Rozmowa · Programistka Soona

„Faktycznie robi się zimno, tak jak wspominasz”.

„O czym wspomniałem?”

„Jest zimno, tak jak mówisz”.

„Kim, nie zakłócaj mi połączenia”.

Delikatny dreszcz w miejscu, gdzie kark łączy się z plecami. Czujesz w pobliżu obecność porucznika, choć próżno go tu szukać...

„Kim? Jak ty się wciąłeś w moje połączenie?”

„Nie ma możliwości, żeby porucznik posiadał własne połączenie w meganiskim zakresie częstotliwości. Bardzo to dziwne...”

...

„...ktoś go serwisował. Okablowanie było naprawiane...”

„O czym on mówi?”

„O czym mówił, chciałeś powiedzieć”.

„Czyli twierdzisz, że to znowu jest entroponetyczny przesłuch?”

„Tak, to najbardziej prawdopodobne wyjaśnienie. Ale szanse na to, że spośród wszystkich głosów w szarocie usłyszymy właśnie jego...”

„To była długa zima... Długa i zimna...”

„...są astronomicznie niskie”.

„Czekaj, o czym ty mówisz?”

„To była długa zima... Długa i zimna...”

„Brzmi to jak entroponetyczny przesłuch. Czasem do niego dochodzi podczas transmisji nadawanych nad dużymi połaciami szaroty”.

Z zewnątrz wydaje się spokojna, ale jest dla niej w tej myśli coś niepokojącego.

„Co się dzieje?”

„Liebling, bitte… Er ist unser einziges Kind. Er kann doch auch nächstes Jahr zur Akademie gehen”.

„To przesłuch. Najprawdopodobniej cię nie słyszą. Będziemy musieli próbować, dopóki nasz sygnał się nie przedrze”.

Co mi to przypomina?

Szum suchych jesiennych liści. Odległy szum fal. Uderzenia tysiąca skrzydeł jednocześnie.

To tak jak ta kobieta w elektronicznym dzwonku... Duch w obwodzie...

Dziwnie kojąca jest dla ciebie myśl, że głosy te płyną przez powietrze, dopóki ich nie uchwycisz swoją metalową antenką, jak świetliki...

„Soono, czy to znowu ten entroponetyczny przesłuch?”

„Liebling, bitte… Er ist unser einziges Kind. Er kann doch auch nächstes Jahr zur Akademie gehen”.

„To bardzo prawdopodobne, biorąc pod uwagę, czego się ostatnio dowiedzieliśmy. Potrzebuję chwili, spróbuję zawęzić działanie trybu odbioru...”

„A na razie musisz po prostu próbować”.

„Soono, w tym radiu chyba są duchy”.

„Liebling, bitte… Er ist unser einziges Kind. Er kann doch auch nächstes Jahr zur Akademie gehen”.

„To nie duchy, a przesłuch. Będziemy musieli próbować, dopóki nasz sygnał się nie przedrze”.

Słuchaj dalej.

„Liebling, bitte… Er ist unser einziges Kind. Er kann doch auch nächstes Jahr zur Akademie gehen”.

„Próbuj dalej. W końcu zdołamy puścić ten sygnał w świat”.

Nie jesteś w stanie zrozumieć z tego bełkotu ani słowa.

„Nein, Liebling! ...unseren Jungen... nach Vredefort ...einem dieser Dinger...”

Później odwraca się do ciebie. Jego mina zdaje się mówić: „lepiej nie zostawiaj tego bałaganu tylko mnie”.

Później odwraca się do ciebie. Kręci delikatnie głową, po czym spogląda ponownie na wzmacniacz.

Za kogo się jednak denerwuje? Nie umiesz stwierdzić.

J-j-jest tam k-kto?

„Okręt Wojenny Koalicji Łucznik, tu detektyw Raphaël Ambrosius Costeau z MOR-u. Potwierdź odbiór”.

„Co mam powiedzieć?”

„Nie ma czasu na niezdecydowanie. Powiedz pierwsze, co ci przyjdzie do głowy”.

„Okręt Wojenny Koalicji Łucznik, tu funkcjonariusz MOR-u, Tequila Sunset. Potwierdź odbiór”.

„Okręt Wojenny Koalicji Łucznik, tu funkcjonariusz MOR-u, Ognisty. Potwierdź odbiór”.

Zignoruj go.

„Możesz zaczynać”.

Łagodny szmer. Między twoimi uszami rozpościera się krajobraz z padającym śniegiem...

„Jeszcze nie”.

„Za późno. Rozpoczęłam nadawanie...”

„Czekaj, a co jeśli nikt nigdy nie potwierdzi odbioru?”

„Wtedy będzie tak samo, jak w każdej innej chwili każdego innego dnia. Pytam jeszcze raz: gotowy?”

„Dobra. Jesteśmy gotowi?”

„Gotowi przynajmniej, żeby spróbować. Załóż je, proszę. Skonfigurowałam kanały tak, że tylko twój mikrofon będzie ustawiony na nadawanie. My będziemy mogli słuchać, ale ten, z kim się połączymy, usłyszy tylko twój głos”.

„Będziesz musiał przesłać swoją prośbę o połączenie, a ja w tym czasie spróbuję zlokalizować publiczną częstotliwość okrętu. Natkniesz się pewnie na jakieś zakłócenia, ale najważniejsze, żebyś nadawał prośbę, dopóki nie otrzymasz potwierdzenia. Gotowy?”

...

Programistka wydaje się przez moment myśleć nad odpowiedzią, po czym zbywa pytanie machnięciem ręką...

„Słyszałem właśnie, jak mówisz »Zimno...«”.