Rozmowa · Noik

„Powtarzamy pytanie: Czy byłeś sam?”

„Tak”.

...

Słyszysz odgłos dartego papieru.

„Dziękuję, Ognisty. Prosimy czekać, przesyłamy nasze streszczenie...”

„Nie”.

To ci przypomina – gdzie się podział twój przyrodni brat?

Jesteś heroldem zagłady. Twym brzemieniem jest przemierzać te ponure drogi i głosić swą samotniczą prawdę...

Nie potrzebujesz nikogo innego. Jesteś stróżem prawa.

Twoja głowa jest tak wypełniona barwnymi myślami, że nigdy nie czujesz się samotny...

Jak mógłbyś oczekiwać, że ktoś zostanie z tobą, skoro masz tak do bólu zwykłe myśli i opinie?

„Mogę opisać to tylko jako coś podobnego do warzącego się mleka”.

„Nie doświadczyłem niczego. Absolutny brak fenomenów”.

„Kiedy raver podłączył kompresor do tego drugiego, bit stał się naprawdę gruby. Tak o wiele za gruby”.

„Nie mam pojęcia, o co pytasz”.

„Prosimy o odpowiedź na pytanie”.

„Zewnętrzne”.

„Nie słyszałem nigdy o żadnym z tych miejsc”.

„Prosimy o odpowiedź na pytanie”.

„Wiesz już dokładnie, gdzie jestem”.

„Skoro już pytasz – dowiedziałem się czegoś bardzo dziwnego o ofierze morderstwa, w sprawie którego prowadzę dochodzenie...”

„Słuchamy. Czego dowiedziałeś się o ofierze?”

„Powiedział, że to miłość go tak urządziła”.

Ojej, zdaje się, że gubisz nić porozumienia...

A gdzie tam. Seks i śmierć – to one są najważniejsze.

„Co takiego, Ognisty? Twierdzisz, że ofiara zginęła z powodu jakiegoś... romantycznego ambarasu?”

„Zgadza się. To na pewno była miłość. Sam mi to powiedział”.

„Obawiamy się, że czegoś nie rozumiemy. Rozmawiałeś z ofiarą przed jej śmiercią?”

„Powiedzmy, że mam sposoby, żeby wiedzieć takie rzeczy”.

„Eee, tak. Rozmawialiśmy wcześniej”.

„Nie, później”.

„Nie wiem, czy to miłość go zabiła, ale na pewno go tak urządziła”.

„Chcę powiedzieć to jak najprecyzyjniej: miłość go tak urządziła, ale zabił go komunizm”.

„Słyszałem, że z dalekiego zachodu nadciąga coś »cudownego«”.

Ojej, zdaje się, że gubisz nić porozumienia...

Nie, zgadza się. Kto nie chciałby wierzyć w cuda?

„Słuchamy? Coś »cudownego«?”

„Ja też tego nie rozumiem. Ale tak słyszałem”.

„Obawiamy się, że nie do końca rozumiemy. Kto ci to wszystko powiedział?”

„Nie jestem do końca pewien. Może włosy na moim ramieniu? Wciąż próbuję to rozgryźć”.

„Posłuchaj, najważniejszy jest cud. Zapisałaś chociaż tyle?”

„Nie, Ognisty, nie zapisałyśmy tego”.

„Konkretniej to z południowego zachodu”.

„Powiedział, że zabił go komunizm”.

Ojej, zdaje się, że gubisz nić porozumienia...

Nie słuchaj tego – każdy ceni sobie dobre polityczne nawiązanie.

„Co takiego, Ognisty? Twierdzisz, że ofiarę zabili komuniści? Czy to było morderstwo motywowane politycznie?”

„Chcę powiedzieć to jak najprecyzyjniej: może i zabił go komunizm, ale to miłość go tak urządziła”.

„Nie zabili go komuniści, a sam komunizm”.

„Tak, to moja obecna hipoteza”.

„Przyjęto. Ale wciąż czegoś nie rozumiemy. Rozmawiałeś z ofiarą przed jej śmiercią?”

Gdyby był tu porucznik, przypomniałby ci, że mówisz nie tylko w swoim imieniu, ale też całego MOR-u. To, co teraz powiesz, odbije się na wszystkich twoich przyrodnich braciach i siostrach.

„Po obu stronach konfliktu doszło już do strat. Port jest zamknięty, przedstawicielka Wild Pines zniknęła. Jest... bardzo źle”.

„Dobry boże. Czy komitet powinien wiedzieć o czymś jeszcze?” – słyszysz, jak przewraca stronę, po czym rozlega się odgłos szybko sporządzanych notatek.

„Co więcej, podejrzewam, że Związek planuje doprowadzić do eskalacji w celu przejęcia kontroli nad całym portem”.

„Mam też dowody, że Związek może również planować przejęcie miejscowej wsi rybackiej”.

„Zapisałyśmy to. Czy komitet powinien wiedzieć o czymś jeszcze?” – słyszysz odgłos jej długopisu poruszającego się po papierze.

„Wild Pines kompletnie nie poradzili sobie z opanowaniem paramilitarnego szwadronu śmierci, który zatrudnili...”

„Nie znam jeszcze szczegółów, ale coś dziwnego dzieje się w Wild Pines...”

„Tak? Co jeszcze?” – słyszysz, jak niecierpliwie postukuje długopisem w metalowe biurko...