Rozmowa · Telefon na monety

„Bardzo śmieszne, dupku! Może byś tak dorósł? A właśnie – disco już dawno zdechło!”

„Jestem gościem, który dyma twoją żonę, Girard. A teraz dawaj ją tutaj, zanim stracę cierpliwość”.

„Gadaj, o co tu chodzi!” – w głosie pobrzmiewa teraz również lęk. Ktoś odsuwa się nieco od słuchawki i krzyczy: „Bian, chodź tutaj!”

Odgłosy są przytłumione. Słyszysz dwójkę ludzi: mężczyznę i kobietę imieniem Bian. Rozmawiają podniesionym głosem. Słychać też tupot stóp. Jakby dziecięcych?

Przez rozlegający się na łączach skowyt dociera do ciebie kobiecy głos o silnym samarskim akcencie: „Girard... Girard, to żart. Ktoś stroi sobie żarty”.

Znowu krzyki. Jesteś właściwie pewien, że słyszysz, jak mężczyzna powtarza kilkukrotnie słowo „kurwa”. Później trzaski w słuchawce stają się głośne niczym łamiące się fale.

Słyszysz ciche łup. Jesteś gotów przysiąc, że to odgłos przewracającego się mebla.

„Zostaw ją w spokoju, jestem gliną!”

Nie umiesz zrozumieć ani słowa, słyszysz tylko szmer głosów. Dołączył do nich kolejny – dziecięcy. Coś się rozbija. Albo się przewraca? Zbliżają się kroki!

Coś uderza w telefon z głośnym trzaskiem plastiku, rozlega się syk mikrofonu... a potem słyszysz już tylko sygnał braku połączenia.

„Co ty, do diabła, wyprawiasz?” – dotąd porucznik trzymał się na uboczu, ale teraz podchodzi bliżej.

„Urządziłem sobie trochę rozrywki, w czym problem?”

„W czym problem?!” – twarz porucznika jest nieruchoma jak maska.

Pogorszyło to jego opinię o tobie, lecz tylko nieznacznie.

„Po prostu chodźmy już stąd, mam dość tej telefonicznej budki”.

„Masz rację, Kim. Źle to poszło. Nie powinienem był tego robić...”

„Zgadza się – nie powinieneś był”.

Przyjmuje twoje przeprosiny.

„Nie rozumiem, co zrobiłem nie tak”.

„Urządzasz sobie telefoniczne żarty” – twarz porucznika jest nieruchoma jak maska.

Coś ty, na litość boską, właśnie zrobił?

„Czekaj, Girard! Rozmawiajmy dalej, chłopie!”

„Przestań! Ja tylko żartowałem, nie sypiam z twoją żoną!”

„Nie przestanę. Będę dalej jebał twoją żonę, Girard”.

„Co ty, do diabła, wyprawiasz?” – dotąd porucznik trzymał się na uboczu, ale teraz podchodzi bliżej.

„Masz rację, Kim. Źle to poszło. Paskudnie. Nie powinienem był tego robić...” (Rozłącz się).

„No co? Urządzam sobie trochę rozrywki, w czym problem?”

„Jestem Mazow. Kras Mazow”.

„Bardzo śmieszne, dupku”.

„Jestem nikim. Przepraszam, nie powinienem był tego robić...”

„To nieistotne. Daj ją do telefonu. Nie lubię czekać”.

„Mówi Pierre. Daj ją już do telefonu. Nie lubię czekać”.

„Girard... Co za kretyńskie imię. Zmień je. Zmień imię!”

„Ile ty masz lat? Pięć?” – w tle słychać krzyczący coś głos kobiety. Kolejne słowa Girard wypowiada już przyciszonym głosem...

„Dzięki za telefon, dupku!”

„Przepraszam, pomyłka”.

„Nic się nie przejmuj, chłopie, każdemu się zdarza. Miłego dnia!”

„Czy jest tam Alec Trycznoś? Chciałbym rozmawiać z Alekiem Trycznosiem”.

„Nie ma go tu, ale coś czuję, że jak zadzwonisz jeszcze raz na ten numer, to odwiedzi cię Skop Jecidupe. Miłego dnia, flecie!”

To, kim jesteś, to niespodzianka. Poproś, żeby dał ci żonę...

Wrzuć 10 centów i wybierz losowy numer: 005-11-11-313.

Dzwoni...

„Jestem zmęczony...” – odbiera jakiś mężczyzna, tym razem szybko. Ma chrapliwy głos palacza. W tle słyszysz stukot maszyny do pisania.

Zdaje się, że od dawna z nikim nie rozmawiał.

„Ja też jestem zmęczony”.

„Gdybym mógł chociaż przez miesiąc nie pisać. Albo dwa miesiące... Zregenerować mózg. Zasrany liberalizm...”

Mężczyzna wzdycha, po czym znika z twojego świata.

Nie słyszysz typowego sygnału zakończonej rozmowy, w słuchawce po prostu zapada cisza. Urządzenie wciąż czeka, aż wybierzesz jakiś numer.

Zdaje się, że nie zdążył połknąć monety. Tak się czasami dzieje.

Masz szczęście. Ta rozmowa była zbyt krótka, żeby automat zarejestrował połączenie. Możesz wykonać kolejne, nie płacąc.

„Jest coś, co mogę dla pana zrobić? Jestem z policji”.

„Nie ma nic”.

„Czym jest pan zmęczony?”

„Pisaniem. Jakże ja nie znoszę pisania... Ale muszę do niego wrócić”.

Wrzuć 10 centów i jeszcze raz podaj ten długi numer telefonu.

Wykręcasz numer ponownie, jak robiłeś to już wiele razy. Dobrze go pamiętasz: 001... 41... 44... 47... 11... 17... 361... 451... 67... 451... 451.

Dzwoni...

Dzwoni...

Dzwoni...

Dzwoni...