Rozmowa · Noik

„To nie problem. Jeśli sprawa nie cierpi zwłoki, to możesz złożyć u pełnomocnika do spraw publicznych wniosek o pilne wysłuchanie”.

„Zwykle odpowiadają na nie w ciągu kilku tygodni”.

„Jak Revachol wygląda z góry?”

„Hmm... Trudno powiedzieć. Z naszej platformy obserwacyjnej mamy bardzo szczególny widok”.

„W jaki sposób szczególny?”

„Być może najlepszym sposobem na opisanie tego jest stwierdzenie, że mamy bardzo szeroką perspektywę, ale niezbyt przy tym szczegółową”.

„Co widzicie?”

„Cóż, w tej chwili jest ciemno, ale z naszego iluminatora da się dostrzec faliste zbocza wzgórz. Widzimy latarnie oświetlające ścieżki biegnące przez publiczny park...”

„Przy niewielkim stawie znajduje się kilka osób na koniach. Domy i ogrody są bardzo piękne, niewiele ustępujące tym, które znaleźć można w niektórych regionach Messyny”.

Le Jardin, Stella Maris, Saint-Batiste. Patrzy na przedmieścia Wschodniego Revacholu.

(Rozejrzyj się). „Hę? Ja nic z tego nie widzę”.

„Być może znajdujesz się w innej części miasta? Na pokład Łucznika trafiłyśmy niedawno, więc nie znamy jeszcze nazw wszystkich dzielnic...”

Musi zobaczyć tu na dole ciebie. Tylko wtedy naprawdę zrozumie, o co ci chodzi.

„A możesz zobaczyć stamtąd Martinaise?”

„Martinaise... Martinaise... To na zachód, tak?”

„Myślałem, że na południe?”

„Na południe. Spójrzmy...”

„Nie, nie zgadza się. W tym kierunku widzimy tylko równinę. Mieliśmy wrażenie, że Martinaise znajduje się bliżej zatoki...”

„Ale zdaje się, że za bardzo się zapędziliśmy. Studiowaniem mapy zajmiemy się w przyszłości. Masz do nas jeszcze jakieś pytania?”

„Nie, to na północy. Zdecydowanie na północy”.

„Ale na północ jest tylko woda...”

„Hmmm. Może w takim razie faktycznie jest na zachód?”

„Chwila. Zmieniamy ustawienie wizjera...”

„Właśnie patrzymy na wielką rzekę. To musi być Esperance. Bardzo ładny widok...”

„Interesujące. Zachodnia część miasta wygląda zupełnie inaczej niż wschodnia. Niemal na pół dzieli ją duża autostrada. To musi być droga 8/81, tak?”

„Autostrada? Nie mam pojęcia, o czym mówisz”.

„Naprawdę? Wygląda na bardzo ważną. To chyba największa droga w mieście...”

„Dokładnie. Prześledź ją kilka kilometrów na zachód, dopóki nie zobaczysz jeziora”.

„W porządku. Patrzymy na okolicę, która zdaje się wymagać pilnej rewitalizacji...”

Musi opisywać Godną Domenę, dzielnicę leżącą w cieniu 8/81. Niemal w całości zamieszkaną przez klasę robotniczą i pozbawioną jakiejkolwiek miejskiej infrastruktury. O ile wiesz, nie planuje się tam żadnej rewitalizacji.

„Teraz widzimy jezioro, a wokół niego dość dynamicznie wyglądającą dzielnicę miasta. Wznoszą się tam duże budynki – prawdopodobnie wzniesione na przełomie wieków. Tak, to musi być serce dzielnicy”.

„To Jamrock. A teraz popatrz na północ, w stronę portu”.

„Hmm... Ach... Więc to jest Martinaise...”

Przeciągła przerwa. Delikatny dreszcz wstydu. Nie jest pewna, co powiedzieć.

„Mocno się różni od Adversperascitu, co?”

„Skrajnie inne. Wiedziałyśmy, że pewne części Revacholu wciąż nie otrząsnęły się w pełni po rewolucji, ale tutaj zniszczenia widoczne są na pierwszy rzut oka – nawet w porównaniu ze wschodnią częścią miasta...”

Przypomina ci się coś, co mawiali ludzie – że Zachodni Revachol jest biedny, ale w seksowny sposób.

„Ale najbardziej uderzający są ludzie. Oni są po prostu... Nie wiemy nawet, jak to ująć...”

„Wyglądają jak banda zbłąkanych duszyczek błąkająca się pośród nieopisanego bólu?”

„Trudno nam powiedzieć. To jedno z ograniczeń tego punktu widzenia. Ale cała ta dzielnica ma bardzo zdesperowany charakter”.

„I wszędzie leżą opakowania. To bardzo nieprzyjemny widok. Poszerzymy odrobinę pole widzenia naszego wizjera”.

„Widzisz może rondo z pomnikiem jeźdźca?” (Przejdź dalej).

„Rondo... rondo...”

„Dziwne... Widzimy rondo i pomnik, ale... koniowi brakuje głowy... i na pomniku znajduje się jakiś mężczyzna?”

„To ja!” (Pomachaj).

„To ty? Musimy przyznać, że to wyjątkowo nieoczekiwane zachowanie, Ognisty. Co robisz na tym publicznym pomniku?”

„To... dosyć skomplikowana opowieść”.

„Rzeczywiście. Niestety, w tej chwili nie mamy czasu, by jej wysłuchać”.

„W każdym razie, to ciekawe, móc cię zobaczyć – nawet z daleka. Zazwyczaj nam, sygnalistom, pozostaje jedynie wyobrażanie sobie wyglądu swoich interlokutorów”.

„Posłuchajcie, Łucznik – Martinaise to miasto disco”.

„Jakie to interesujące. W Messynie disco jest martwe od ponad dekady. To zabawne, że w niektórych częściach świata przeszłość zdaje się zawsze bardziej obecna”.

„Śpiewam pieśń zniszczenia”.

„To musi być miejscowy zwyczaj. Musisz wybaczyć nam naszą ignorancję. Wciąż jesteśmy tu stosunkowo nowymi gośćmi”.

„Można powiedzieć, że to coś w rodzaju performance'u”.

„Interesujące. Nie wiemy zbyt wiele o revacholskiej sztuce, więc musisz wybaczyć nam naszą ignorancję”.

„Powiedziałabyś, że wygląda na przystojniaka?”

„Szczerze mówiąc, Ognisty, nie jesteśmy w stanie powiedzieć. Z takiej odległości nie da się dostrzec twarzy...”

„Stąd widzimy tylko jego olbrzymie bokobrody. Być może jest jakimś motocyklistą?”

„W każdym razie, dziękuję ci za tę wycieczkę po Zachodnim Revacholu. Była bardzo... edukacyjna”.

„Stąd widzimy tylko jego blade policzki. Wygląda, jakby od wielu dni nie zmrużył oka”.