Rozmowa · Programistka Soona

„Tak, tak” – mówi rozczarowana. „Nic się nie wydarzyło. Zapomnijmy już o tym”.

Mimo strachu miała nadzieję, że wydarzy się coś niezwykłego.

„Jak to »nic się nie wydarzyło«? Znalazłaś ten przełyk?”

„Nie” – opiera twarz o dłonie i masuje czoło.

„Nie, moja hipoteza była błędna. Według niej powinnam była coś usłyszeć po znalezieniu właściwych współrzędnych. Jak mówiłam – wokół panuje wyłącznie cisza”.

„Ale to...” – unosi głowę, wpatrując się na porozrzucane po kościele maszyny i wijące się po podłodze niczym robactwo kable. „To jest po prostu kolejna porażka. Cisza brzmi jak cisza. I tyle”.

„Możesz założyć słuchawki, sprawdzić, czy coś usłyszysz, ale nie rób sobie nadziei”.

Cisza jest ciszą? Nie masz wątpliwości, że chodzi tu o coś więcej...

To na pewno nie wszystko. Powinieneś posłuchać.

„Wspaniale... A już myślałem, że wreszcie udamy się na wyspę...” – mamrocze do siebie porucznik.

„Niemniej jestem zainteresowany” – da się odczytać z jego twarzy.

Świetnie. Wiesz, że możemy po prostu porzucić tę misję i ruszać na wyspę? Zamknijmy to śledztwo!

Cuno pewnie jest już na wyspie i zastanawia się, gdzie, do cholery, jesteś. A może ma to gdzieś? Tak, pewnie ma to gdzieś.

„No, powiedz, słyszałaś coś?”

„Nie, oczywiście, że nie” – mówi rozczarowana. „Nic się nie wydarzyło. Zapomnijmy już o tym”.

„Słyszysz coś?”

Nie odpowiada. Oczy ma zamknięte, a brwi zmarszczone z głębokiego skupienia. Jedną rękę trzyma na słuchawce.

„Czemu zakładasz, że coś, co nie ma żadnej obecności, nie istnieje ani nie ma właściwości, musi być przerażające?”

„Bo kojarzy się nam ze śmiercią. A my, ludzie, mamy tendencję do myślenia, że śmierć jest całkiem straszna”.

Śmierć jest straszna. Nie da się ot tak zacząć wszystkiego od nowa. A może?

„Ej, ja chyba jednak nie chcę już tego robić... To chyba zbyt niebezpieczne”. (Zacznij się powoli cofać).

„Nie...” – mówi z determinacją i bierze wdech. „Musimy to zrobić” – zakłada za duże słuchawki, gotowa wcisnąć przycisk wyłączania wyciszenia na klawiaturze...

„Co?”

„Nie wiem. Po prostu się boję. Może to będzie coś przerażającego. Może to rozerwie świat na dwoje”.

Jak ten podły atrament, który zapełnił wydruk, niszcząc wszelką spójność i znaczenie.

„Za dużo nad tym myślisz”.

„Zaraz, a tak w ogóle to dlaczego miałaś wyciszone słuchawki?”

„Szczerze mówiąc...” – unika twojego spojrzenia. „Szczerze mówiąc, trochę się boję”.

„Co się dzieje?”

„Tak” – wyrywa się z zamyślenia. „Nic. Pozostało już tylko wyłączyć wyciszenie słuchawek”.

„Co do tej kopii zewnętrznej, którą miałem ci przynieść...”

„Tak?”

„Znalazłem notatkę na niedźwiedziej lodówce. Było na niej napisane, że kopia zewnętrzna została zabrana w »bezpieczniejsze miejsce«”.

„Zaraz, notatkę od kogo?” – nieruchomieje. „Było tam napisane, dokąd ten ktoś zabrał pamięć włosowatą?”

„Było napisane, że kopia zewnętrzna została umieszczona w pobliskiej maszynie do lodów. Notatkę podpisał ktoś imieniem Sulisław”.

„Zawisza. No tak...” – rozluźnia się. „Nasz szef projektu, Sulisław Zawisza. Boże, zawsze miał hyzia na punkcie trzymania kopii w »bezpiecznym« miejscu. I dodawania bez przerwy nowych funkcji...” – mamrocze. „I Doliny Głów...”.

„Jakby to mogło coś zmienić. Kopia zewnętrzna była absolutnie bezpieczna, kiedy doszło do utraty danych. To była anomalia” – wojowniczo krzyżuje ręce na piersi.

„A te głowy... Nie będę nawet zaczynała tego tematu. Były ich miliony...” – urywa. „Bądź tak dobry i znajdź tę kopię w maszynie do lodów, dobrze? Dzięki”.

Dolina Tysiąca Głów? Podoba ci się ta nazwa.

„Skoro to kopia zewnętrzna, to dlaczego wciąż jest na miejscu?”

„Boże, tylko nie znów to...” – bierze głęboki oddech i wyrzuca z siebie szybko: „Nie jest na miejscu. Jest w piwnicy, absolutnie bezpieczna i nie podpięta zupełnie do niczego”.

Piwnica to raczej coś, co w zasadzie nie jest zewnętrzne...

„I nie, wyniesienie jej z budynku nie ochroniłoby jej przed utratą danych. Nie ma nic złego w trzymaniu kopii w piwnicy. To, co się wydarzyło, było wariackim przypadkiem niemającym nic wspólnego ze sposobem przechowywania kopii”.

„Rozumiemy się?” – spogląda na ciebie z gniewem, ale i błagalnie.

To dla niej ewidentnie bolesny temat. Musiała pewnie tłumaczyć się już niejeden raz.

„Znalazłem maszynę do lodów, ale nie zdołałem jej otworzyć. Jest kompletnie zamarznięta”.

„To się zaczyna robić absurdalne. Nie możesz jej po prostu rozmrozić? Albo... no nie wiem, nie znam się na maszynach do lodów. Po prostu coś wymyśl”.

Jest na to rozwiązanie, ale nie chce ci go jeszcze dawać. To przedmiot, coś, do czego jest przywiązana.

„Czy twoje dawne miejsce pracy to studio Fortecy Katastrof w Zgubionej Strefie Handlowej?”

„Tak, właśnie tak. Możesz wejść do środka przez księgarnię. Będziesz musiał tylko wyjaśnić co nieco sprzedawczyni”.

„I gdzie dokładnie jest ta kopia zewnętrzna?”

„W wielkim niedźwiedziu-lodówce. Przed chwilą ci mówiłam. Ma czerwone, świecące się oczy, nie sposób go przegapić. Musisz po prostu wyciągnąć kopię zewnętrzną z jego wnętrza”.

Ale... przecież byłeś przy tej lodówce i nie znalazłeś żadnej pamięci. Była notka o treści...

„W piwnicy budynku stoi taki wielki niedźwiedź-lodówka. Tam właśnie jest”.

„Spokojnie, za nic nie przegapisz tego niedźwiedzia” – rzuca ci smutny uśmiech. „Jest ohydny”.

„Tak się składa, że wszedłem już do Zgubionej Strefy Handlowej”.

„Świetnie. W takim razie wiesz być może, że w piwnicy jest wielki niedźwiedź-lodówka. Pamięć znajduje się w środku. Musisz po prostu pójść i ją zabrać”.

„Zaraz. Kobieta z księgarni? Masz na myśli Plaisance?”

„Zdaje się, że tak ma właśnie na imię”.

„Czemu nie możesz sama pójść po tę pamięć włosowatą?”