Rozmowa · Noik

„Nie... O czym ty mówisz, detektywie?”

Ciężko mu uwierzyć, że za chwilę wyrzekniesz się swoich przyrodnich braci i sióstr.

„Że być może ten wisielec nikogo nie obchodzi”.

„Że może poszukiwanie morderców nie jest warte ciężaru, jaki nakłada na nas jako ludzi”.

„Że jeśli chcemy naprawdę coś zmienić w świecie, musimy zająć się prawdziwymi problemami”.

„Ale ja się boję, Kim”.

„Czego się boisz, detektywie?”

Po strychu twojego umysłu plącze się rymowanka: „I przeszłości, i przyszłości / co rozpłynie się w nicości”...

„Swojej przeszłości. Tego, że mnie dogoni”.

„Kim, a jeśli poza tym nie ma już nic więcej?”

„Czuję, że wydarzy się coś bardzo złego”.

„...jak daleko zamierzasz w to brnąć – czymkolwiek to jest”.

Porucznik jest szczerze zaniepokojony. Nigdy nie przypuszczał, że znajdzie się kiedyś w takiej sytuacji.

„...kiedy wreszcie zakończysz tę farsę i zajmiesz się śledztwem”.

Choć nie przyczyniłeś się dotąd zanadto do przebiegu śledztwa, porucznik nie chce też zostać na lodzie.

„Chyba trzeba czekać”.

„Tak, a później?”

„Wciąż nie jestem pewna, czy to był dobry pomysł, czy nie, ale jest coś niesamowitego w tym, że przyzwałeś aerostat własnym głosem...”

„...ktoś go serwisował. Okablowanie było naprawiane...”

...

Ciekawe, co robi teraz Kim.

Po twojej prawej stronie widnieje Whirling-in-Rags. Pomnik jeźdźca odbija się niewyraźnie w brudnych oknach budynku...

Porucznika nie ma w pokoju. Siedzi w niewielkiej całodobowej kawiarni na południowy wschód od ronda. Robi sobie przerwę i, jak to ma w zwyczaju, czyta gazetę.

Najpierw wyjmuje stronę z grami i łamigłówkami – odkłada ją na później. Nigdy nie rozwiązuje krzyżówek w godzinach pracy.

Czyta wszystko na pierwszej stronie w kolejności zgodnej z rozmiarami nagłówków. Dziś jednak robi to naprędce – nic nie przykuwa zanadto jego uwagi.

Kiedy już przeczyta pierwszą stronę, rzuca okiem na wyniki sportowe. Szturmowcy znów przegrali, 17-32. Kręci głową i spogląda na zegarek. Czas wracać do pracy...

„Jest”.

Słowa programistki giną niemalże wśród ryku głównych wirników Laurel...

„Przybyli”.

Słowa speedziarza giną niemalże wśród ryku głównych wirników Laurel...

Myślisz, że jest w swoim pokoju, ale czy wiesz to na pewno? Nie. Wiesz tylko, że nie ma go tutaj...

Po twojej prawej stronie widnieje Whirling-in-Rags – rozświetlony klocek na tle nocy...

Jak gdyby cały plac był wielkim radiokomputerem, hostel zaś – jego jarzącą się pamięcią włosowatą.

Udawaj, że jedziesz na koniu.

Uderzasz końskie boki piętami, lecz zwierzę, o dziwo, nie rusza się z miejsca...

Kiedy jednak spojrzysz w górę i odpowiednio zmrużysz oczy, możesz udawać, że to ty zbliżasz się do koalicyjnego wahadłowca Laurel, nie zaś odwrotnie...

Czekaj dalej.

...

...

„Słuchaj, niezależnie od tego, co się stanie, gdy trafisz w ich łapy, nie waż się nawet nakablować na hardkorowe podziemie...”

„Nie może być. Pojawi się tu Wielki Zły...”

Na południowym zachodzie kilka gwiazd zaczyna się równocześnie poruszać. Niewielka konstelacja koalicyjnego wahadłowca Laurel zaczyna wykonywać wdzięczny obrót, ściągana niewidzialnym przewodem...

Niebo jest szare, zachmurzone.

„Czyli kiedy?”

„Subito. Koalicyjny wahadłowiec Laurel wyznacza właśnie kurs na twoją pozycję. Za chwilę przybędzie. Prosimy o cierpliwość...”

„Czyli kiedy? Bo tak jakby prowadzę właśnie śledztwo w sprawie morderstwa...”

„Lokalne sprawy mogą poczekać. Koalicyjny wahadłowiec Laurel wyznacza właśnie kurs na twoją pozycję. Za chwilę przybędzie. Prosimy o cierpliwość...”

„Tak, jestem!”

Nie. Znasz ten ton głosu. Słyszałeś go już. Za chwilę przekaże ci jakieś złe wieści...

„Czemu mam przeczucie, że powiesz mi zaraz coś, czego nie chcę usłyszeć?”

„Przykro nam, Ognisty. Komitet odrzucił twoją prośbę o pilne wysłuchanie...”

„Komitet stwierdził, że »kwestie o znaczeniu wyłącznie lokalnym« nie wchodzą w zakres jego kompetencji...”

„Ja... Prywatnie nie zgadzamy się z tą decyzją. Przekonałeś nas, że sytuacja w Martinaise wymaga interwencji, ale jesteśmy tylko drugą sygnalistką, a od decyzji komitetu nie można się odwołać...”

Coś pękło w fundamentach jej przekonań. Nie żywi już tak niezłomnej wiary w Moralintern, jak wcześniej...

„Komitet dodał, że oczekuje od MOR-u wypełnienia swoich obowiązków »w jak najbardziej zadowalającym stopniu«...”

„Czyli... to tyle?”

„Obawiamy się, że tak. Ale musimy przyznać, że to był... zaszczyt, móc z tobą rozmawiać. Udowodniłeś, że jesteś chlubą MOR-u, i życzymy ci pomyślności oraz bezpieczeństwa w trakcie wykonywania obowiązków”.

Jej życzenia są szczere. Chociaż to może cię odrobinę pocieszyć.

„Pierwszy sygnalista powiadomił nas, że musimy zaktualizować częstotliwość odbiorczą. To połączenie zostanie przerwane za cztery... trzy...”

Nic nie mów.