Rozmowa · Programistka Soona

„Szczęśliwie nasz transiwer jest więcej niż wystarczający, nie sądzę więc, żeby powodował jakiekolwiek problemy...”

„Zmiana warunków entroponetycznych jest za to dla nas raczej niemożliwa. Kolejny krok to w takim razie sprawdzenie łączeń”.

„Nasz transiwer jest jak najbardziej dobry, więc z tym nie ma problemu...”

„Jak mam dokładnie sprawdzić te łączenia?”

„Musisz się tam wspiąć i sam się im przyjrzeć” – spogląda na ciebie, jakby było to oczywiste. Ręką wskazuje kolorowe kable zwisające z przednich kopyt konia.

Ale nie masz odpowiedniej technicznej wiedzy...

„...ktoś go serwisował...”

Żaden problem. Teleportowałeś się już w o wiele wyższe miejsca.

No dalej, synku. To nic innego niż zwykły drążek! Złap mocno nachwytem i się podciągnij!

Przez umysł przebiegają ci obrazy twojego roztrzaskanego o bruk ciała. To niebezpieczne.

Coś w tej konfiguracji wydaje ci się dziwnie znajome, ale prędzej cię skręci, niż dojdziesz, co właściwie powinieneś z nią zrobić.

„Dobrze, do dzieła”. (Wejdź na pomnik).

Rękawiczki zapewniają ci pewny chwyt na metalowym pręcie. To dziwnie przyjemne i znajome uczucie...

Trzymaj się w garści, szefie! Dasz radę.

...a po krótkiej chwili siedzisz już bezpiecznie na szczycie pomnika.

„Nie wyglądało to dobrze. Mam nadzieję, że nikt nie widział”.

„Tak, urodzony z ciebie gimnastyk, detektywie. Zajmiesz się teraz tym, po co się tam wdrapałeś?”

„Nic nie widziałam. Byłam skupiona na pracy. Sprawdziłeś już te łączenia czy nie?”

Przyjrzyj się łączeniom.

Samo połączenie to tylko mała wiązka odsłoniętego przewodu owiniętego wokół podkowy konia, miedziane więzy, z których nie może się uwolnić.

Cały pomnik pokryty jest cienką, lecz odporną warstwą tłuszczu i brudu. Widać od razu, że całe lata nie był czyszczony.

Programistka wspomniała o amoniaku, ale jakikolwiek alkohol też mógłby rozpuścić tłuszcz, oczyszczając łącze (i połączenie).

Oczyść łączenia amoniakiem.

Amoniak niemal natychmiast zaczyna rozbijać oblepiający miedziane przewody tłuszcz.

„Cieszę się, że jednak do czegoś się to przydało...”

„Ach. Doskonale!”

Czekasz chwilę, aż tłuszcz się rozpuści, po czym wycierasz pręt rękawem i podpinasz kabel ponownie.

„Czy to pomogło?”

„Hmm, miałam nadzieję, że użycie oczyszczacza sygnału i przemycie łączeń załatwi sprawę, ale chyba za wiele oczekiwałam”.

„...unser einziges Kind. Er kann doch auch nächstes Jahr zur Akademie gehen...”

„Pomijając zmianę kształtu anteny, niewiele chyba możemy tu zdziałać. A ciężarówki są mocno ściśnięte, więc nie bardzo może być o tym mowa”.

„Co dałaby zmiana kształtu anteny?”

„W najlepszym razie zawęzi pasmo odbioru, co pozwoli wyizolować sygnał okrętu i wyeliminować przesłuch. Ale jeśli nie wiesz, co robisz, możesz też, oczywiście, pogorszyć sprawę”.

Wzdycha. „Obawiam się, że nie mamy już alternatyw. Będziesz musiał po prostu spróbować”.

Ma rację. To twoja i tylko twoja odpowiedzialność. Nie ma już odwrotu.

Spójrz na konia.

Wierny rumak wygląda przewspaniale z repliką szabli w zębach.

Ten wierny rumak jest w niemal równie fatalnym stanie co jeździec.

Spróbuj ręcznie zawęzić zakres trybu odbioru.

Twój chwyt jest mocny, lecz kontrolowany. Szumy w twoich słuchawkach kierują twoimi rękami w takim samym stopniu, w jakim twoje ręce kierują brązową końską głową. To niemal jakbyś słyszał bezpośrednio przez konia...

„Bardzo dobrze. Jeszcze odrobinę w lewo...”

„...Nein, Liebling!”

Sygnał jest czysty, burza minęła. Po drugiej stronie zbudowanego przez ciebie niewidzialnego mostu słyszysz inny, żywy głos...

„Spróbuj teraz”.

„Okręt Wojenny Koalicji Łucznik. Tu funkcjonariusz MOR-u, Ognisty. Potwierdź odbiór”.

...

„Ognisty, tu okręt wojenny Koalicji Łucznik. Słyszymy cię i akceptujemy połączenie”.

„Aha! Doskonale! Jest połączenie. A teraz szybko, nie wiem, jak długo zdołam utrzymać sygnał”.

Nadeszła ta chwila – w końcu porozmawiasz z tymi, którzy mają prawdziwą władzę.

Mają przez to na myśli tych, którym nie brak spluw i okrętów...

O tak wiele chciałbyś móc zapytać. Twoje starania zapewniły ci nieco czasu, ale nie możesz zapominać, po co tak naprawdę tu jesteś...

„Przypominamy, że nadajesz na ogólnodostępnej częstotliwości. O co chodzi?”

„To była długa zima... Długa i zimna...”

W słuchawkach słyszysz głębokie westchnienie. „Uwaga – sygnał może lada moment zaniknąć...”

„...Ognisty? Jesteś tam?”

„Utrzymałam sygnał tak długo, jak się dało. O cokolwiek chciałeś pytać, pytaj teraz”.

„Wszystko w porządku?”

„Liebling, bitte... Er ist unser einziges Kind...”

„Kończy nam się czas. Oceniam, że wystarczy go jeszcze może na dwa pytania...”

„Możesz powtórzyć? Odbieramy dużo interferencji...”