukotem na swoim miejscu.

A teraz odejdź. Zapomnij o tym. Ruszaj wykonywać policyjne zadania. ZAKOP w sobie to, co się stało, i ruszaj przed siebie.

Niech dzwoni!

Dzwoni...

Dzwoni...

Dzwoni...

Dzwoni...

Dzwoni...

Zdaje się, że nie chce odbierać, Harry. Przestań ją straszyć.

Czemu?

No bez żartów, wiesz przecież czemu.

Niech dzwoni dalej.

Dzwoni...

Dzwoni...

„Harry, proszę...” – odpowiada smutny, ubrany w płaszcz zakłóceń głos.

Pod ich warstwą jest tylko jej nagość i ciepło nagrzanego koca.

„Jesteś naga, prawda?” (Uderz słuchawką o aparat).

Nie słyszysz jej odpowiedzi.

„Jesteś ciepła”.

Słychać westchnienie.

„Potrzebuję odpowiedzi, żeby rozwikłać moją tajemnicę”.

„Proszę cię. Rozłączę się już, dobrze?”

Odgłos odkładanej słuchawki.

Sygnał zerwanego połączenia.

„»Harry, proszę«?! Kończę tę rozmowę, do jasnej cholery”.

„Tak zrób. Proszę, zrób to”.

„Ktoś tam wcześniej był. Słyszałem kogoś. Z kim jesteś?”

Nie odpowiada. Słyszysz tylko cichy syk.

„Muszę wiedzieć, kim jesteś. KTOŚ TY?!”

Rozłącz się.

Pozwól mu dzwonić dalej.

Pozwól mu dzwonić dalej.

Dzwoni...

„Odbierajże!”

Dzwoni...

Wybierz losowy numer. Z zamkniętymi oczami.

Zamykasz oczy i wsuwasz palec w otwór tarczy, wybierasz cyfrę, po czym przesuwasz się do następnej i dwukrotnie powtarzasz ruch...

Dziwne. Nie tak to robiłeś poprzednim razem.

Wybieraj dalej...

41... 44... 47... Okrągła tarcza jest zimna od morskiego powietrza.

Wybieraj dalej...