Rozmowa · Programistka Soona

Wzrusza ramionami i odwraca się z powrotem do radiokomputera.

„A gdybyś nie musiała opuszczać kościoła? Rozmawiałem z Andre, chce to jakoś pogodzić”.

„Ale ja nie chcę niczego godzić” – odpowiada z taką samą miną.

„Chwila. Nie chcesz niczego godzić?”

„Tak, niczego. Nie chcę niczego godzić”.

To nie muzyka anodic dance jest przyczyną jej zgorzknienia... lecz porażka Fortecy Katastrof.

„Jesteś zła, bo wasz projekt gry radiowej nie wypalił?”

„Zgadza się” – w jej oczach widzisz dziwny blask. „Jeśli nasze welkiny się nie wydarzyły, to nie chcę, żeby wydarzyło się cokolwiek. Kiedykolwiek”.

W jej głosie nie ma cienia ironii. Mówi poważnie.

Nie wspominaj o tym.

Zajmuje się ponownie pracą.

„Dobra, rozumiem”.

„Dobrze” – mówi i wraca do pracy.

„Co sądzisz o muzyce anodic dance?”

„Co?” – mruży oczy. „Jest paskudna”.

Idę o zakład, że nawet jej nie słyszała.

„Ile ty masz lat, czterdzieści? To przyszłość muzyki dance!”

„Może powinnam być pod wpływem, żeby ją zrozumieć, ale dla trzeźwego umysłu brzmi po prostu jak puste trzepanie dywanu. Nie mam pojęcia, co ma wspólnego czy to z tańcem, czy z muzyką”.

„No dobrze, dobrze... Ale co sądzisz o pomyśle klubu z muzyką anodic dance?”

„Chodzi o tych ćpunów z namiotu, prawda?” – podnosi wzrok, kręcąc głową. „Mam dla ciebie wiadomość. Oni nie chcą zbudować tutaj klubu...”

„Co w takim razie chcą zbudować?”

„Może spróbujesz zgadnąć?”

„Cały czas myślę, że chcą założyć klub nocny z muzyką anodic dance. Twierdzili, że to ich marzenie”.

Główna programistka wzdycha. „Nie do wiary, że tak łatwo cię podeszli. Idź jeszcze raz pogadać z tymi niby młodymi przedsiębiorcami, co? Dzięki”.

„Powodzenia” – stwierdza porucznik. „Ja się tam nie wybieram”.

„Słyszałem, że chcą tu też zrobić fabrykę narkotyków”.

„Bingo” – mówi, pstrykając palcami. „Taki dokładnie mają plan”.

„Cudownie” – szepcze porucznik, podziwiając ozdobne filary i spektakularną architekturę kościoła.

„Teraz ten ośrodek kultu jest również fabryką narkotyków... W namiotach zawsze dzieje się coś fascynującego”.

„Promują tu po prostu aktywną kulturę młodzieżową. To nic złego”.

„Czyli jest tak, jak mówiłam wcześniej – takiej muzyki nie da się docenić, nie naćpawszy się wcześniej w trzy dupy”.

„Więc mamy to ustalone, świetnie” – z wyraźnym zadowoleniem opiera brodę o dłoń. „W kościele nie będzie żadnych nocnych klubów”.

„Substancje odmieniające świadomość to kluczowy element sceny anodic dance. Pozwalają społeczności wzmacniać swoje więzi”.

Nic nie mów.

„Centrum dla młodzieży byłoby całkiem w porządku”.

„Małe zoo, miejsce dla zwierząt!”

„Może jakieś centrum pomocy seniorom?”

„Dobra. O rany. Szybka odpowiedź. Czemu jej tak nie znosisz?”

„A słuchałaś jej chociaż kiedyś? Tak naprawdę słuchałaś?”

„Tak, mniej więcej bez przerwy. Moi namiotowi sąsiedzi nie odpuszczają imprezy, czyż nie?” – od zjadliwości jej słów robi ci się aż nieprzyjemnie.

„Ja mam tak samo, po prostu tego nie czuję o tu”. (Uderz się w pierś). „W każdym razie nie tak jak disco”.

„Ci raversi nie będą ci już więcej przeszkadzać. Aresztowałem ich, bo zamierzali handlować narkotykami”.

„Aresztowałeś ich...” – podnosi na ciebie ze zdziwieniem wzrok. „Nie sądziłam, że gliniarzy w okolicy stać na takie rzeczy” – mamrocze.

„Ci raversi nie będą ci już więcej przeszkadzać. Kazałem im się zabierać, bo zamierzali handlować narkotykami”.

„Kazałeś im sobie pójść” – podnosi na ciebie ze zdziwieniem wzrok. „Nie sądziłam, że gliniarzy w okolicy stać na takie rzeczy” – mamrocze.

„Znalazłem transiwer radiowy”.

„O, doskonale. Pokaż, co tam masz”.

„Ktoś używał tego cacka do koordynowania operacji przemytu narkotyków”. (Użyj bardzo zaawansowanego transiwera).

„Ciekawe” – mówi, oglądając transiwer. „Esterhaz EH-4, wysoce zmodyfikowany. To zaawansowany model o dużych możliwościach. Będę musiała wymienić pokrętło częstotliwości, ale zdecydowanie powinien nadać się do naszych celów”.

Jest w tej samej mierze zachwycona twoją zaradnością, jak i samym sprzętem.

„Wygląda na to, że możemy zaczynać. Muszę cię ostrzec, że kiedy już zaczniemy szykować tę antenę, będziemy musieli to doprowadzić do końca. Nie będzie żadnych drugich szans ani przeróbek. Rozumiemy się?”

„Więc jeśli chcesz coś załatwić, zanim się za to weźmiemy, radzę ci zrobić to teraz”.

„Czekaj, a nie wspominałaś, że będzie nam potrzebne jakieś źródło zasilania?”

„A, tak. Nie byłam pewna, co na to poradzić, ale później odkryłam porzucone źródło mocy na skraju zatoki”.

Nie ma wątpliwości, że mówi o na poły zatopionym couprisie 40.

„Mówisz o powozie motorowym, którym wjechałem do zatoki?”

„Ach. Tak, zauważyłam, że ma policyjne malowanie. W takim razie wiesz już, że sam powóz jest nie do naprawienia, ale zamontowany z tyłu silnik wydaje się działać bez zarzutu...”

„Zamierzam poprowadzić kabel zasilający od silnika aż do anteny. Wiecznie taki zestaw działał nie będzie, ale powinien zapewnić nam dość czasu, żeby nawiązać łączność z Okrętem Wojennym Koalicji Łucznik”.

„Jakie porzucone źródło mocy masz na myśli?”

„Ktoś, nie wiem, w jaki sposób, wjechał najwyraźniej do zatoki zupełnie dobrym powozem motorowym marki Coupris. Sam powóz jest już do niczego, ale zamontowany z tyłu silnik wciąż działa idealnie...”