Rozmowa · Noik

„O, tak, ludzie cały czas wchodzą tu na pomniki. To taka miejscowa tradycja”.

„Zadziwiające. Na tego typu misjach człowiek dowiaduje się mnóstwa interesujących rzeczy”.

„W każdym razie, dziękuję ci za tę wycieczkę po Zachodnim Revacholu. Była bardzo... edukacyjna”.

„Powinni chyba zamontować tu kosze do recyklingu albo coś takiego”.

„Tak, przetwarzanie surowców jest bardzo ważne. Koalicja zawsze wspiera inicjatywy promujące obywatelską odpowiedzialność i rozwagę”.

„We Frittte jest maszyna do skupu pojemników. To jedyny sposób, żeby jakoś tu wiązać koniec z końcem”.

„Ach! Jakąż różnicę czynić potrafią dobrze przemyślane bodźce rynkowe. I, oczywiście, ważne jest, by MOR dawał społeczeństwu przykład”.

„Wyglądają na szczęśliwych i żyjących w zgodzie ze światem?”

„Wyglądają jak mrówki. Tak się chyba mawia?”

„Są ludzie, którzy tak twierdzą, ale my nigdy do nich nie należałyśmy. Dla nas wyglądają jak malutkie figurki – jak te umieszczane w zabawkowych kolejkach elektrycznych. Ale to... to jest bardzo smutna kolejka elektryczna”.

„Wyglądają jak banda małych małpiszonów piorących się na wielkiej kuli?”

„Być może? Zwykle nie sięgamy po tak sugestywne określenia, ale jest w nich coś dość desperackiego”.

„Aż tak źle, co?”

„Widok jest uderzający w porównaniu do tego, skąd pochodzimy. Wiele zniszczonych budynków, które wciąż nie zostały wyremontowane. Nie widzimy też żadnych koni... W niczym nie przypomina to wschodniej części miasta...”

„Co widzisz?”

„No cóż, widzimy wiele... hmm... zabytkowych budynków, oczywiście, i śnieg zbierający się wzdłuż brzegu zatoki...”

...stare, nieregularnie biegnące ulice, niczym narysowane drżącą ręką. Otwarte ognie płonących beczek przezierające przez zniszczone dachy...

„Pod nami na wietrze wznoszą się i krążą morskie ptaki. Ale nie ma żadnych koni... Oczywiście widzimy też ludzi, ale oni... Och... Jakby to powiedzieć...”

„Może prześledź autostradę tak daleko, jak się da?”

„Ciągnie się dość daleko. Widzimy uprzemysłowioną dzielnicę przypominającą Monte-Martin...”

„Masz rację. Pomieszało mi się. Pewnie jest na południu”.

„Zgadza się. Martinaise to wysoce eksperymentalna podwodna dzielnica”.

„Ach, rozumiemy. Żartujesz sobie z nas. Bardzo zabawne...”

Skoro to takie zabawne, to czemu się nie śmieje?

„Ale dość tych żartów. Dlaczego nawiązałeś z nami kontakt?”

„Tak. Spójrz za rzekę Esperance”.

„Chwila... Zmienimy ustawienie wizjera...”

„Tak, właśnie patrzymy na rzekę. Znajdują się na niej małe wysepki. Bardzo ładny widok...”

„Eee, jasne. Niech będzie, że na zachód”.

„Gdzie dokładnie jesteście?”

„Nie jesteśmy pewne. Zdaje się, że to wschód? Na pokład Łucznika trafiłyśmy niedawno, więc nie znamy jeszcze nazw wszystkich dzielnic...”

„W takim razie jesteście nad Wschodnim Revacholem”.

„Tak, możliwe. Na pokład Łucznika trafiłyśmy niedawno, więc nie znamy jeszcze nazw wszystkich dzielnic...”

„Och, widok jest stąd piękny. Z naszego iluminatora da się dostrzec faliste zbocza wzgórz pokryte śniegiem, publiczny park pełen potężnych dębów, mężczyzn i kobiety na końskich grzbietach...”

„Przy niewielkim stawie dzieci lepią bałwana. Domy i ogrody są bardzo piękne, niewiele ustępujące tym, które znaleźć można w niektórych regionach Messyny”.

„Och, widok jest stąd piękny, nawet w deszczu. Z naszego iluminatora da się dostrzec faliste zbocza wzgórz, publiczny park pełen potężnych dębów, mężczyzn i kobiety na końskich grzbietach...”

„Dzieci biegną do domów, aby schronić się przed deszczem. Domy i ogrody są bardzo piękne, niewiele ustępujące tym, które znaleźć można w niektórych regionach Messyny”.

„Och, widok jest stąd piękny. Z naszego iluminatora da się dostrzec faliste zbocza wzgórz, publiczny park pełen potężnych dębów, mężczyzn i kobiety na końskich grzbietach...”

„Przy niewielkim stawie bawią się dzieci. Domy i ogrody są bardzo piękne, niewiele ustępujące tym, które znaleźć można w niektórych regionach Messyny”.

„Chwila, Łucznik, zamierzałem spytać was o Komitet Odpowiedzialności”.

„Z kim rozmawiam?”

„Rozmawiasz z okrętem wojennym Koalicji Łucznik, jednostką flagową sił INSULDOW-u w Revacholu”.

„O rany, Koalicja ma gadające okręty?”

„Oczywiście, że nie. To zwykła konwencja retoryczna, pospolita synekdocha. Jesteśmy drugą sygnalistką”.

„Jasne, ale kim jesteś ty? Potrzebuję imienia”.

„Nasze imię nie jest ważne. Istotne jest to, że pełnimy funkcję drugiej sygnalistki na pokładzie Łucznika”.

Czekaj, czekaj. Ma na imię El-coś tam. Jesteś tego pewien.

Jest coś dziwnego w sposobie, w jakim mówi o sobie samej – zawsze w liczbie mnogiej pierwszej osoby. Z rozmysłem rozmywa granicę między nią samą a instytucją, którą reprezentuje...

Nie mówiąc już o latającej platformie artyleryjskiej, na której pracuje. Każde jej słowo ma milczące poparcie najpotężniejszych pocisków, jakie istnieją...

„Jedna sprawa – czemu mówisz o sobie w liczbie mnogiej?”

„Ponieważ używanie pluralis officialis podczas służby jest standardową praktyką sygnalistów. Ma to przypominać, że nie mówimy wyłącznie we własnym imieniu”.

„Na przykład, my, jako druga sygnalistka, reprezentujemy okręt wojenny Koalicji »Łucznik«, który reprezentuje INSULDOW i szerzej samą Koalicję, a ona reprezentuje Międzynarodówkę Moralistyczną reprezentującą interes 1,2 miliarda mieszkańców całego świata”.

To znaczy, że jest ona głosem wszystkich tych żywych dusz!

„Więc kiedy mówię do ciebie, to tak, jakbym mówił do całej ludzkości?”

„Nie, oczywiście, że nie. Istnieje wiele narodów pozostających poza parasolem Moralinternu – w Seolu, Samarze i innych częściach świata. Moralintern reprezentuje od 25 do góra 33 procent ludzkości”.

Prawda przekazana w sposób rzeczowy, pozbawiony dumy czy wstydu.

„Można by powiedzieć, że reprezentujemy interesy i nadzieje ogromnej rzeszy ludzi, ale równie prawdziwe byłoby stwierdzenie, że jesteśmy asystentami sekretarza faktotum niezasługującymi na uwagę większą niż najpośledniejszy kasjer w zwykłym sklepie Frittte...”

„Wszystko zależy od punktu widzenia”.

„Moralintern w niczym nie przypomina Frittte – nie sprzedajecie nawet nic fajowego!”

„Jeśli przez »coś fajnego« masz na myśli alkohol i papierosy, to masz rację. Właściwie tam, skąd pochodzimy, nie mamy nawet sklepów sieci Frittte. W Messynie mają Averros...”