Rozmowa · Programistka Soona

„Czy mógłbyś...” – przymyka oczy. „Czy mógłbyś na chwilę zrobić... ćśś? Albo przejść do rzeczy. Naprawdę muszę się skupić”.

Nie jest po prostu niegrzeczna. Robi coś, nad czym naprawdę trudno się skoncentrować. A ty jej nie pomagasz.

„O co chodzi z tymi misami z wodą, o tam?”

„Są podłączone do mojego rehm prefecta” – mówi, podnosząc wzrok. „Cokolwiek planujesz, nie ruszaj ich, proszę, dobrze? Dziękuję”.

Proszę bardzo – krótko i zwięźle. Do czego by ich nie używała – są jej.

„Po co potrzebujesz anteny?” (Wskaż ją).

„Wykorzystuję AR-1 w moim rehm prefekcie jako jednostkę obliczeniową”.

„Nie rozumiem”.

„Rehm prefect to mój radiokomputer” – wyjaśnia.

„I ta antena to jego... jednostka obliczeniowa?”

„Tak” – wzdycha. „Naprawdę nie wiesz nic na temat radiokomputerów, co?” – przerwała pracę, skupiając się na rozmowie.

„Szczerze mówiąc, to nie wiem za wiele na temat czegokolwiek na tym świecie”.

„No dobrze, więc... Wszystkie radiokomputery przeprowadzają swoje operacje w eterze, więc jeśli chcesz zapewnić im więcej mocy obliczeniowej, musisz zainwestować w dobrą antenę”.

„Zaraz, jak to »w eterze«?”

„Na froncie. Zunifikowanym froncie fal radiowych licencjonowanym i kontrolowanym w regionie wschodnioinsulindiańskim przez firmę Lintel”.

„Jest wszędzie wokół nas” – mówi, machając ręką. „To właśnie oznacza »w eterze«”.

Jak miłość.

„A ta AR-1? To dobra antena?”

„W gruncie rzeczy tak...” – urywa i zastanawia się przez chwilę. „Jak dotąd byłam z niej całkiem zadowolona. Martinaise to niestabilny region, zasięg jest tu słaby, a mimo to wszystko działa zaskakująco stabilnie”.

„Ale nie jest to najtańszy na rynku sprzęt, więc nie zalecałabym jej do zwykłych prac biurowych. Dla cywili niezawodnym wyborem jest Fraser 1000”.

„Tak czy inaczej...” – odwraca się w stronę terminala. „Powinieneś trochę się rozeznać, zanim cokolwiek kupisz. Popytaj ekspertów, porównaj ceny. Wiele środowisk bardzo mocno poświęca się takim sprawom”.

Miło jej się o tym mówiło. Ukoiła nerwy.

„Raczej nie”.

„Wiem odrobinę”.

„Nie, jestem mistrzem łamania obwodów. Wiem wszystko”.

„A więc z pewnością wiesz również, że wszystkie radiokomputery przeprowadzają swoje operacje w eterze, więc jeśli chcesz zapewnić im więcej mocy obliczeniowej, musisz zainwestować w dobrą antenę”.

„Zaraz, co?”

„W rehm prefekcie, moim radiokomputerze” – wyjaśnia.

„Rehm prefect to twój radiokomputer, tak?”

„Mhm”.

„Czy Rehm Prefect, jak twój radiokomputer, nie powstał wyłącznie dla celów rządowych?”

„A jednak coś wiesz o komputerach” – podnosi wzrok, nieomal z ciebie dumna. „Masz rację. Prefect jest wykorzystywany głównie przez urzędników rządowych”.

„Więc czemu go masz?”

Bierze gwałtowny wdech, po czym odpowiada jednym tchem: „Bo potrzebuję do swojego śledztwa porządnego sprzętu, a wszyscy zgadzają się co do tego, że Rehm Civic nie spełnia żadnych standardów, więc musiałam kupić coś lepszego”.

„Poza tym posiadanie rehm prefecta nie jest już taką znowu wielką sprawą”.

Nie, to jednakowoż jest wielka sprawa. Nie widuje się na przykład rehm prefectów na każdym komisariacie policji.

„Skąd go masz?”

„Znajoma mojego znajomego wykonywała zlecenia dla Koalicji” – odpowiada z nonszalancją, drapiąc się po uchu. „Prawdę mówiąc, celowałam w wojskowego Rehm Rationala, ale żadnego nie znalazłam”.

Poklepuje świecącą monitorem maszynę. „Prefect jest oparty w dużej mierze na tej samej technologii, co Rehm Civic, więc jego cena to w zasadzie zdzierstwo, ale faktycznie ma lepszą kompatybilność z nowymi modelami anten, więc nie będę narzekać”.

„Ukradłaś go?”

„Nie!” – wykrzykuje, podnosząc z zaskoczeniem głos. „Oczywiście, że nie. Znajoma mojego znajomego wykonywała zlecenia dla Koalicji. Kupiłam go od niej”.

„Prawdę mówiąc, celowałam w wojskowego Rehm Rationala, ale żadnego nie znalazłam” – poklepuje maszynę. „Prefect jest oparty w dużej mierze na tej samej technologii, co Civic, ale faktycznie lepiej działa z nowymi modelami anten, więc nie narzekam”.

„A ty pracujesz dla rządu?”

„Nie, nie pracuję”.

„Jak idzie projekt? Widziałem, że twoi sąsiedzi się już wprowadzili, ale słyszę tylko muzykę anodic dance”.

„Co?” – nachyla się bliżej z niepewną miną. „Co powiedziałeś?!” – dudniący bas muzyki anodic dance sprawia, że ledwo ją słyszysz.

„Spytałem, JAK IDZIE PROJEKT!”

„NIE SŁYSZĘ CIĘ!” – krzyczy, wskazując na plujący dźwiękiem ogromny głośnik. „MUZYKA JEST ZA GŁOŚNA!”

„PROJEKT! JAK IDZIE?”

„A, PROJEKT!” – jej twarz rozjaśnia się na moment, lecz po chwili kręci przesadnie głową. „NIE IDZIE ZA DOBRZE!”

„DLACZEGO?”

„Jest tam ten gość” – wskazuje Jajkogłowca, który szaleje za swoimi stojącymi na oświetlonej scenie gramofonami. „Musi podłączyć kabel 3,5 do wejścia zewnętrznego, żebym mogła przekierować sygnał audio przez mikser do głośników”.

„PRZEPRASZAM, MOŻESZ POWTÓRZYĆ?”

„JAJKOGŁOWIEC! KABEL 3,5!” – podnosi czarny kabel. „DO WEJŚCIA ZEWNĘTRZNEGO! DOBRA?”

„Nie możesz go po prostu o to poprosić?”

„Nie słucha mnie. Zdaje się, że obchodzi go tylko hardkor i Yekokataa. To najwyraźniej jakieś godne odwiedzenia miejsce”.

„Pogadam z nim. Zobaczę, co da się zrobić”.

„Dzięki! Może jakoś rozszyfrujesz te jego magiczne rymy!” – wymachuje pokracznie rękami, przedrzeźniając go.

„Daj mi znać, jak ci poszło!”

Zrezygnuj z prób komunikacji w klubie nocnym.