Rozmowa · Noik

O rany, nigdy nie widziałeś, żeby porucznik był tak rozwścieczony.

„To jakieś szaleństwo! Ale dlaczego mnie to w ogóle dziwi?”

„Nic z tego. Wielki Zły słyszy tylko głównego gliniarza”.

„Absolutnie. Gdyby nie ten jego kierat, rozwiązał bym tę sprawę już wiele dni temu”.

„Po prostu... codziennie, bez ustanku... gdzie nie spojrzę, jest. Czeka z kieratem. Ciśnie mnie do upadłego”.

„Rzecz w tym, że nie pamiętam niczego”.

„Więc doświadczasz poważnej utraty pamięci. Nie wiemy, dlaczego miałby się tym zainteresować komitet”.

„Dobry boże, znowu się zaczyna...”

„Mam graniczące z pewnością podejrzenie, że ma to związek z olbrzymią ilością spożytych przeze mnie narkotyków i alkoholu”.

„Obawiamy się, że nie rozumiemy. Prosisz o pomoc lekarską?”

„Nie, na nią już o wiele za późno”.

„W takim razie nie jesteśmy pewne, jakiej moglibyśmy udzielić ci pomocy. To wykracza poza kompetencje Komitetu Odpowiedzialności...”

„Tak, to możliwe”.

„W takim razie zalecamy ci kontakt z lazaretem twojego komisariatu. To nie ma żadnego związku z Komitetem Odpowiedzialności...”

„Rozmawiałem już z lekarzem z lazaretu mojego komisariatu i ani trochę mi nie pomógł”.

„Mam graniczące z pewnością podejrzenie, że wiąże się to z eks-czymś”.

„Obawiamy się, że nic z tego nie rozumiemy. Jaki związek ma to »coś« z twoją utratą pamięci?”

„Naprawdę wolałbym porozmawiać bezpośrednio z Komitetem”.

„Niestety, nie możemy zaakceptować twojej prośby. Naprawdę nie mamy pojęcia, o czym mówisz, ale jesteśmy pewne, że wykracza to poza kompetencje Komitetu Odpowiedzialności...”

„Gdybym to wiedział, nie byłbym w tej sytuacji!”

„Przykro nam, ale osobista tragedia wykracza poza kompetencje Komitetu Odpowiedzialności...”

„Jestem Heroldem Zniszczenia i przybywam, by zdradzić, że koniec jest już bardzo, bardzo bliski”.

„Nie jesteśmy pewne, czy dobrze cię zrozumiałyśmy. O jakim »końcu« mówisz?”

„O tym, w którym ty, ja i wszyscy, których znamy, stracą życie. Najpewniej już niedługo”.

„Wystarczy tych apokaliptycznych wymysłów! Łucznik, zignorujcie to, proszę. On postradał zmysły”.

„Nie słyszą nas, niestety. Tylko jego mikrofon jest podpięty do transiwera”.

„Nie rozumiem. Myślałem, że mu się polepsza...”

„Ognisty, z pewnością jesteś świadomy tego, że złośliwe lub lekkomyślne blokowanie częstotliwości radiowej Koalicji jest naruszeniem prawa cywilnego...”

„To jakieś szaleństwo! Ale dlaczego mnie to w ogóle dziwi?”

„Nic z tego. Wielki Zły słyszy tylko głównego gliniarza”.

„Ostatnia pieczęć złamana. Nadciąga krwawy przypływ”.

„Właściwie to, według niektórych kultur, to nie tyle jakiś koniec, co raczej zmiana w stanie materii świata”.

(Szepnij). „Badam sprawę morderstwa i myślę, że ja je popełniłem”.

„Nie jesteśmy pewne, czy dobrze cię zrozumiałyśmy. Sugerujesz, że możesz być odpowiedzialny za morderstwo, którego sprawą się zajmujesz?”

„Tak. Ja je popełniłem. I musicie mnie powstrzymać, zanim zrobię to ponownie”.

„Powtórzę to ostatni raz, detektywie... Nie. Popełniłeś. Tego. Morderstwa. Łucznik, proszę zignorować te bzdury”.

„Łucznik nas nie słyszy, niestety. Tylko jego mikrofon jest podpięty do transiwera”.

„Nie rozumiem. Myślałem, że mu się polepsza...”

„Ognisty, z pewnością jesteś świadomy tego, że złośliwe lub lekkomyślne blokowanie częstotliwości radiowej Koalicji jest naruszeniem prawa cywilnego...”

„To jakieś szaleństwo! Ale dlaczego mnie to w ogóle dziwi?”

„Nic z tego. Wielki Zły słyszy tylko głównego gliniarza”.

„Detektywie, na litość boską, co ty wygadujesz? Łucznik, proszę to zignorować...”

„Nie jestem pewien, czy to byłem ja, ale poważnie rozpatruję tę hipotezę”.

„Właściwie to miałem nadzieję, że będziesz mogła przekierować mnie bezpośrednio do Komitetu”.

„Obawiamy się, że to niemożliwe, Ognisty”.

„Co masz na myśli?”

„Nie możemy połączyć cię z komitetem, ponieważ nie powierzono nam takiej odpowiedzialności. Jesteśmy tylko drugą sygnalistką”.

To po co w ogóle marnujesz na nią czas? Powinieneś zażądać rozmowy z kimś, kto tam naprawdę dowodzi.

„Rozumiem. Czyli prawdziwa władza jest jeszcze wyżej”.

„Taka jest natura piramidy dowodzenia, tak. Większość współczesnych organizacji działa w oparciu o ten schemat – nawet MOR”.

„Ta linia argumentacji jest całkiem bezcelowa. Radziłabym ją zarzucić”.

„Wielki Zły nieźle gmatwa. Pora spróbować czegoś innego”.

Żądam połączenia z twoim przełożonym. Natychmiast!

Masz wrażenie, że po drugiej stronie rozlega się ciche westchnienie...

„Piramida dowodzenia nie działa w ten sposób. Nie możemy wywierać wpływu na głównego sygnalistę, tak jak ty nie możesz wpływać na kapitana swojego komisariatu”.

„Posłuchaj, błagam cię. Proszę, po prostu mnie połącz...”

...

„Łucznik, jesteś tam?”

„Jesteśmy tu, Ognisty. Chociaż musimy powiedzieć, że to wszystko jest odbywa się w niewłaściwej kolejności...”

„A jeśli muszę skontaktować się z komitetem nieco wcześniej?”