Rozmowa · Telefon na monety

Metalowy telefon na monety pod żółtym, plastikowym zadaszeniem. Kiedy spoglądasz na słuchawkę, na czubku języka czujesz gorzki, gryzący posmak.

Życie to syf.

Wrzuć 10 centów i wybierz losowy numer: 005-24-03-155.

Dzwoni...

Wciąż dzwoni...

To nie wydaje się słuszne. Na pewno powinieneś to robić?

Sygnał milknie. Ktoś odebrał.

„Pierre? Pierre, to ty?” – głos należy do kobiety. Brzmi, jakby miała ze sto lat.

Powiedz, że nie jesteś Pierre. To chyba lepszy pomysł (choć nie wiesz czemu).

„Tak, to ja. Pierre”.

„Jak miło, że znalazłeś czas, żeby zadzwonić! Strasznie tu samotnie. Nawet zwierzęta poumierały”.

„Z ludźmi wokół też robi się samotnie”.

„Czy to na pewno Pierre? Głos jest jakiś inny... Ja... tam... chryzantema...”

Jej głos tonie w szumach. Brzmią one jak obmywające plażę fale. Stają się głośniejsze i głośniejsze, aż wreszcie połączenie nagle się urywa.

Ogarnia cię złe przeczucie. Zmusza cię, żebyś zerknął, czy porucznik Kitsuragi cię nie usłyszał. Widzisz, że nie, i ogarnia cię ulga.

„Jakie miała pani zwierzęta?”

„To... niedobrze”.

„Nie, nie jestem Pierre”.

„Ma pan jakieś wieści o Pierze?”

„Tak, Pierre nie żyje”.

„O, jaka szkoda... Niestety, nie przyjdę na pogrzeb. Ja... tam... chryzantema...”

„Kim jest Pierre?”

„To wnuk mojej siostry. Odwiedzał mnie za młodu... Wspaniały chłopak...”

„Ale kim pan w takim razie jest? Coś pan sprzedaje? Ten nowoczesny towar jest nic niewart. Zresztą i tak mnie nie stać. To okropne, coście zrobili z tym krajem...” – kobieta wydaje z siebie skowyt; linie telefoniczne go podchwytują.

„Nie, jestem funkcjonariuszem policji”.

„A niech diabli wezmą policję! I ciebie też niech biorą...”

„Nie jestem sprzedawcą, zadzwoniłem po prostu na przypadkowy numer, a pani podchwyciła rozmowę”.

„To dlatego, że jesteśmy urodzonymi przywódcami. Słyszę po pana głosie, że jest pan pospolitego lub mieszanego pochodzenia”.

„Tak bardzo chciałam, żeby to był Pierre... Miłego wieczora, żartownisiu”.

Sygnał zerwanego połączenia.

„Nie wiem, kim jestem... ale kim jest pani?”

„Byłam kiedyś baronową”.

Chwila przerwy. Po drugiej stronie zapada cisza.

„Nie dostaniecie mnie ani moich pieniędzy!”

Odgłos odkładanej słuchawki.

„Tak, jestem sprzedawcą. Co niby zrobiliśmy z pani krajem?”

„Zrujnowaliście go i sprzedaliście cudzoziemcom. Kiedy wszystko jest na sprzedaż, niczego nie można posiadać”.

„Proszę to przemyśleć. Do widzenia”.

„Nie, nie mam nic”.

„To na pewno. W dzisiejszych czasach nikt nie ma nic”.

„Jest pan albo sprzedawcą, albo jakimś ankieterem. A ja nie jestem zainteresowana”.

Rozłącz się. [Odejdź].

„Może tak? Jaki jest Pierre?”

„Chcesz mojej FORSY?!” (Uderz telefon).

Zimny metal jest twardy; twoje knykcie zaczynają krwawić.

Przestań myśleć o tym głosie. Chociaż na krótką chwilę...

„Dość tego, oficerze...” – stwierdza porucznik stojący kawałek dalej.

Uderz jeszcze raz. Ten ból jest dobry.

Zimny metal jest twardy; twoje knykcie zaczynają lekko krwawić...

Zimny metal jest twardy i przyprawia cię o ból knykci. Patrzysz, jak przybierają fioletowy odcień.

[Odejdź].

Wrzuć 10 centów i wybierz losowy numer: 005-99-77-313.

Dzwoni...

Dzwoni...

Dzwoni...

Wciąż dzwoni...

Wciąż dzwoni...

„Przestań do mnie dzwonić, typie!” – w głosie osoby, która odebrała telefon, pobrzmiewa histeria.

„Dostaniesz swoje pieniądze, dobrze? Potrzebuję tylko czasu do wieczora. Daj mi pracować”.

„Ma pan chyba jakieś kłopoty. Może będę w stanie pomóc? Jestem policjantem”.