Rozmowa · Programistka Soona

„To była długa zima... Długa i zimna...”

W słuchawkach słyszysz głębokie westchnienie. „Uwaga – sygnał może lada moment zaniknąć...”

„...Ognisty? Jesteś tam?”

„Ja nie żartuję. Zdołam utrzymać sygnał jeszcze przez najwyżej kilka chwil. O cokolwiek chciałeś pytać, pytaj teraz...”

„Wszystko w porządku?”

O tak wiele chciałbyś móc zapytać, ale masz pewnie czas na ledwie jedno lub dwa pytania, zanim sygnał przepadnie...

Pozwalasz zniszczonemu kawałowi metalu spaść na ziemię. I tak nie byłeś pewien, czy cokolwiek robił...

„Nein, Liebling!”

„Co robisz? Połączenie jest teraz jeszcze gorsze! To wyjątkowo nieprofesjonalne”.

„To nie moja wina, że posąg się sypie”.

„Ależ twoja, bo to ty go niszczysz”.

Ma rację. To była twoja odpowiedzialność...

„Cholera! Docisnę mocniej zaopatrzenie w energię. Wątpię, żeby wystarczyło na dłużej niż kilka minut, więc lepiej tego nie zmarnuj”.

Tornado dźwięku wirującego bez końca wokół niewidzialnego centrum. Coraz wyżej i wyżej...

„...nicht mehr derselbe ist, seit er auf einem Luftschiff aus Graad zurückgekommen ist...”

„...Ognisty? Odpowiedz, proszę...”

To zbyt wiele! Twoje bębenki pulsują, lada chwila pękną!

„...długa zima... Długa i zimna...”

...a potem nic.

„Spróbuj teraz”.

„Okręt Wojenny Koalicji Łucznik. Tu funkcjonariusz MOR-u, Ognisty. Potwierdź odbiór”.

...

„Tu... Okręt Wojenny Koalicji Łucznik. Słyszymy cię i akceptujemy połączenie... chociaż odbieramy sporo interferencji...”

„Nic więcej nie zdziałamy. Radzę ci szybko załatwić tę sprawę. Wątpię, żebym nawet takie połączenie zdołała utrzymać na długo”.

„Ta kawałek złomu nawet nie działał!”

„Bo go zepsułeś. Rzeczy przestają działać, kiedy się je psuje. Nie wiedziałeś o tym?”

„Przepraszam! Chciałem zrobić coś dobrego”.

„Ale nie zrobiłeś. Teraz jest jeszcze gorzej”.

Pozwalasz zniszczonemu kawałowi metalu spaść na ziemię. I tak nie byłeś pewien, czy cokolwiek robił...

Spójrz w dół.

Kilku bezczynnych kierowców ciężarówek wskazuje na ciebie papierosami, bardziej z ciekawości niż wielkiego zaskoczenia. Z okna jednego z pobliskich budynków mieszkalnych wychyla się starsza kobieta; jej pełne piersi ciągną ku ziemi...

Wykrzykuje jedno słowo, którego nie rozumiesz, po czym zamyka okno z głośnym łup.

Na dole widzisz rozmiarów małej lalki porucznika – zasłania sobie oczy. Martwi się o ciebie.

Spójrz w górę.

Czyste niebo. Dzień z rodzaju tych, w które wszystko może się stać...

Za rzeką widzisz kreślący powolne koło nad Wschodnim Revacholem Okręt Wojenny Koalicji Łucznik.

Niebo jest szare i zachmurzone. Z tej perspektywy krople deszczu wydają się z jakiegoś powodu spadać wolniej...

Przez ten woal dostrzegasz cień unoszącego się kilka kilometrów na wschód Okrętu Wojennego Koalicji Łucznik.

Czyste nocne niebo. Gwiazdy dają wspaniały pokaz...

Za rzeką widzisz światła unoszącego się nad Wschodnim Revacholem Okrętu Wojennego Koalicji Łucznik.

Niebo jest przesłonięte ciężkimi chmurami. Z tej perspektywy krople deszczu wydają się z jakiegoś powodu spadać wolniej...

Odwracasz się na wschód, ale widoczność nie jest dobra. Nie jesteś w stanie zauważyć Okrętu Wojennego Koalicji Łucznik, choć wiesz, że nie może być daleko.

Spójrz na jeźdźca.

Oto jesteś twarzą w twarz z Filipem III. Brązowy król spogląda na zachód. Coś w jego rysach twarzy wydaje się dziwacznie zniekształcone.

Nie jest to zamierzone – kwestia perspektywy. Król nie miał być nigdy oglądany pod kątem, pod jakim obecnie siedzisz.

Jego władczy wzrok nakazuje ci spojrzeć na jego wyciągniętą rękę, która z jakiegoś powodu wydaje ci się smutno pusta...

Wygląda na nieprzygotowanego na podróż, gdziekolwiek się wybiera. Król nie powinien pozostawać nieuzbrojony.

Nie potrafisz pozbyć się myśli, że ta szabla, którą masz, mogłaby dodać królowi nieco animuszu, a przy okazji poprawić odbiór!

No daj spokój! Królowie i szable to już taki przeżytek. Musi być lepszy sposób...

Chwila. Jaki jest ten niby lepszy sposób?

Czemu by nie uzbroić raczej mężnego królewskiego wierzchowca? Zdaje się, że między rzędami zębów ma akurat dość miejsca...

To chyba trochę zbyt odjechane. (Wsadź szablę w królewską rękę).

Ku twojemu zaskoczeniu rękojeść szabli całkiem dobrze pasuje do dłoni pomnika. Poza króla wydaje się teraz całkiem tryumfalna.

„Nie ma mowy, żeby to cokolwiek zmieniło...”

„Odrobinę to zmienia. Sygnał jest teraz nieco wyraźniejszy”.

„O. Sygnał stał się nieco wyraźniejszy. Dobra robota”.

Zatrzymaj ją.

Król nawet nie zorientuje się, co traci. Patrzy prosto przed siebie z wojowniczą, zaśniedziałą twarzą.

„Wszystko w porządku, detektywie? Srogo wpatrujesz się w tego Filipa III”.

„Wszystko dobrze?”