Rozmowa · Noik

Sygnał jest czysty, burza minęła. Po drugiej stronie zbudowanego przez ciebie niewidzialnego mostu słyszysz inny, żywy głos...

„Spróbuj teraz”.

„Okręt Wojenny Koalicji Łucznik. Tu funkcjonariusz MOR-u, Ognisty. Potwierdź odbiór”.

...

„Ognisty, tu okręt wojenny Koalicji Łucznik. Słyszymy cię i akceptujemy połączenie”.

„Udało się, to Wielki Zły. Streszczaj się. Postaram się utrzymać synchronizację tak długo, jak się da”.

Nadeszła ta chwila – w końcu porozmawiasz z tymi, którzy mają prawdziwą władzę.

Mamy przez to na myśli tych, którzy mają spluwy i okręty.

O tak wiele chciałbyś móc zapytać. Twoje starania zapewniły ci nieco czasu, ale nie możesz zapominać, po co tak naprawdę tu jesteś...

„Przypominamy, że nadajesz na ogólnodostępnej częstotliwości. O co chodzi?”

„To była długa zima... Długa i zimna...”

„Złe wieści, stróżu prawa. Sygnał słabnie. Fale się cofają. Pora się zbierać...”

„...Ognisty? Jesteś tam?”

„Przepraszam, schrzaniłem i skończył nam się czas”.

„Ognisty... powtórz, proszę... twój sygnał jest bardzo słaby...”

„Powiedziałem, że nie ma czasu. A teraz i wy znikniecie...”

„Er kann doch auch nächstes Jahr zur Akademie gehen...”

„...nic ważnego, kiepskie połączenie... Zaktualizujemy częstotliwość odbiorczą...”

...i na linii zapada cisza.

No, to jej dopiero pokazałeś.

Ale co właściwie?

Porucznik wzdycha przeciągle, zdejmując swoje słuchawki. Gdy spogląda na ciebie, na jego twarzy maluje się ulga.

„Najlepiej zejdź już z tego posągu, detektywie. Tu na dole czeka na ciebie twoje prawdziwe zadanie”.

„Daj mi tylko chwilę”.

Na wewnętrznej stronie ud czujesz wilgotne zimno. Nogi ci zesztywniały. Siedziałeś tutaj dość długo.

Rozglądasz się. Łamistrajki wciąż wykrzykują swoje slogany i wymachują ręcznie namalowanymi hasłami. Pod tobą programistka zaczęła już rozłączać niektóre kable...

Możesz zostać tu chwilę dłużej, jeśli chcesz.

Poczekaj chwilę dłużej.

Na zatoce kołysze się wśród fal kilka łódek. Powiew przynosi na plac głosy rybaków, ciche i niezrozumiałe.

Nieco dalej kilka brudnych gór lodowych dryfuje w nieokreślonym kierunku. Jeszcze dalej zaś, na granicy twojego pola widzenia, majaczą ruiny starego fortu morskiego...

„Wszystko w porządku, detektywie?”

„Nie wiem. Chyba”.

„Słuchaj, rozumiem, że jesteś rozczarowany tym, że sprawy nie potoczyły się tak, jak na to liczyłeś...”

„Ale tak to już jest. Wszyscy musimy pogodzić się z naszymi brakami i ograniczeniami”.

„Chodźmy już stąd. Przed nami długi dzień”.

Zejdź na ziemię.

„Dobrze. A teraz poprosiłabym o pomoc przy tych wzmacniaczach. Przy kablach nie. Nie mam ochoty łazić dwa razy...”

Porucznik wzdycha. „Czyli czeka nas jeszcze jeden wypad za śluzę?”

„Dobrze. A teraz poprosiłabym o pomoc przy tych wzmacniaczach. Przy kablach nie. Nie mam ochoty łazić dwa razy...”

„Wreszcie. Łap ten wzmacniacz. Zostaw kable. Trzeba zostawić trochę dowodów na istnienie naszej anteny, aby zainspirować przyszłe pokolenia...”

Porucznik wzdycha. „Czyli czeka nas jeszcze jeden wypad za śluzę?”

„Wreszcie. Łap ten wzmacniacz. Zostaw kable. Trzeba zostawić trochę dowodów na istnienie naszej anteny, aby zainspirować przyszłe pokolenia...”

„Chodźmy już stąd. Robi się późno”.

„Ale podjąłeś właściwą decyzję – na pewno trudniejszą decyzję, moim zdaniem”.

„Wciąż nie jestem tego pewien”.

„Możesz czuć się tak przez jeszcze jakiś czas. Z doświadczenia wiem, że po podjęciu złej decyzji od razu o tym wiesz. To właściwe decyzje nie dają człowiekowi spokoju...”

Może kiedyś porucznik opowie ci o niektórych decyzjach, które nie dają mu spokoju. Ale nie dziś.

„Skąd wiesz?”

„Bo widzę, że wciąż się nad nią zastanawiasz. Z doświadczenia wiem, że po podjęciu złej decyzji od razu o tym wiesz. To właściwe decyzje nie dają człowiekowi spokoju...”

„Tak. Masz rację”.

„Tak, wiem...” – odpowiada porucznik, pozwalając sobie na nieśmiały uśmiech półgębkiem. „Z doświadczenia wiem, że po podjęciu złej decyzji od razu o tym wiesz. To właściwe decyzje nie dają człowiekowi spokoju...”

„Ale osiągnąłeś swój cel. Skontaktowałeś się z Koalicją. Muszę przyznać, że naprawdę nie sądziłem, abyś był do tego zdolny, ale udowodniłeś mi, że się mylę”.

„Wszystko dobrze”.

„Nie żartuję, detektywie. Pora zejść na ziemię”.

Porucznik ma rację. Naprawdę nie masz już tu czego szukać.

Zejdź na ziemię.

„Mamy do kościoła kawał drogi do przejścia. Czas już stamtąd zejść”.

Ma rację. Naprawdę nie masz już tu czego szukać.

„Rusz się. Noga zaczyna mi dokuczać. A to znaczy, że sterczymy tu zbyt długo...”

Ma rację. Naprawdę nie masz już tu czego szukać.