Rozmowa · Noik

„To, co mówią faszyści, zdaje się mieć pewien intuicyjny sens”.

„I w tym kryje się niebezpieczeństwo. Ich twierdzenia »wydają się« prawdą, chociaż nią nie są...”

Znasz historię swojego ludu. Nie musi ci jej tłumaczyć jakaś cudzoziemska köbieta w przerośniętym okręcie.

„Ale gdy wierzysz we własne przeznaczenie tak mocno, że cała reszta rzeczywistości istnieje tylko jako jego wykrzywione odbicie, jak można mu zaprzeczać?”

„Czemu żywisz większą urazę do socjaldemokratów niż do komunistów i faszystów?”

„Nie żywimy do nich urazy. Jesteśmy raczej... rozczarowani tym, że zdecydowali się podkreślać pewne punkty sporne zamiast skupiać się na szerokich obszarach porozumienia...”

Mówi o nich jak o członkach rodziny, co do których porzuciła wszelką nadzieję, że mogą kiedyś dorosnąć.

„Ale oczywiście pozostają też godnymi zaufania partnerami w wielu centrowych koalicjach rządowych”.

„Czy istnieją jakieś nieideologiczne zagrożenia dla przyszłości człowieka?”

„Tak. Wojna nuklearna, degradacja środowiska, wyczerpanie zasobów, wirusowa pandemia, superwulkanizm, niekontrolowana entroponetyczna zapaść...”

Jeśli nadarzy się okazja, być może powinieneś wspomnieć o tej dwumilimetrowej dziurze, którą ostatnio odkryłeś.

„Dlatego tak ważne jest, aby społeczność międzynarodowa pracowała na rzecz pokoju i kooperacji między narodami. Stawka jest po prostu zbyt wielka”.

„Dolores Dei... Była bardzo piękna, prawda?”

„Och, niezrównanie, ale to nie dlatego była taka niezwykła”.

To nieprawda. Jej piękno było niczym rozżarzona fajerka na gorącym piecu, a mimo to czułeś, że jego dotknięcie było błogosławieństwem...

„Była największą niewinnością – najważniejszą istotą, jaka kiedykolwiek żyła. Jej spuścizna wpływa na każdy aspekt współczesnego życia”.

„Posłuchaj, muszę pilnie skontaktować się z Komitetem Odpowiedzialności”. (Przejdź dalej).

„Przyjęłyśmy. Aby skontaktować się z komitetem, wystarczy wypełnić odpowiedni formularz i przekazać go pełnomocnikowi do spraw publicznych”.

„Jeśli pełnomocnik rozpatrzy wniosek pozytywnie, będziesz mógł zwrócić się do komitetu podczas jego następnego kwartalnego publicznego wysłuchania. O ile się nie mylimy, kolejne wysłuchanie odbędzie się w lipcu” – zdaje się bardzo zadowolona udzieloną ci odpowiedzią.

Ona musi sobie z ciebie żartować, prawda? Nie możesz tyle czekać!

Przekonaj ją, że musisz porozumieć się z Komitetem.

Tu nie chodzi tak naprawdę o ciebie. Kiedyś może chodziło, ale zarzuciłeś już tę perspektywę. Tu chodzi o twoją odpowiedzialność wobec całego Revacholu.

Weź głęboki wdech... Spójrz w górę... Nie musisz sam dźwigać tego ciężaru.

„Posłuchaj mnie – sytuacja w Martinaise jest jak beczka z prochem blisko ognia. Jeśli Koalicja nie interweniuje, zginie wielu ludzi”.

„Co? Skąd o tym wiesz?”

W jej głosie słychać wahanie, małą rysę, której nie było wcześniej...

„Podczas swojego śledztwa odkryłem fakty, które każą mi sądzić, że zmierzamy prosto ku brutalnej konfrontacji między Związkiem a Wild Pines...”

„Ognisty, to bardzo poważne twierdzenie. Prosimy, opisz sytuację tak zwięźle, jak to tylko możliwe. Przekażemy twoje podsumowanie komitetowi”.

W tle słychać szelest papieru. Sprząta na swoim biurku, szykując się do sporządzenia notatek.

Dobra. Wcisnąłeś się lekko w te drzwi. Jeśli teraz udowodnisz Koalicji, jak bardzo jest tu potrzebna, nie będą mieli wyboru – pozostanie im tylko interweniować.

Fakty są po twojej stronie. Przedstaw je tylko w zimnym świetle rozsądku.

„Wild Pines straciła ostatnio kontrolę nad paramilitarnym szwadronem śmierci o nazwie Krenel”.

„Prosimy, kontynuuj. Słuchamy” – słyszysz, jak wściekle zapisuje każde twoje słowo...

„I cóż, żądania Związku, by robotnicy mieli kontrolę nad korporacyjną radą nadzorczą, wydają się absolutnie nie do zrealizowania!”

„Hmm... Czy komitet powinien wiedzieć o czymś jeszcze?” – jeśli coś zapisuje, to nie jesteś w stanie tego dosłyszeć.

„Detektywie, zanim odpowiesz, radzę ci, abyś bardzo ostrożnie dobierał słowa”.

Chce ci przypomnieć, że mówisz nie tylko w swoim imieniu, ale też całego MOR-u. To, co teraz powiesz, odbije się na wszystkich twoich przyrodnich braciach i siostrach.

Porucznik obawia się, że powiesz coś zbyt outré.

„Nie, to wszystkie fakty, jakimi dysponuję”.

„Przyjęłyśmy. Prosimy czekać, przesyłamy nasze streszczenie do komitetu...”

...

„...długa zima...”

„Nie jestem pewna, jak długo uda mi się utrzymać czysty sygnał”.

„Musisz, Soono. Jeszcze odrobinkę dłużej...”

...

...

„Ognisty, tu okręt wojenny Koalicji Łucznik, potwierdź odbiór”.

„Archer, nie utrzymam wiele dłużej łączności...”

„Dziękujemy za cierpliwość. Otrzymaliśmy autoryzację, aby przekazać ci, że Komitet Odpowiedzialności za Revachol przyjął do wiadomości i zaakceptował twoją prośbę”.

„Komitet chce, abyś przedstawił mu swoją sprawę osobiście przy najbliższej sposobności”.

„Powiedz po prostu, gdzie mamy się spotkać”.

„Pozostań tam, gdzie jesteś. Koalicyjny wahadłowiec Laurel wyznacza właśnie kurs na twoją pozycję. Za chwilę przybędzie. Prosimy o cierpliwość...”

Na południowym zachodzie jeden z mniejszych wiszących nad miastem aerostatów wyłamuje się z szyku. Niewielka konstelacja koalicyjnego wahadłowca Laurel zaczyna wykonywać powolny obrót, ściągana niewidzialnym przewodem...

„A więc... naprawdę tu lecą...”

Porucznik poprawia swój mikrofon i powoli spogląda w twoim kierunku.

„I co teraz?”

„Co masz na myśli?”

„Udało ci się wypełnić swoje poboczne zadanie – skontaktowałeś się z okrętem wojennym Koalicji »Łucznik«. Po prostu zastanawiam się...”

„...czy za chwilę stracimy cię na rzecz Moralinternu”.

Pod tym niewinnym pytaniem kryje się odrobina niepewności. Porucznik nie wie, czy zdoła rozwiązać sprawę morderstwa bez ciebie.