Rozmowa · Noik

„Poczekaj! Nie ma innego sposobu?”

„Zgadza się. Ale musimy przyznać, że rozmowa z tobą była... interesującym przeżyciem. MOR jest często źródłem ciekawostek dla wszystkich na pokładzie Łucznika”.

„No nic. Dziękuję, że przynajmniej spróbowałaś”.

„Przykro nam, że nie przyniosłyśmy lepszych wieści. Ale musimy przyznać, że to był... zaszczyt, móc z tobą rozmawiać. Jesteśmy przekonane, że przynosisz chlubę MOR-owi, i życzymy ci pomyślności oraz bezpieczeństwa w trakcie wykonywania obowiązków”.

„Nie ma za co. Musimy przyznać, że rozmowa z tobą była... interesującym przeżyciem. MOR jest często źródłem ciekawostek dla wszystkich na pokładzie Łucznika”.

„Jestem, Łucznik! Jakie nowiny?”

„Następuje desynchronizacja sygnału. Nie jestem pewny, jak długo uda mi się utrzymać to wszystko w kupie...”

„Musisz, Noik. Jeszcze odrobinkę dłużej...”

„Zabrzmi to wariacko, ale miasto Revachol powiedziało mi, że za 22 lata nastąpi koniec świata”.

„Ognisty... czy możesz... Co masz na myśli?”

„Detektywie, na litość boską, co ty wyprawiasz?”

(Szepnij). „Spokojnie, Kim. Mam to pod kontrolą”.

„Prosimy o potwierdzenie. Twierdzisz, że »zbliża się koniec świata«?”

„Dokładnie to. Zbliża się koniec świata. Mamy 22 lata na przygotowania”.

„I skąd ty to wiesz?”

„Jak mówiłem, dusza Revacholu powiedziała mi to, kiedy tańczyłem w opuszczonym kościele”.

„Rozumiemy...”

„To... kiedy będę mógł porozmawiać z Komitetem?”

„Ognisty, będziemy z tobą szczere: nie możemy wesprzeć twojego wniosku o wysłuchanie przed komitetem – nie w obecnych okolicznościach...”

„Dlaczego?”

„Ponieważ twoje słowa brzmią jak wymysły osoby, która nadużywa narkotyków. To, co mówisz, nie ma żadnego związku z rzeczywistością. Nie potrzebujesz rozmowy z komitetem – potrzebujesz rozmowy z lekarzem z lazaretu twojego komisariatu, i to pilnie...”

Posłuchaj tylko radia Popsuj-zabawa FM. Naprawdę zrezygnujesz z tego, co najfajniejsze, bo jakaś panna powiedziała ci tak przez radio?

„Przekażemy streszczenie twojego raportu z pominięciem spekulatywnych lub paranormalnych treści. To, co postanowi zrobić z nim komitet, pozostaje poza naszą kontrolą...”

„Ponieważ to, co mówisz, nie ma żadnego sensu. Sądząc po brzmieniu twojego głosu, wydaje nam się, że znajdujesz się pod wpływem alkoholu. Radzimy, abyś natychmiast skontaktował się z lazaretem swojego komisariatu i omówił dostępne metody leczenia...”

Posłuchaj tylko radia Popsuj-zabawa FM. Naprawdę zrezygnujesz z imprezowych radości, bo jakaś panna powiedziała ci tak przez radio?

„Ponieważ to, co mówisz, sugeruje, że doświadczasz ostrego psychicznego oderwania od rzeczywistości. Nie potrzebujesz rozmowy z komitetem – potrzebna ci rozmowa z lekarzem z lazaretu twojego komisariatu, i to pilnie...”

Nie, nie, nie. Wszystko źle zrozumiała. To rzeczywistość przesłania to, co dzieje się naprawdę. Nigdy jeszcze nie byłeś bliższy mrocznym prawdom istnienia...

„Naprawdę wolałbym porozmawiać bezpośrednio z Komitetem”.

„Obawiamy się, że to niemożliwe, Ognisty”.

„Posłuchaj – tańczyłem w opuszczonym kościele i miasto Revachol do mnie przemówiło”.

„I co takiego ci powiedziało?”

„Właściwie to to jest ona. Powiedziała, że świat skończy się za 22 lata”.

(Szepnij). „Muszą znać prawdę, Kim. Nie możemy jej ukrywać!”

„Tak, ja też odkryłem tu, w Martinaise, fenomen entroponetyczny”.

„Obawiamy się, że musimy poprosić cię, abyś to powtórzył, Ognisty”.

O-o-obawia się? Czego się obawia?

Jej głos się zmienił. Przestała być sobą.

Czyta z gotowego skryptu. Twoje słowa spowodowały wszczęcie jakiejś procedury.

„Czekaj, co się dzieje?”

„Nie przejmuj się tym. Wystarczy, że powtórzysz to, co przed chwilą powiedziałeś...”

Rób to, co mówi. Nie ma innej możliwości.

„Powiedziałem, że odkryłem tu, w Martinaise, fenomen entroponetyczny”.

„Przyjęłyśmy. Słuchaj uważnie, Ognisty. Zadamy ci serię pytań. Musisz odpowiedzieć na nie tak szczerze i zgodnie z prawdą, jak to tylko możliwe. Zrozumiałeś?”

„Tak”.

„Dobrze. Pierwsze pytanie: Czy znajdujesz się obecnie w pobliżu Sereglee, Północnych Wysp Arkadyjskich lub na przyszarockiej platformie morskiej »Insulindico«?”

„Nie, jestem w Martinaise”.

„Bardzo dobrze. Następne pytanie: Czy opisałbyś to zjawisko jako wewnętrzne czy zewnętrzne dla isoli?”

Ma na myśli, że... Właściwie to nie masz pojęcia, co te słowa mogą w tym kontekście oznaczać...

„Wewnętrzne”.

„Następne pytanie: Czy w tym czasie doświadczyłeś obiektów zmysłowych?”

„Eee, możesz rozwinąć?”

„Tak. Przykładami takich obiektów może być dźwięk, wspomnienie, światło”.

„To było coś jak gradient”.

„Mhmm. Przejdźmy dalej...”

„Ostatnie pytanie: Czy byłeś sam?”

Tak. Niewątpliwie, nieodwołalnie sam...

Oczywiście, że nie. Był tam radioprogramista...

Jak mógłbyś być sam? Jesteś gwiazdą, chłopie. Masz świtę i pełnych uwielbienia fanów, gdzie byś się nie wybrał...

Jesteś częścią wielkiej rodziny. Nigdy nie jesteś sam...

Nie ma sensu zanadto o tym myśleć.