Rozmowa · Programistka Soona

Genialne! (Wsadź szablę w końskie zęby).

Ku twojemu zaskoczeniu, szabla swobodnie wślizguje się między odsłonięte końskie zęby.

Zamocuj szablę.

Zatrzymaj ją.

„Jak mamy zmienić kształt anteny?”

„Nie rozumiem? Zmieniasz kształt anteny ręcznie. Własnymi dłońmi”.

„Hmm, trochę to chyba pomogło, ale niestety – za mało, żeby zmienić ogólną sytuację”.

Zalej łączenia odrobiną alkoholu.

Chwilę to zajmuje, ale alkohol zaczyna w końcu rozbijać oblepiający miedziane przewody tłuszcz.

„Czy to odpowiednia pora na alkohol, detektywie?”

„W porządku, poruczniku. On tylko czyści łączenia”.

Co więcej, poświęcasz na tym ołtarzu coś drogocennego...

„Co ty robisz?! Och... Czyścisz łącza? Sprytnie”.

„Łączenia wyglądają moim zdaniem dobrze”.

„Szczerze wątpię, żeby tak było, ale stąd nic na to nie poradzę. Powinnam była oczyścić je wcześniej. Co za bezmyślność...”

„I jak? Widzisz coś?”

„Cały ten pomnik jest pokryty jakimś dziwnym tłuszczem. Chyba nie robi to dobrze łączeniom”.

„Cholera, tego się obawiałam. A wzięłam żadnego rozpuszczalnika. Co za bezmyślność...”

„Łączenia są mocno zabrudzone, ale nie mam nic, czym mógłbym je wyczyścić”.

Gdybyś miał jakiś alkohol, mógłbyś rozpuścić tłuszcz, oczyszczając łącze (i połączenie).

Prawdę mówiąc, nie masz nawet pojęcia, czego szukasz. Wygląda to jak zwykły kabel podłączony do kawałka metalu. Skubiesz kolorową izolację, nie wiedząc, co innego możesz zrobić...

„Widzieliście, jak sobie poradziłem na tym drążku?”

Popisu zwinności raczej nie dajesz, ale po kilku chwilach wysiłku udaje ci się wspiąć na szczyt pomnika.

Prawdę mówiąc, aż wstyd brał na sam widok.

Metalowy pręt jest zimny i śliski od deszczu. Przez moment masz wrażenie, że się ześlizgniesz, skupiasz jednak całą swoją uwagę na mięśniach piersiowych i ściskasz...

Nie zapomnij o mięśniach grzbietu, chłopie! Dasz radę.

Zimny metal mrozi twoje gołe ręce. Jakaś część mózgu podszeptuje ci, że czegoś tu brakuje...

Magnezja. Pochłania wilgoć i zapewnia pewny chwyt.

...zanim jednak dociera do ciebie, czego dokładnie, docierasz bezpiecznie na szczyt pomnika.

Zimny metal mrozi twoje gołe ręce. Jakaś część mózgu podszeptuje ci, że czegoś tu brakuje...

Magnezja. Pochłania wilgoć i zapewnia pewny chwyt.

„Żaden problem. Opanowałem już sztukę teleportacji”.

„Nie opanowałeś teleportacji. Ale udowodniłeś, że jest z ciebie stosunkowo sprawny wspinacz”.

„Teleportacja nie istnieje naprawdę. Ale wspinaczka tak. Związane z nią zagrożenia też”.

„Ale co jeśli pośliznę się i spadnę...?”

„Wtedy możesz skręcić kark” – odpowiada rzeczowo.

„Ale ja nie wiem, co robię...”

„To prawda, ale ja nie mogę opuścić swojego stanowiska, więc musisz to zrobić ty”.

„Może powinniśmy spróbować jeszcze raz później?”

„Nie będzie żadnego później. To nasza szansa. A teraz kontynuuj, proszę”.

(Westchnij). „Okręt Wojenny Koalicji Łucznik. Potwierdzacie odbiór? Tu Ognisty”.

„Ale ktoś go serwisował. Okablowanie było naprawiane...”

...

„...Ognisty? Potwierdź odbiór”.

„Łucznik! Tu Ognisty. Słyszycie mnie?”

„Liebling, bitte… Er ist unser einziges Kind...”

„...Wojenny Koalicji Łucznik. Zidentyfikuj się”.

Sygnały mieszają się coraz bardziej. Wyizolowanie sygnału Łucznika będzie niczym wyplątanie pojedynczego włosa z wielkiego kłębu.

„To nie działa” – programistka zdejmuje zapocone słuchawki. „Przesłuch jest po prostu zbyt silny”.

„I co możemy na to poradzić?”

„Co innego można zrobić? Próbuj dalej”.

„Co się dzieje?”

„Pewności nie mam, ale brzmi to jak entroponetyczny przesłuch. Czasem do niego dochodzi podczas transmisji nadawanych nad dużymi połaciami szaroty”.

„A tak, oczywiście. To musi być to...”

Z zewnątrz oboje wydają się spokojni, ale dla każdego z nich jest w tej myśli coś niepokojącego.

Chwila, ale czy szarota nie powinna być tysiące kilometrów stąd?

Znowu ona, szarota... Gdybyś tylko wiedział o niej coś więcej.

Szarota? Szarota, szarota... Zdaje się, że nie masz o niej nic w kartotece.

„Może to twój brat bliźniak?”

„Zapewniam, że to nie jest mój »brat bliźniak«. Chociaż z pewnością brzmi to jak ja...” – porucznik zdaje się wzdragać na dźwięk własnego głosu.