Rozmowa · Programistka Soona

„Jak tak teraz myślę, to może to jednak niebezpieczne?”

„Może, ale...”

Wzrusza ramionami. „Swoją drogą – może klub muzyki anodic nie jest najgorszą rzeczą, jaką można stworzyć w tym konkretnym punkcie w przestrzeni?”

„Wszystkie upadłe firmy w Zgubionej Strefie Handlowej. Cały upadek w Martinaise...”

„Myślisz, że obecność tego otworu miała jakiś... wpływ na przebieg wydarzeń w okolicy? Nawet takich jak, na przykład, tworzenie oprogramowania?”

Nabrała pewności w momencie, kiedy to usłyszała. Jakaś wielka, obojętna siła musiała odegrać w tym rolę. To nie była tylko ich wina.

„Tak. Nawet upadek rewolucji miał miejsce właśnie tutaj. Można by rzec, że to... entroponetyczna historia”.

„Mówiłam producentom, że musimy się przenieść do normalnego biurowca ze wszystkimi udogodnieniami. Ale nieee, artyści lubią ten klimat, scenarzyści lubią historię...” – kręci głową. „Mówiłam im”.

„Powinienem poinformować o tym ludzi, którzy wciąż tam pracują. Może mieć to na nich wpływ”.

„Masz na myśli... Plaisance i producentkę kości? Kiedy zbieraliśmy manatki, prawie nikogo już tam nie było”.

„Nie, tylko Plaisance. Neha chyba nie gra w tę grę uczciwie”.

„Więc idź i jej powiedz” – uśmiecha się szeroko.

„Nie, tylko producentkę. Plaisance chyba nie przeżyłaby takich wieści”.

„Więc idź i jej powiedz” – uśmiecha się szeroko.

„Tak, obie zasługują na to, żeby wiedzieć”.

„Więc idź i im powiedz” – uśmiecha się, nagle zachęcając cię do działania.

Nie. Lepiej, żeby nie wiedzieli.

„Mówiłam im, ale nieee – zwykłe biurowce są burżuazyjne...”

„Wszystkie te upadłe biznesy i ideologie... Coś tu jest nie tak”.

„Nie. Chyba przesadzamy. Ludzie ponoszą porażki sami z siebie”.

„To prawda, nie powinniśmy byli kupować tych voxów 50. Specyfikacja też się wciąż zmieniała. I te przeklęte głowy... Niemniej to jednak anomalia spowodowała pełną utratę danych. A więc odegrała swoją rolę. Coś zrobiła”.

„Tiago – ten spod dachu – twierdził, że krąży wokół tego punktu jak serafin. Zdaje się, że postradał zmysły”.

„Kraboczłek... Z tego co słyszałem, jego stan może przypominać efekt nadmiernego kontaktu z szarotą. Choroby zaburzające postrzeganie czasu, problemy z pamięcią, myśli natrętne”.

Coraz bardziej się z tobą zgadza. Częściowo dlatego, że chce.

No i jesteś jeszcze ty. I to, co stało się z twoim umysłem. Czy ty też nie jesteś oddającym cześć serafinem?

„Po prostu... warzące się mleko”.

„Ale to mleko... ewidentnie nie zaczęło się jeszcze warzyć. My tu jesteśmy, a szarota nie”.

Jedyne, co słyszysz, to cisza w twojej głowie.

„Jestem już gotowy. Skontaktujmy się z Łucznikiem”.

„Doskonale. Jeśli pomożesz mi z odrobiną tego sprzętu, to...”

„Na drugą stronę śluzy. Przynajmniej odhaczymy dzisiejszą porcję ćwiczeń”.

„Gdybyś był tak dobry, weź ten wzmacniacz i kable. Mamy sporo do przeniesienia...”

„Gdybyś był tak dobry, weź ten wzmacniacz i kable. Mamy sporo do przeniesienia...”

„Skoro raversi się już wprowadzili, pomożesz mi skontaktować się z Okrętem Wojennym Koalicji Łucznik?”

„Faktycznie, narkotykowe diabły się już tu ładnie rozgościły. Ale ja wciąż mam masę pracy...”

Ten projekt jest dla niej ogromnie ważny. Nie pomoże ci, dopóki go nie dokończy.

„Jeśli aż tak desperacko szukasz teraz współpracowników, poproś swoich nowych znajomych. Zdają się mieć mnóstwo czasu na poboczne sprawy”.

„Skoro zakończyłaś już swój projekt, pomożesz mi skontaktować się z Okrętem Wojennym Koalicji Łucznik?”

Podnosi wzrok znad monitora. „Prosisz mnie, żebym wdarła się na koalicyjne częstotliwości radiowe. Chcesz wiedzieć, czy to możliwe? Zapewne tak. Ale czy to dobry pomysł? Nie byłabym taka pewna...”

„Głównym problemem będzie znalezienie anteny wystarczająco mocnej, żeby osiągnąć te częstotliwości. Niestety, nie da się raczej ot tak kupić w sklepie sprzętu nadającego fale megadługie”.

„Pani nie żartuje. Nawet MOR musi ubiegać się o specjalne pozwolenie Koalicji na dostęp do tego typu sprzętu”.

„A przekaźnik radiowy na Krańcu...? Mógłby dać radę?”

„Szczerze wątpię. Ta wieża ledwo jest w stanie przesyłać sygnały krótkofalowe na drugi koniec zatoki. Do wygenerowania częstotliwości meganiskich będziemy potrzebować o wiele większej anteny...”

„Na samym końcu półwyspu stoi stara wieża przekaźnikowa. Służy głównie do koordynacji ruchu statków w porcie, ale być może jest wyposażona również do obsługi częstotliwości meganiskich...”

„To znaczy, zakładając, że przekaźnik nie jest zbyt mocno uszkodzony. Mam tu trochę do roboty, ale radziłabym ci przyjrzeć się wieży i wrócić, kiedy już ocenisz jej stan”.

„Dobra, przyjrzę się tej wieży i dam znać”.

„Świetnie. Będę tu czekać, więc wróć, jak skończysz”.

„Gdzie dokładnie jest ta wieża przekaźnikowa?”

„Na północ stąd. Idź wzdłuż wybrzeża. Nie wiem, czy umiem wyjaśnić prościej”.

„Nie żartowałem wcześniej z tym kontaktowaniem się z Okrętem Wojennym Koalicji Łucznik. Możesz mi pomóc?”

„Czy ja wyglądam ci chwilowo na kogoś, kto ma czas na projekty poboczne?” – nie podnosi nawet wzroku znad komputera.

Jeśli chcesz jej pomocy, może powinieneś sam najpierw jej udzielić...

„Czemu tutaj jest tyle maszyn?”

„Przyniosłam je tutaj. To moje maszyny. Nie dotykaj niczego, proszę”.

„Dobrze, postaram się niczego nie dotykać. Następne pytanie...”

„Świetnie” – znów skupia uwagę na rozświetlonym terminalu.

„Co robisz ze swoim radiokomputerem?”

„Pracuję”.

Maszyna i jej pulsujący rdzeń wydają się niemal nie z tego świata. Światło sprawia, że na jej twarzy grają dziwaczne cienie.

„Nad czym?”