Rozmowa · Noik

„Łucznik! Tu Ognisty. Słyszycie mnie?”

„Liebling, bitte… Er ist unser einziges Kind...”

„...Wojenny Koalicji Łucznik. Zidentyfikuj się”.

Sygnały mieszają się coraz bardziej. Wyizolowanie sygnału Łucznika będzie niczym wyplątanie pojedynczego włosa z wielkiego kłębu...

„Nie wygląda to dobrze” – speedziarz zdejmuje swoje przesiąknięte potem słuchawki. „Radiowe straszydła wygrywają”.

„Jak mam dokładnie sprawdzić te łączenia?”

„Według mnie możesz wdrapać się na konioczłeka i sprawdzić, czy nie ma tam czegoś, co w sposób oczywisty powoduje interferencje. Może masz w zanadrzu jakąś techniczną stróżo-naukę?”

Nie jest to jednakowoż dziedzina, w której czujesz się pewnie...

„...ktoś go serwisował...”

Żaden problem. Teleportowałeś się już w o wiele wyższe miejsca.

No dalej, synku. To nic innego niż zwykły drążek! Złap mocno nachwytem i się podciągnij!

Przez umysł przebiegają ci obrazy twojego roztrzaskanego o bruk ciała. To niebezpieczne.

Coś w tej konfiguracji wydaje ci się dziwnie znajome, ale prędzej cię skręci, niż dojdziesz, co właściwie powinieneś z nią zrobić.

„Dobrze, do dzieła”. (Wejdź na pomnik).

Rękawiczki zapewniają ci pewny chwyt na metalowym pręcie. To dziwnie przyjemne i znajome uczucie...

Trzymaj się w garści, szefie! Dasz radę...

...a po krótkiej chwili siedzisz już bezpiecznie na szczycie pomnika.

Przyjrzyj się łączeniom.

Samo połączenie to tylko mała wiązka odsłoniętego przewodu owiniętego wokół podkowy konia, miedziane więzy, z których nie może się uwolnić...

Cały pomnik pokryty jest cienką, lecz odporną warstwą tłuszczu i brudu. Widać od razu, że całe lata nie był czyszczony.

Gdybyś miał jakiś alkohol, mógłbyś rozpuścić tłuszcz, oczyszczając łącze (i połączenie).

Zalej łączenia odrobiną alkoholu.

„Czy to odpowiednia pora na alkohol, detektywie?”

„Tak, to pora na desperację. Używa imprezowego paliwa do czyszczenia połączeń...”

Co więcej, poświęcasz na tym ołtarzu coś drogocennego...

Dajesz alkoholowi chwilę na rozpuszczenie tłuszczu, po czym wycierasz pręt rękawem i podpinasz kabel ponownie.

„Czy to pomogło?”

„Taa... Może trochę. Ale za mało. Miałem nadzieję, że z tym i odstraszydlaczem będziemy mogli zsynchronizować się z dowolną częstotliwością, ale wciąż jesteśmy najwyżej w połowie drogi do hardkoru”.

„...unser einziges Kind. Er kann doch auch nächstes Jahr zur Akademie gehen...”

„Czekaj, właśnie patrzę na listę Jajka. Napisał: »JEŚLI TO NIE POMOŻE, WYGIĄĆ ANTENĘ. WĄSKO JEST HARDKOROWO«... Ma to dla ciebie jakiś sens?”

„Czego powinniśmy użyć do wygięcia anteny?”

„Napisał: »MUSKUŁOWO«”.

„Skoro jesteś już na górze, to według mnie powinieneś to zrobić”.

Speedziarz ma rację. To twoja i tylko twoja odpowiedzialność. Nie ma już odwrotu.

Spójrz na jeźdźca.

Oto jesteś twarzą w twarz z Filipem III. Brązowy król spogląda na zachód. Coś w jego rysach twarzy wydaje się dziwacznie zniekształcone.

Nie jest to zamierzone – kwestia perspektywy. Król nie miał być nigdy oglądany pod kątem, pod jakim obecnie siedzisz.

Jego władczy wzrok nakazuje ci spojrzeć na jego wyciągniętą rękę, która z jakiegoś powodu wydaje ci się smutno pusta...

Wygląda na nieprzygotowanego na podróż, gdziekolwiek się wybiera. Król nie powinien pozostawać nieuzbrojony.

Nie potrafisz pozbyć się myśli, że ta szabla, którą masz, mogłaby dodać królowi nieco animuszu, a przy okazji poprawić odbiór!

No daj spokój! Królowie i szable to już taki przeżytek. Musi być lepszy sposób...

Zatrzymaj ją.

Król nawet nie wie, co traci. Patrzy prosto przed siebie z wojowniczą, zaśniedziałą twarzą.

„Wszystko w porządku, detektywie? Srogo wpatrujesz się w tego Filipa III”.

„Wszystko w porządku tam na górze?”

Zamocuj szablę.

Ku twojemu zaskoczeniu rękojeść szabli całkiem dobrze pasuje do dłoni pomnika. Poza króla wydaje się teraz całkiem tryumfalna.

„Nie ma mowy, żeby to cokolwiek zmieniło...”

„Każda zmiana pomaga. Ta antena musi być tak hardkorowa, jak to tylko możliwe”.

„O tak, duża poprawa w hardkorowym stylu. Dobra robota”.

Chwila. Jaki jest ten niby lepszy sposób?

Czemu by nie uzbroić raczej mężnego królewskiego wierzchowca? Zdaje się, że między rzędami zębów ma akurat dość miejsca...

To chyba trochę zbyt odjechane. (Wsadź szablę w królewską rękę).

Zachowaj to dla siebie.

Genialne! (Wsadź szablę w końskie zęby).

Ku twojemu zaskoczeniu, szabla swobodnie wślizguje się między odsłonięte końskie zęby.

Spróbuj ręcznie zawęzić zakres trybu odbioru.

Twój chwyt jest mocny, lecz kontrolowany. Szumy w twoich słuchawkach kierują twoimi rękami w takim samym stopniu, w jakim twoje ręce kierują brązową końską głową. To niemal jakbyś słyszał bezpośrednio przez konia...

„Wygląda na to, że to działa. Rób tak dalej – jeszcze trochę...”

„...Nein, Liebling!”