Rozmowa · Noik

„Przede wszystkim Wild Pines całkowicie zamknęła się na negocjacje ze strajkującymi...”

„Tak? Prosimy, kontynuuj” – słyszysz, jak sporządza jakieś notatki...

Może nie wiesz jeszcze wszystkiego, ale może uda ci się przedstawić, jak poważna jest sytuacja.

Twoja teoria dotycząca sprawy wciąż jest nieco dziurawa, więc lepiej mów jasno, czego jesteś już pewien, a czego jeszcze nie.

„Jasna cholera, nie ma czasu na wyjaśnienia! Lepiej to zapisz...”

„Nie tym tonem. Prosimy, opisz sytuację tak szczegółowo, jak to tylko możliwe. Przekażemy twoje podsumowanie komitetowi”.

„Zostałem niedawno wmieszany w brutalne starcie Związku z grupą zatrudnionych przez Wild Pines najemników...”

„Jest tu naprawdę źle. Bardzo źle”.

„To nie wystarczy. Prosimy, opisz sytuację tak szczegółowo, jak to tylko możliwe. Przekażemy twoje podsumowanie komitetowi”.

Czego ona nie rozumie w zdaniu „Muszę skontaktować się z Komitetem”? Czas jej wyłożyć to jak najjaśniej.

„Nie słuchasz mnie. Mam ważną sprawę osobistą do przedyskutowania z Komitetem”.

Kanał wypełnia głośne westchnienie. „Wysłuchamy twojej prośby, Ognisty, ale musimy uprzedzić, że komitet zazwyczaj nie interweniuje w sprawach osobistych...”

Tylko dlatego, że nie słyszał jeszcze o twoich problemach.

„Chodzi o mojego partnera. Urządza mi straszny kierat”.

„Prosimy, potwierdź. Twierdzisz, że twój partner w jakiś sposób utrudnia wasze śledztwo?”

„Nie, to bardzo dobry śledczy. Prawdę mówiąc, świetnie się dogadujemy, pomijając ten kierat właśnie”.

„Czyś ty zupełnie zwariował, detektywie? Łucznik, dajcie nam chwilę!”

„Nie słyszą nas, niestety. Tylko jego mikrofon jest podpięty do transiwera”.

„Nie rozumiem. Myślałem, że mu się polepsza...”

„Ognisty, z pewnością jesteś świadomy tego, że złośliwe lub lekkomyślne blokowanie częstotliwości radiowej Koalicji jest naruszeniem prawa cywilnego...”

„A teraz pozwól, że zaktualizujemy częstotliwość odbiorczą. To połączenie zostanie przerwane za cztery... trzy...”

Nie wolno jej traktować cię w ten sposób! Powiedz jej, co naprawdę o niej sądzisz!

Szybko, rozłącz się pierwszy!

„Nie, nie, nie... Nie odlatujcie, proszę...”

Nic nie mów.

Rozłącz się, zanim opuści linię.

„A dobra, odlatuj sobie, głupia dziwko!”

...i na linii zapada cisza.

Musiała rozłączyć się o kilka sekund wcześniej...

Wiesz, nie musiałeś tego robić. Były inne możliwości...

Porucznik powoli zdejmuje swoje słuchawki i spogląda w twoim kierunku.

Nic nie mów.

„Kim, czemu ja nazwałem przed chwilą tę kobietę dziwką?”

„Naprawdę nie wiesz?”

„Nie. Nie mam pojęcia”.

„Hmm... No cóż, w takim razie...”

„Może i wiem, ale... trudno o tym rozmawiać”.

„Tak, przypuszczam, że tak właśnie jest”.

...ale to żaden powód do wyładowywania się na kimś postronnym – dodaje w myśli.

„Pewnie się po prostu przejęzyczyłem. Chciałem powiedzieć coś innego”.

„Czyżby? Nie sądzę, aby to był pierwszy raz, gdy się tak przejęzyczyłeś”.

Uważa, że staje się to dość niefortunnym stałym elementem twojego słownika.

„To pewnie możliwe...”

...ale mało prawdopodobne – myśli, choć nie czuje się zmuszony tego mówić.

„Kobiety. Mam rację?”

„Nie, niedorzeczny głupku. Nie masz racji. Jesteś od niej tak daleko, jak to tylko możliwe”.

„Racja jest tu...” – unosi jedną dłoń – „...a ty jesteś tu” – unosi drugą dłoń, odsuwając ją jak najdalej od pierwszej.

Ostatni raz tak rozgniewanego porucznika widziałeś wtedy, kiedy powiedziałeś wtedy tamto w kościele...

„Gdyby racja była krajem, zostałbyś z niego natychmiast deportowany. Byłbyś persona non grata w Kraju Racji”.

Daj mu mówić dalej.

„Próbuję powiedzieć, że na swój pokręcony sposób jesteś niemal geniuszem – geniuszem, który poświęcił całą swoją złośliwą egzystencję wymyślaniu nowych, spektakularnych sposobów na bycie w błędzie”.

Porucznik bierze głęboki wdech – sprawia wrażenie, jakby gromadził dodatkową energię i wściekłość, ale gdy wreszcie otwiera usta, zamiast dalszej tyrady rozlega się tylko westchnienie...

„Przepraszam, detektywie. Pozwoliłem ponieś się emocjom. Jesteś dobrym funkcjonariuszem policji, ale czasem...”

Nie ma nic do dodatnia. Sytuacja mówi sama za siebie.

„Przepraszam, detektywie. To nie było do końca usprawiedliwione. Nie jesteś całkiem zły. Po prostu czasem...”

„Wiesz, co jest w tym wszystkim najgorsze, detektywie? Im więcej czasu z tobą spędzam, tym bardziej się do ciebie upodabniam...”

Czy twój przyrodni brat chce ci powiedzieć jeszcze jakieś okropności?

„Zejdź na dół. Mamy śledztwo, którym musimy się zająć”.

„Dobrze, Kim. Rozumiem”.

„Poważnie? Pytam, bo nie jestem pewny, czy tak właśnie jest, detektywie”.