Rozmowa · Noik

„Złe wieści, stróżu prawa. Sygnał słabnie. Fale się cofają. Pora się zbierać...”

„...Ognisty? Jesteś tam?”

„Dobra, pora na ostatnie pytanie. Czuję, że nasza synchronizacja wisi na włosku...”

O tak wiele chciałbyś móc zapytać, ale masz pewnie czas na ledwie jedno lub dwa pytania, zanim sygnał przepadnie...

Pozwalasz zniszczonemu kawałowi metalu spaść na ziemię. I tak nie byłeś pewien, czy cokolwiek robił...

„Nein, Liebling!”

„Hmm... Zdaje się, że to było kiepskie posunięcie. Sygnał jest teraz jeszcze gorszy niż wcześniej”.

„Ta kawałek złomu nawet nie działał!”

„Pewnie dlatego, że go złamałeś”.

Ma rację. To była twoja odpowiedzialność...

„Podkręcę wszystkie pokrętła na maksa. Pewnie sfajczę nasze źródło zasilania, ale to może być jedyne wyjście...”

Tornado dźwięku wirującego bez końca wokół niewidzialnego centrum. Coraz wyżej i wyżej...

„...nicht mehr derselbe ist, seit er auf einem Luftschiff aus Graad zurückgekommen ist...”

„...Ognisty? Odpowiedz, proszę...”

To zbyt wiele! Twoje bębenki pulsują, lada chwila pękną!

„...długa zima... Długa i zimna...”

...a potem nic.

„Spróbuj teraz”.

„Okręt Wojenny Koalicji Łucznik. Tu funkcjonariusz MOR-u, Ognisty. Potwierdź odbiór”.

...

„Tu... Okręt Wojenny Koalicji Łucznik. Słyszymy cię i akceptujemy połączenie... chociaż odbieramy sporo interferencji...”

„Lepiej już nie będzie. Postaram się utrzymać synchronizację jak najdłużej się da, ale to nie jest pogawędka towarzyska, jasne?”

„Przepraszam! Chciałem zrobić coś dobrego”.

„Problem w tym, że staranie się to za mało. Teraz liczą się tylko wyniki”.

„To nie moja wina, że posąg się sypie”.

„Słuchaj, nikogo nie obwiniam. Po prostu wcześniej było źle, a teraz jest jeszcze gorzej”.

Pozwalasz zniszczonemu kawałowi metalu spaść na ziemię. I tak nie byłeś pewien, czy cokolwiek robił...

Spójrz w dół.

Kilku bezczynnych kierowców ciężarówek wskazuje na ciebie papierosami, bardziej z ciekawości niż wielkiego zaskoczenia. Z okna jednego z pobliskich budynków mieszkalnych wychyla się starsza kobieta; jej pełne piersi ciągną ku ziemi...

Wykrzykuje jedno słowo, którego nie rozumiesz, po czym zamyka okno z głośnym łup.

Na dole widzisz rozmiarów małej lalki porucznika – zasłania sobie oczy. Martwi się o ciebie.

Spójrz na konia.

Wierny rumak wygląda przewspaniale z repliką szabli w zębach.

Ten wierny rumak jest w niemal równie fatalnym stanie co jeździec.

Spójrz w górę.

Czyste niebo. Dzień z rodzaju tych, w które wszystko może się stać...

Za rzeką widzisz kreślący powolne koło nad Wschodnim Revacholem Okręt Wojenny Koalicji Łucznik.

Niebo jest szare i zachmurzone. Z tej perspektywy krople deszczu wydają się z jakiegoś powodu spadać wolniej...

Przez ten woal dostrzegasz cień unoszącego się kilka kilometrów na wschód Okrętu Wojennego Koalicji Łucznik.

Czyste nocne niebo. Gwiazdy dają wspaniały pokaz...

Za rzeką widzisz światła unoszącego się nad Wschodnim Revacholem Okrętu Wojennego Koalicji Łucznik.

Niebo jest przesłonięte ciężkimi chmurami. Z tej perspektywy krople deszczu wydają się z jakiegoś powodu spadać wolniej...

Odwracasz się na wschód, ale widoczność nie jest dobra. Nie jesteś w stanie zauważyć Okrętu Wojennego Koalicji Łucznik, choć wiesz, że nie może być daleko.

„I jak to ma nam pomóc?”

„Hmm... Dobre pytanie. Może chodzi mu o to, że zarzuciliśmy sieć zbyt szeroko i powinniśmy zawęzić nasze pasmo odbioru, aby usłyszeć Wielkiego Złego bez straszydeł”.

„Taa, może trochę pomogło, ale tak ogólnie wygląda to w najlepszym przypadku ciągle softkorowo”.

„Imprezujesz tam na górze?”

„Łączenia wyglądają moim zdaniem dobrze”.

„Ha... W takim razie nie wiem, co teraz...”

Oczyść łączenia amoniakiem.

„Cieszę się, że jednak do czegoś się to przydało...”

„A niech mnie, gliniarska nauka daje radę”.

„No i? Jak to wygląda?”

„Cały ten pomnik jest pokryty jakimś dziwnym tłuszczem. Chyba nie robi to dobrze łączeniom”.

„To niedobrze. Trzeba było wypucować konioczłeka, zanim zaczęliśmy. Niezbyt to było miłe z naszej strony...”

„Łączenia są mocno zabrudzone, ale nie mam nic, czym mógłbym je wyczyścić”.

Prawdę mówiąc, nie masz nawet pojęcia, czego szukasz. Wygląda to jak zwykły kabel podłączony do kawałka metalu. Skubiesz kolorową izolację, nie wiedząc, co innego możesz zrobić...

„Nie wyglądało to dobrze. Mam nadzieję, że nikt nie widział”.

„Tak, urodzony z ciebie gimnastyk, detektywie. Zajmiesz się teraz tym, po co się tam wdrapałeś?”

„Glina ma ostro krabie ruchy. To pewnie jakiś krab prawa”.