Rozmowa · Noik

Averro, SRL, to sieć drogich aptek obecna tylko w Wesperze i Messynie. Są o wiele bardziej wykwintne niż przeciętny sklep Frittte.

„Ale daliśmy się ponieść. Dlaczego nawiązałeś z nami kontakt?”

„Kim jest faktotum?”

„Oczywiście sam Łucznik...”

„Kim jest ten sekretarz?”

„To główny sygnalista, nasz przełożony. Jest odpowiedzialny za całą komunikację na pokładzie Łucznika...”

„To brzmi jak olbrzymia odpowiedzialność”.

„To duża odpowiedzialność, ale nie uważamy, aby była ważniejsza od tej, która spoczywa na ramionach niezliczonych osób zamieszkujących cały świat...”

„A teraz... Dlaczego nawiązałeś z nami kontakt?”

„To chyba dość trudna praca”.

„To wymagająca praca, ale Koalicja dąży do zapewnienia wszystkim pozostającym w jej służbie zdrowej równowagi między pracą i życiem prywatnym...”

„Jak to jest, być drugą sygnalistką?”

„To wielki zaszczyt i odpowiedzialność. Poza monitorowaniem ogólnodostępnych częstotliwości do naszych obowiązków należy również konserwacja najczulszych urządzeń komunikacyjnych na pokładzie Łucznika”.

„A jak wygląda równowaga między pracą a odpoczynkiem?”

„Och, w porządku...”

Poczekaj, czujesz, że ma coś więcej do powiedzenia...

(Poczekaj, aż zacznie mówić dalej).

„...Oczywiście, służenie na pokładzie statku wojennego Koalicji wymaga pewnych osobistych poświęceń, ale musimy być gotowi je ponosić, jeśli wierzymy w naszą misję...”

„Co to za poświęcenia?”

„Nic nadzwyczajnego. Naprawdę, uśmiechnął się do nas los. Ale czasem zastanawiamy się, co nas omija – w Messynie...”

„Ale daliśmy się ponieść. Dlaczego nawiązałeś z nami kontakt?”

„Dopóki wierzysz w waszą misję, to na pewno warto”.

„Tak, oczywiście. Nie ma szczytniejszego powołania od służby ludzkości”.

„To dobrze. Szkoda, że MOR nie daje mi więcej urlopu...”

„O tak, urlopu nigdy za wiele” – śmieje się uprzejmie, ale nie dodaje nic więcej.

„Ja osobiście jestem pracoholikiem. Po prostu tylko to robię...”

Na kanale porucznika słyszysz parsknięcie.

„W takim razie spodobałoby ci się na pokładzie aerostatu – tu zawsze jest coś do zrobienia...”

„Wierzysz w waszą misję?”

„Tak, oczywiście. Nie ma szczytniejszego powołania od służby ludzkości”.

„Jakie masz benefity w pracy?”

„Całkiem dobre. Cieszymy się wszystkimi standardowymi świadczeniami przysługującymi członkom sił Moralinternu w aktywnej służbie: doskonałą opieką zdrowotną, wynagrodzeniem za służbę zagraniczną, kapitałowym system emerytalny...”

To brzmi o wiele lepiej niż 5500 reáli, które MOR nazywa pensją.

„...sześciotygodniowym płatnym urlopem, dwujęzyczną opieką nad dziećmi, szkoleniami zawodowymi. To naprawdę całkiem niezła kariera”.

„Założę się, że zgadnę twoje imię”.

„To naprawdę nie ma znaczenia. Wolelibyśmy, gdybyś zamiast tego podał powód nawiązania kontaktu”.

„Jesteś Eleanora. Jestem tego pewien”.

„Nie wydaje nam się, aby żyła na świecie choćby jedna osoba przed siedemdziesiątką o imieniu Eleanora...”

„Wystarczy tych gier, Ognisty. To jest ogólnodostępna częstotliwość...”

„Jesteś Elena, prawda?”

Chwila ciszy przepełnionej zaskoczeniem. „Skąd wiedziałeś?”

„Zgadłem po prostu”.

„Ja... Nie podoba nam się ta gra, Ognisty. Dlaczego nawiązałeś z nami kontakt?”

Wyłapałeś to? Rysa na jej niewzruszonym niczym mur wizerunku.

Czy da się usłyszeć, jak ktoś się rumieni? Bo jesteś pewien, że ona właśnie to robi...

„To oczywiste. Żadne inne imię by do ciebie nie pasowało”.

„Brzmisz mi jak Eloïse”.

Śmieje się. „Czy według ciebie brzmimy jak ktoś z Sur-la-Clef?”

To sarkazm. Jest ewidentnie Messynką.

„Na 100% jesteś Eliška”.

„Jesteś w stu procentach w błędzie...”

Nie masz naprawdę zielonego pojęcia, jak może mieć na imię. Nigdy nie byłeś w takich rzeczach dobry...

„Rozmawiam z kapitanem?”

„Nie, tożsamość kapitana Łucznika jest objęta ścisłą tajemnicą. Jesteśmy drugą sygnalistką”.

„Dobra, pora na ostatnie pytanie. Czuję, że nasza synchronizacja wisi na włosku...”

„Wszystko w porządku? Przez chwilę straciliśmy połączenie...”

„Liebling, bitte... Er ist unser einziges Kind...”

„Sygnał słabnie. Według mnie zostały ci jeszcze jakieś dwa pytania...”

„Możesz powtórzyć? Odbieramy dużo interferencji...”

„To była długa zima... Długa i zimna...”