Rozmowa · Telefon na monety

11... 17... 361... Twoje palce poruszają się niczym pajęcze nogi za każdym razem, kiedy tarcza wraca do pierwotnego położenia, wydając z siebie przypominające odległy dzwon szczęknięcie metalu.

Tych cyfr jest więcej?

Tak. 451... 67... 451... Schodzisz w jakąś głębinę, nieznane ci miejsce. Daleko od tej materialnej wyspy i jej sieci telekomunikacyjnej...

Dokończ go.

451... Wykręciłeś bóg wie ile cyfr. Słuchawka czekała milcząco, aby przekazać sygnał – myślisz, że to niemożliwe, żeby cokolwiek z tego wyszło. A jednak wychodzi. Jest połączenie.

Rozmowa na ultradużą odległość. Uszy bombarduje ci trzask, odgłos dziwacznego, przeraźliwie szumiącego oceanu. Wśród hałasu słychać coś jak świergot małego ptaka – inny ton niż ten wcześniejszy, lokalny. Mały, odległy dzwonek zamknięty w klatce zakłóceń, za całą wielką siecią telefonów...

Dzwoni...

Dzwonić tak w nocy...

Najsmutniejszy odgłos świata.

Jednocześnie żałosny i przerażający. Czujesz, jak z każdym sygnałem twoje tętno przyspiesza...

Wciąż dzwoni...

Telefon dzwoni przy łóżku w mrocznym, lecz przestronnym mieszkaniu o wysokich oknach... Wiesz, że tak to wygląda.

Słuchawka zaczyna wyślizgiwać ci się ze spoconej dłoni... Twój oddech robi się ciężki.

„Kim...”

Porucznik stoi zbyt daleko od ciebie, by usłyszeć twoje wołanie. Wokół wieje wiatr znad morza...

Niech dzwoni dalej.

Dzwoni...

Dzwoni...

Dzwoni...

Dzwoni...

Wciąż dzwoni...

Później zaś ocean się rozstępuje. Z głębin wynurza się kobiecy głos. Cichy. I najbardziej ci drogi z tych, jakie kiedykolwiek słyszałeś.

„Halo?” – wydaje się senna.

„Jestem ostatnim wiernym rojalistą. Uwolnię miasto Revachol. Odwrócę pływy morza. Cofnę czas”. (Przejdź dalej).

„Nie jesteś rojalistą, Harry. Jesteś pijany”.

Zdążysz jeszcze powiedzieć dwie, może trzy rzeczy. Później skończy ci się czas połączenia.

„Nie jestem pijany”.

„Boże...” – zapada cisza ciężka niczym żelazo. Szum w słuchawce skowycze.

„U-u! Jesteś tam?”

„Wiesz, która jest godzina? Tu jest tak późno...” – zdaje się, że próbuje znaleźć wzrokiem stojący na nocnej szafce zegarek.

„Jest czwarta nad ranem, Harry! Za dwie godziny muszę wstawać”.

„Chciałbym porozmawiać o mnie. Kim ja jestem? Mówisz tak, jakbyś mnie znała”.

„O czym chcesz rozmawiać? O czym jeszcze nie mówiliśmy...?”

Nie jest dobrze, czujesz, jak twoja prawa ręka trzymająca słuchawkę dostaje bolesnego skurczu...

Nie. Nie zrobimy tego. Twoja ręka nie dostanie skurczu. Nie teraz.

„Serce mnie boli. Chyba dostanę zawału”.

„O nie... Proszę, przestań. Proszę, rozłączmy się już...”

Rozłącz się.

Twoja ręka się nie porusza. Słuchawka syczy ci w ucho ciężkim od zła smutkiem.

W tej chwili. Daję ci jedną szansę.

Wepchnij słuchawkę na miejsce z całej siły!

Rąbnij słuchawką w wieszak.

Kabel powiewa na wietrze jak jakiś ohydny robal.

Nie. Nie mogę. Potrzebuję tego bólu.

W przyciśniętej do ucha słuchawce słyszysz śpiew zakłóceń. Odwieczny, lepki...

„Prawo to ja. Jestem detektywem. Pracuję nad sprawą. Jest tu wisielec”.

Nie odpowiada już.

„Rozwiążę ją”.

„Harry...”

Sygnał zerwanego połączenia – skończyły się pieniądze w automacie.

Biegnij. Do kościoła. Do domu. Gdziekolwiek, byle dalej stąd. Rób wszystko, ale więcej do niej nie dzwoń.

„Nic nie ma znaczenia. Już nie”.

„Możesz pomóc mi ją rozwiązać? Muszę ją rozwiązać. Nie przyjmą mnie z powrotem, jak tego nie zrobię”.

„To bez znaczenia. Ta sprawa nie ma znaczenia”.

„Gdzie jesteś? Bo brzmisz, jakbyś była w innym świecie”.

„Jestem w Mirowej. I śpię”.

W Mirowej, stolicy Graadu, mieszkają dwadzieścia dwa miliony ludzi. Po zniszczeniu Revacholu stała się też stolicą świata.

„Ktoś tam z tobą jest?”

„Tak”.

„Jesteś w Mirowej, prawda?”