Rozmowa · Noik

„Poczekaj, czy to oznacza, że niektóre z rzeczywistości są mniej racjonalne niż inne?”

„No cóż, tak – niektóre wydarzenia są po prostu mniej prawdopodobne od innych. Chociaż spodziewamy się, że większość rzeczywistości będzie mieścić się w normalnym przedziale pewności, to muszą też istnieć takie, które znajdą się poza tym zakresem”.

„Ktoś powiedział mi, że żyjemy w niebezpiecznym świecie, w którym każde wydarzenie jest tylko brutalnym rzutem kostką”.

„Możliwe. Jesteśmy tylko drugą sygnalistką, a nie metafizyczką. To dość zimne spojrzenie na świat, nie sądzisz?”

„Naszym zdaniem kluczem jest zachowanie otwartości nawet pośród wielkiej niepewności. Ale mówimy w tej chwili wyłącznie za siebie”.

„Powiedziałabyś, że rzeczywistość, w jakiej żyjemy, jest bardziej czy mniej racjonalna od innych?”

„Czy nam o tym decydować? Jesteśmy tylko drugą sygnalistką, a nie metafizyczką. To jest jedyna rzeczywistość, jaką znamy, więc jak mogłybyśmy oceniać jej racjonalność w porównaniu z jakąkolwiek inną?”

„To... wiele do przemyślenia”.

„Oczywiście. Jesteśmy tylko drugą sygnalistką, a nie metafizyczką. Nas też czasem to przytłacza...”

„Przed moją śmiercią?”

„Och, najprawdopodobniej. Choć wszystko zależy oczywiście od ewentualności”.

„Zapewne w przeciągu kilku lat”.

„To z pewnością możliwe. Choć wszystko zależy oczywiście od ewentualności”.

„Czego tak naprawdę chce Moralintern?”

„To bardzo ważne pytanie z bardzo prostą odpowiedzią: chcemy, aby ludzkość przetrwała”.

„Poza tym można chyba powiedzieć, że jesteśmy spadkobiercami i zarządcami dziedzictwa Dolores Dei”.

Dolores Dei... tak bardzo, bardzo piękna.

„Poczekaj. Wszyscy ciągle mówią o tej Dolores Dei, a ja nie mam pojęcia, kim ona jest...”

„Była największą niewinnością – najważniejszą istotą, jaka kiedykolwiek żyła. Jej dziedzictwo wpływa na każdy aspekt współczesnego życia”.

Bardzo to dziwne, że nigdy nie słyszałeś o tej osobie. A jeszcze dziwniejsze, że rozmówczyni wydaje się niewzruszona twoją ignorancją.

„Aha. A to dziedzictwo jest...?”

„Niezmierzone. Obejmuje podróże międzyisolarne, trzy rewolucje naukowe, humanizm, internacjonalizm, państwo opiekuńcze i teorię równowagi strachu. To intelektualny fundament naszego współczesnego porządku”.

„Rola Międzynarodówki Moralistycznej jest dwojaka: zapewnić ludzkości dość czasu na doskonalenie się i cierpliwie prowadzić ją do tego celu, chroniąc jednocześnie przed ideologicznymi rozbójnikami i eschatologami”.

„Czym jest ta teoria równowagi strachu?”

„To elegancka idea – jeden z kamieni węgielnych obecnej ery. Krótko mówiąc, mówi ona, że trwały pokój jest możliwy, gdy największe mocarstwa są w stanie doprowadzić do całkowitego i nieodwracalnego zniszczenia siebie nawzajem...”

„Żadne racjonalnie zarządzane państwo nie jest skłonne zaakceptować ryzyka, by takie nieszczęście dotknęło jego obywateli, więc wszystkie mocarstwa wolą dążyć do deeskalacji konfliktów, zanim sytuacja wymknie się spod kontroli...”

„I sprawdziła się?”

„W przeważającej części tak. Świat z pewnością nie jest wolny od brutalnych konfliktów, ale w epoce nowożytnej poczyniliśmy ogromne postępy, by zmniejszyć ich częstotliwość, czas trwania i dotkliwość”.

„A co jeśli państwa nie są racjonalnie zarządzane?”

„Państwo jest jak każde żywe stworzenie – chce przetrwać i rosnąć. Państwo, które nie ceni swego własnego istnienia, nie jest prawdziwym państwem”.

„Co czeka nas na końcu naszej drogi?” (Przejdź dalej).

„Pozwól, że odpowiemy pytaniem: Czy widziałeś kiedykolwiek wieczór zapadający nad starówką Advesperascitu?”

„Nie widziałem”.

„Starówka to serce miasta, dzielnica lśniąca zwietrzałym marmurem złożona z tysięcy kolumn i arkad wzniesionych wokół szeregu wielkich placów. Za dnia wygląda pięknie – nie ustępuje niczym wspaniałym miastom Perykarnasu”.

„Gdy słońce chyli się ku zachodowi, cienie rzucane przez kolumny i arkady splatają się i tworzą skomplikowany wzór. Na jego widok nagle pojmujesz, że miasto to wzniesiono dla ciebie – z myślą o tej właśnie chwili”.

Nazwa Advesperascit oznacza „Nadejście Wieczoru”.

„Przez kogo zostało wzniesione?”

„Przez tysiące osób na przestrzeni wielu stuleci zgodnie z precyzyjnym planem, w który każda z nich wierzyła, ale którego rezultatu żadna z nich nie spodziewała się ujrzeć...”

„Do tego sam stajesz się częścią tego realizowanego od wieków planu. Gdy znajdziesz się na jednym z placów, twój cień staje się częścią tego wspaniałego wzoru – tej przemyślanej syntezy ludzkości, sztuki i świata natury”.

„Piękne”.

„Tak. Dorastałyśmy tam. Widziałyśmy ten wzór na własne oczy”.

„Advesperascit... To tam ukoronowano Dolores Dei, nieprawdaż?”

„Zgadza się. Niektórzy twierdzą nawet, że Advesperascit przywołało Dolores Dei, albo że wzniesiono je dla niej na wiele wieków przed jej przybyciem...”

„Właśnie dlatego starówka nazywana jest czasem »Ceremonialnym Sercem Ludzkości«...”

„Oczywiście takie miasta nie pojawiają się znikąd ani nie trwają same z siebie. Wzniesiono je wysiłkiem wielu pokoleń, a jego zachowanie to równie monumentalna odpowiedzialność”.

Na końcu języka masz słowa, a konkretniej nazwę: czapla biała. Nie pytaj nas, co oznacza. Nie wiemy.

To nazwa pospolitego ptaka, czapli z białym czubem. Swego czasu jej pióra stanowiły popularną ozdobę damskich kapeluszy.

„Ile czasu potrzebuje ludzkość, aby zrealizować swój potencjał?”

„Około 3000 lat”.

Ona... miała to od razu na języku. Jak gdyby miała tuż przed oczami dokładną oś czasu.

„Trzy tysiące lat to jak mgnienie oka. Potrzebujemy znacznie więcej czasu”.

„Oczywiście liczba 3000 to uśredniony wynik wielu różnych przewidywań. Prawdziwa liczba może być bliższa 3250, a nawet 3300 lat – w zależności od ewentualności...”

„Jest to pod każdym względem najbardziej umiarkowana i rozsądna projekcja oparta na obecnej nauce”.

„To chyba bardzo długi czas”.

„Prawda? I pozostało wiele do zrobienia w tym czasie”.

„To brzmi jak jakiś niemożliwie długi czas”.

„To zależy, jak na to spojrzeć. Od Perykarnaskiego Incydentu minęło niemal 8000 lat spisanych dziejów...”

„Spoglądając na to z tej perspektywy, mamy za sobą niemal trzy czwarte drogi”.

„Coś mi mówi, że nie mamy tyle czasu. Że jest go o wiele mniej”.

„Oczywiście liczba 3000 to uśredniony wynik wielu różnych przewidywań. Prawdziwa liczba może być bliższa 2800, a nawet 2750 lat – w zależności od ewentualności...”