Rozmowa · Programistka Soona

„I jeśli teraz podłączysz to do tego...”

„Zrobione. Zdaje się, że jesteśmy gotowi” – odpowiada porucznik, ocierając czoło.

„Gotowi przynajmniej, żeby spróbować. Załóż, proszę, te słuchawki, powinny być dwa dodatkowe zestawy. Skonfigurowałam kanały tak, że tylko twój mikrofon będzie ustawiony na nadawanie. Wszyscy będziemy mogli słuchać, ale ten, z kim się połączymy, usłyszy tylko twój głos”.

„Będziesz musiał przesłać swoją prośbę o połączenie, a ja w tym czasie spróbuję zlokalizować publiczną częstotliwość okrętu. Natkniesz się pewnie na jakieś zakłócenia, ale najważniejsze, żebyś nadawał prośbę, dopóki nie otrzymasz potwierdzenia. Gotowy?”

„Tak”.

„Dobrze. Rozpoczynam nadawanie”.

...

Delikatny szmer. Śnieg dostał ci się chyba jakoś między uszy...

Skąd dochodzi ten dźwięk?

Z każdego włącznika światła, każdego powozu motorowego, dzwonka do drzwi, czajnika i radia w Martinaise. Wszystko to miesza się z elektrycznymi zakłóceniami powodowanymi przez błąkające się nad Ozonne burze.

„Przepraszam? Wszystko w porządku? Czekamy, aż zaczniesz...”

„Okręt Wojenny Koalicji Łucznik, tu porucznik Harrier Du Bois z MOR-u. Potwierdź odbiór”.

...

Jesteś tam zupełnie sam, błąkasz się po zniszczonym pustkowiu, wołając w noc. Nikt jednak nie odpowiada, słyszysz tylko szum niewidzialnych maszyn...

Porucznik obrzuca cię nerwowym spojrzeniem.

Denerwuje się za ciebie, rzecz jasna, ale za siebie trochę też.

Kiedy spoglądasz na porucznika teraz, jak trzyma obie dłonie na słuchawkach, widzisz przez moment, jaki musiał być, kiedy dołączał do MOR-u...

Później odwraca się do ciebie. Rzuca ci półuśmiech i niemal niedostrzegalnie kiwa głową dla zachęty.

„Spróbuj jeszcze raz”.

„Okręt Wojenny Koalicji Łucznik, tu Ognisty. Potwierdź odbiór”.

...

Może ci się tylko wydaje, ale masz wrażenie, jakbyś uczył się rozdzierać włókna tego dźwiękowego filcu. Skupiasz się na jednym, konkretnym z nich, tym, który wydaje się brzmieć niemal ludzko...

„Nein, Liebling! Das lasse ich nicht zu… Wie kannst du unseren Jungen bloß auf einem dieser Dinger nach Vredefort schicken?”

„Halo? Łucznik? Potwierdzacie?”

„Marianne ...mir erzählt, dass Oskar nicht mehr ...seit er auf einem Luftschiff aus Graad zurückgekommen ...halten ihn die Psychologen für vollkommen normal ...aber sie hat das Gefühl ...seit seiner Rückkehr ...einem Fremden zusammenzuleben...”

Coś o jej synu udającym się aerostatem do Vredefortu... żeby spotkać się z psychologami? A może to psychologowie mówią, że to normalne... czuć coś do obcych ludzi? Języki obce nigdy nie były twoją mocną stroną.

„Nie jestem w stanie zrozumieć z tego bełkotu ani słowa”.

„Liebling, bitte… Er ist unser einziges Kind. Er kann doch auch nächstes Jahr zur Akademie gehen”.

„To nie bełkot, to walderski. Próbuj dalej, proszę”.

„Okręt Wojenny Koalicji Łucznik, tu Ognisty. Jeśli mnie słyszysz, potwierdź odbiór”.

...

„Jeszcze raz”.

„Okręt Wojenny Koalicji Łucznik, tu Ognisty. Potwierdzacie odbiór?”

„Zimno...”

Delikatny dreszcz w miejscu, gdzie kark łączy się z plecami. Spowodowały go słowa porucznika skierowane do ciebie, ale nie ciebie.

„O czym ty mówisz, Kim? Przecież jest piękna pogoda”.

„Nic nie mówiłem, detektywie”.

„...ktoś go serwisował. Okablowanie było naprawiane...”

Na łączach zapada niezręczna cisza.

„...To była długa zima... Długa i zimna...”

„I może tego też nie powiedziałeś?”

„Zapewniam, że tego nie powiedziałem, chociaż z pewnością brzmi to jak ja...” – porucznik zdaje się wzdragać na dźwięk własnego głosu.

„Czy to może znowu być entroponetyczny przesłuch?”

„Tak” – wcina się programistka. „Wyjątkowo upiorny okaz, ale to nadal tylko powracający na powierzchnię świata, nieszkodliwy urywek przeszłości”.

„Jasne. Żałuję tylko, że nie pamiętam, o czym mówiłem...”

Coś tu gryzie porucznika, choć bardzo chciałby o tym zapomnieć.

„Natürlich halten ihn die Psychologen für vollkommen normal...”

„Roy mówił, że jego transiwer miał jakiś oczyszczacz sygnału. Może powinniśmy go włączyć?”

„Ach! Bardzo rozsądnie. Zaraz go włączę”.

„...ktoś go serwisował...” – nagle głos porucznika stopniowo cichnie i oddala się, jakby dochodził z przejeżdżającego obok powozu motorowego...

„O wiele lepiej. Spróbuj jeszcze raz, proszę”.

„Okręt Wojenny Koalicji Łucznik. Potwierdzacie odbiór? Tu Ognisty”.

...

„…Wojenny Koalicji Łucznik. Jesteś tam, Ognisty? Potwierdź odbiór”.

„Łucznik! Tu Ognisty. Słyszycie mnie?”

...

„Cholera...” – programistka zdejmuje zapocone słuchawki. „Nawet po stłumieniu przesłuchu sygnał jest wciąż bardzo słaby”.

„Co możemy zrobić?”

„Nie spodziewałam się, że już samo zlokalizowanie sygnału będzie takie trudne” – wydaje się bardzo mocno koncentrować.

„Musimy rozważyć szereg zmiennych: lokalne warunki entroponetyczne, złożoność naszego transiwera, jakość naszych łączeń i fizykę samej anteny”.