Rozmowa · Programistka Soona

Zdecydowanie powinieneś przyjrzeć się w wolnej chwili temu rozbitemu powozowi. Brzmi to jak coś ważnego...

„Dobra. Jeśli tylko działa, znajomość szczegółów nie jest mi potrzebna”.

„W takim razie działajmy dalej”.

Porzucone źródło mocy? O czym ona może mówić?

Cokolwiek to jest, na pewno zostało porzucone nie bez powodu. Lepiej nie drążyć w niektórych tematach...

„Jakie sprawy powinienem »pozałatwiać«”.

„To zależy od ciebie. Osobiście za plan minimum uznałabym fizyczne i mentalne przygotowanie się do całości tego trudnego procesu. Kiedy już zaczniemy, nie będzie czasu na przerwy”.

Powinieneś przynajmniej zadbać, żebyś miał na rękach porządną parę rękawiczek.

„Radioinżynierowie mają zazwyczaj przy sobie zbyt drogie jak na swoje możliwości spraye z rozpuszczalnikiem, którymi czyszczą łącza antenowe, ale w trudnej sytuacji sprawdzi się nawet zwykły amoniak...”

Pssst. To alkohol robi w tym amoniaku robotę. Trochę jak w twoim przypadku.

„Pozostaje jeszcze kwestia stymulantów. Niektórzy lubią mieć przy sobie nielegalną amfetaminę – twierdzą, że pomaga im ona w pracy. Ja do nich nie należę, ale wiem, że tacy istnieją”.

„Czy to nie trochę ironiczne, że zalecasz amfetaminę po tym, co stało się ze speedziarzami?”

„Nie interesuje mnie ironia. Pozostawiam to ludziom pracującym bardziej koncepcyjnie”.

„Staram się unikać narkotyków. Nadużywanie stymulantów jest wysoce nieodpowiedzialne”.

„Ja ich nie biorę, bo mnie po nich mdli, ale każdy ma swoje powody. Nie oceniam”.

„Czyli nie pierwszy raz miałaś do czynienia ze speedziarzami, co?”

„Możliwe, że nauki techniczne przyciągają ludzi o określonym typie osobowości. Nie zastanawiałam się nad tym”.

„Jestem gotowy. Do dzieła”.

„Czekaj, potrzebuję trochę czasu, żeby się przygotować”.

„W porządku. Wróć do mnie, kiedy będziesz gotowy, żeby ruszać”.

„Dorwałem tę ślicznotkę w lombardzie”. (Użyj bardzo drogiego transiwera).

„Czy to... Kristallsprach?” – spogląda na ciebie, delikatnie otwierając pokrywę. „Model 9 to doskonały sprzęt. Nie wiem, ile musiałeś za niego zapłacić, ale powinien sprawdzić się doskonale”.

Nieczęsto pozwala sobie na zachwyt, lecz to, jak trzyma Kristallspracha, przypomina ci sposób, w jaki można by trzymać drogocenny dar.

„Znalazłem go w biurze niedaleko portu”. (Użyj absolutnie wystarczającego transiwera).

„Nie jest to zbyt zaawansowany model” – przekręca kilka gałek i odkłada transiwer na bok. „Wszystko przynajmniej z nim w porządku. Tak, powinien wystarczyć do naszych celów”.

Nie jest potrzebny żaden dodatkowy komentarz.

„Mam jedną tajemnicę, która wciąż wymaga rozwiązania... Radiowy duch w elektronicznym dzwonku Zgubionej Strefy Handlowej”.

„Straszna kobieta!” – krzyczy, uderzając się w czoło. „Zastanawialiśmy się nad tym, kiedy tam pracowaliśmy... ale kompletnie o niej zapomniałam!”

„To na pewno entroponetyczny przesłuch. Taki jak ten podczas rozmów przez radio i telefony na dalekie dystanse... Teraz to ma sens. Skoro tuż obok jest szarota...”

„Niesamowite” – mamrocze porucznik. „To wyjaśniałoby też nieustanne zakłócenia podczas korzystania z policyjnego radia”.

„Entroponetyczny przesłuch?”

„Prawdę mówiąc, to dość pospolite zjawisko. Kiedy sygnał przechodzi przez szarotę, dochodzi do najróżniejszych zakłóceń. Możesz słyszeć fragmenty cudzej rozmowy albo głos dawnej kochanki. Albo echo wydarzeń, które miały miejsce 100 lat temu”.

„Szarota to kurtyna ze wspomnień, która nie rozróżnia, do kogo te wspomnienia należą. Możesz usłyszeć cokolwiek”.

„To ma sens. Dziękuję, że mi to wyjaśniłaś”.

„Do usług” – uśmiecha się.

„To niepłatna robota, ale może byłabyś w stanie pomóc mi skontaktować się z Okrętem Wojennym Koalicji Łucznik?”

„Przesunąłem misy z wodą na właściwe miejsca, tak, jak prosiłaś. Co teraz?”

„Świetnie, wszystko powinno być już poprawnie ułożone...” – urywa, przygryzając wyschniętą wargę.

Panna Wszystkowiedząca się waha.

„No dobra, rozkręćmy tę bibę!”

„Tak” – wyrywa się z zamyślenia. „Do dzieła. Pozostało już tylko wyłączyć wyciszenie słuchawek”.

„Jeśli dobrze określiliśmy położenie, powinniśmy być w stanie usłyszeć dźwięk, jaki wydaje ta anomalia”.

„A to nie będzie po prostu cisza i nic poza tym?”

„Nie wiem” – wpatruje się w serce swojego komputera. „Dlatego właśnie się boję. Bo nie wiem. Może zdarzyć się cokolwiek”.

„No, ale jaki dźwięk wydaje nic? Jak można w ogóle posłuchać czegoś, co nie istnieje?” – odwraca się ku tobie. Światło z komputera kładzie cień na jej podbródku.

„Co jeśli cisza jest tylko wokół, a sam przełyk to...” – milknie. Jej twarz wydaje się w zimnym elektrycznym świetle bardzo blada.

„Masz rację, powinniśmy być ostrożni. Nie wiemy, z czym mamy tu do czynienia”.

„Może?” – pociera twarz. „Może jestem po prostu zmęczona”.

Pomyślmy może logicznie. Czemu nic miałoby być przerażające skoro to – no właśnie – Nic?

„To straszne, ale trzeba temu stawić czoła”.

„Tak...” – mówi i bierze wdech. „Masz rację. Do dzieła” – zakłada za duże słuchawki, gotowa wcisnąć przycisk wyłączania wyciszenia na klawiaturze...

Porucznik robi krok w tył...

A potem nic.

Kiedy Soona Luukanen-Kilde wciska przycisk na klawiaturze, nic się nie dzieje. Zapada po prostu cisza.

Słyszysz, jak w prezbiterium jakieś małe zwierzątko przebiega po podłodze – tak cicho jest w sanktuarium.

(Nic nie mów).

Nic nie mówi. Oczy ma zamknięte, a brwi zmarszczone z głębokiego skupienia. Jedną rękę trzyma na słuchawce.

„No i?”

„Cholera” – wydaje z siebie głośne westchnienie, po czym zrywa z głowy słuchawki. Wciąż unika twojego spojrzenia.

„No, przynajmniej świat wydaje się nadal cały i zdrowy”. (Rozejrzyj się).