Rozmowa · Programistka Soona

„Niewielu wie, że nekroplazma naprawdę istnieje”.

„Świetnie. O czym my rozmawiamy? I czemu?” – pogrąża się ponownie w pracy, dając jasny sygnał, że ten wątek rozmowy dobiegł końca.

(Kiwnij głową). „Tak jest chyba najmądrzej. Nie wierzyć w nie”.

„Ach tak, nic wspólnego z duchami...”

„Chyba wiesz, że nie ma potrzeby oficjalnie dokumentować tej informacji, tak?” – szepcze do ciebie porucznik.

Odwróciła się już z powrotem do swojej klawiatury.

Stwórz teorię na temat dwumilimetrowej dziury w świecie.

Nie musisz. Już to zrobiłeś. Dawno temu.

Zaraz... ale jak?

To myśli, które uformowały się w tobie podczas dawno zapomnianej dyskusji. Przy kuchennym stole, w wieczornym świetle.

Piłeś kawę i paliłeś. Z przyjacielem.

I kobieta – ona też tam była. Jej włosy pachniały szamponem. Paliła papierosa.

„Soono, to punkt początkowy szaroty”.

„Co?”

„Przełyk – tak to się właśnie zaczyna. To jak szarotowe dziecko”.

„Ale...” – podnosi wzrok. Widać, że rozważanie tej możliwości budzi w niej lęk. „Ale szaroty tu nie ma. Jesteśmy od niej tysiące kilometrów”.

Niesie jej to pocieszenie.

(Spójrz w górę). „Nie. Jesteśmy dwadzieścia metrów od samego jej skraju”.

Spogląda w mrok pod dachem, a później z powrotem na ciebie.

Poświęca ci absolutną pełnię swojej uwagi.

Oraz uwagę porucznika, który zdejmuje swoje okulary.

„Szarota to jedynie efekt. Zjawisko przejściowe między światem a tym”.

„W takim razie... czym to jest?”

To jest nic. Nie. To mniej niż nic. Nie...

„To... mniej niż mniej niż nic. Ostateczny stan spoczynkowy rzeczywistości. Wyobraź sobie, że to wszystko... nigdy nie istniało”. (Rozłóż ręce).

„Czyli szarota to...”

„Po prostu gradient”.

„Ale ten gradient... ewidentnie się jeszcze nie zaczął. My tu jesteśmy, a szarota nie”.

„Przyjdzie dzień, kiedy urośnie i zacznie być”.

„Rozumiem...” – mówi, zamykając oczy. „Hipoteza szaroty, wedle której nie jest ona zewnętrznym oceanem, lecz przechodzi proces metastazy. Jak nowotwór albo pleśń. Pojawia się w różnych miejscach wewnątrz świata”.

(Kiwnij głową). „Tu jest jedno z takich miejsc”.

Przez moment milczy, po czym otwiera usta. „A skoro tak, to ile mamy czasu...”

„...zanim zacznie połykać świat? Już zaczęła. Na razie tylko dźwięk”.

„I informacje” – kiwa głową. „Powodując utratę danych na froncie wschodnioinsulindiańskim. Zastanawiałeś się, czemu uformowała się w kościele? No i kiedy albo jak może zacząć się rozrastać? Albo czy ma jakieś inne efekty? Pomijając dźwięk i dane...”

Budzi się w niej głód wiedzy, który przyćmiewa strach.

„Też mam pytanie, skoro już je zadajemy... Skąd ty to wiesz? Nie wątpię w to, co mówisz...” – wyjaśnia. „Po prostu zastanawiam się, skąd detektyw MOR-u...”

...wie, jak snuć takie rozmyślania?

„Chyba miałem już kiedyś taką myśl. Stąd to wszystko wiem”.

„Policyjny detektyw zajmujący się amatorsko entroponetyką... Chciałbym powiedzieć, że słyszałem już dziwniejsze rzeczy, ale nie jestem tego pewny. Jednak niezłe jest to twoje przypuszczenie. I ładnie sformułowane, jeśli mogę dodać...”

„Tak, to bardzo ciekawe, ale nie powiedziałabym, że wiesz. To przypuszczenie. Które będzie musiało zostać potwierdzone. Przez entropologów”.

„Nie uformowała się w kościele. To kościół uformował się wokół niej”.

„Oczywiście! Sosnowy sarkofag albo...” – szuka odpowiedniego określenia. „Coś w rodzaju więzienia dla niej. Zbudowanego przez pierwszych osadników”.

„Albo też może to być przypadek”.

„Tak. Ale przyznam, że miałam podobne przemyślenia. A zła wieść jest taka, że w pierwszej dekadzie zasiedlania Revacholu zbudowano siedem takich sosnowych kościołów”.

„Większość z nich spłonęła podczas rewolucji lub zmieniono ich przeznaczenie jeszcze wcześniej, za monarchii. Nie twierdzę, że w każdym z nich był taki zalążek, ale...”

W niektórych mogły być. Czarne, zawieszone w powietrzu ziarno...

„Tak. Działających instynktownie. Lub według religijnych praktyk, które dziś zostały już zapomniane”.

„Miałam podobne przemyślenia. A zła wieść jest taka, że w pierwszej dekadzie zasiedlania Revacholu zbudowano siedem sosnowych kościołów”.

(Zakończ). „Przyjdzie dzień, w którym cały świat będzie taki, jak ta dwumilimetrowa dziura”.

Milknie. Przez dziurę w oknie wdziera się do środka wiatr. Zimny i wilgotny.

„O tym wspominać nie będę, ale o całej reszcie... Mogę użyć części tego wszystkiego, żeby chociaż zacząć wyjaśniać sprawy pozostałym. Może to zabrzmi jak szaleństwo, ale...”

„Proszę pani, to na pewno będzie brzmiało jak szaleństwo”.

Wzrusza ramionami. „Jeszcze jedno – może klub muzyki anodic nie jest najgorszą rzeczą, jaką można stworzyć w tym konkretnym punkcie w przestrzeni?”

„Ten klub to jedyne, co trzyma to miejsce – i resztę rzeczywistości – w kupie”.

„Nie posuwałbym się tak daleko, żeby...”

„TAAAK! RAZ ZAPALONE ŚWIATŁO WE WSZECHŚWIECIE NIGDY NIE ZGAŚNIE!”

„Dziękuję, Jajkogłowcze. Na tym poprzestańmy, dobrze? Wciąż mamy do przeprowadzenia w tej dzielnicy także nieentroponetyczne śledztwo”.

„Co jeszcze można dodać? Nic”.

„Tak, to obłęd, ale z drugiej strony – ja też jestem obłąkany”.

„Może nie”.