Rozmowa · Noik

„Brzmi to właściwie dość sensownie”.

„Może to dziwne, ale czy nazwa »czapla biała« coś ci mówi?”

„Tak...” – sprawia wrażenie zaskoczonej. „To nazwa ptaka, oczywiście, a także określenie skoordynowanego systemu artylerii uderzeniowej Łucznika. Dlaczego pytasz?”

„Bez powodu, po prostu przyszła mi ta nazwa do głowy”.

„Tak, nazwy mają to w zwyczaju, nieprawdaż?”

„Myślałem po prostu o systemach artylerii”.

„To jeden z najbardziej zaawansowanych systemów znajdujących się w czynnej służbie. Jest w stanie wystrzelić pięćdziesiąt pocisków na minutę po wyrównanych łukach...”

„Niezależnie od stosunku do tego typu uzbrojenia każdy musi przyznać, że jest to jedno z największych osiągnięć technicznych naszej ery”.

„Myślałem po prostu o ptakach”.

„A tak. Obserwowanie ptaków jest tutaj wyjątkowo przyjemne. Dzisiaj widziałyśmy parę wydrzyków wielkich na skrzydle”.

(Nic nie mów, po prostu się rozglądaj).

Wiatr szarpie wielkie brezenty pokrywające zniszczoną fasadę Apartamentowca Półwysep.

Powietrze owiewa pomieszczenia, które niegdyś były rzędami chronionych przez ściany i dachy mieszkań. Wzdycha, przemykając przez pozostałości sypialń i salonów...

NIE PORZUCAJ MNIE. JESTEM TWOJĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ W RÓWNYM STOPNIU, CO TY MOJĄ.

Rozmowa przycicha; słyszysz przez moment syk zakłóceń.

„Ognisty, jesteś tam jeszcze?”

TO TWOJE MIASTO. BROŃ GO ZA WSZELKĄ CENĘ.

„Gdzie właściwie leży Advesperascit?”

„W Messynie, oczywiście. Nie tylko koronowano w nim Dolores Dei, ale było ono też jednym z wielkich miast epoki doloriańskiej – wspaniałym wyrazem potencjału ludzkości...”

„Niemożliwe”.

„Ależ możliwe. Dorastałyśmy tam. Widziałyśmy ten wzór na własne oczy”.

(Nic nie mów).

„Wzniesiono dla mnie?”

„Dla ciebie, dla całej ludzkości...”

„Może tak? Ostatnio trochę zapominam różne rzeczy”.

„Gdybyś widział, tobyś o tym pamiętał. To jeden z wielkich cudów świata – nie sposób go zapomnieć czy pomylić z czymś innym”.

„W jakim sensie Moralintern strzeże dziedzictwa Dolores Dei?”

„Założyło go wielu członków Partii Założycielskiej, która wybrała Dolores Dei – po jej zabójstwie poświęcili swoje życie kontynuacji jej projektu politycznego i intelektualnego”.

Pozostali członkowie Partii Założycielskiej przenieśli się do Sur-la-clef, gdzie opracowali współczesny system finansowo-korporacyjny. Ich nazwiska wciąż można znaleźć w nazwach niektórych największych banków inwestycyjnych świata.

„Jakie miejsce ma w tym wszystkim MOR?”

„MOR istnieje pod parasolem Koalicji, tak jak Koalicja istnieje pod parasolem Moralinternu...”

„Jednocześnie MOR właściwie nie należy do Koalicji”.

„Bardzo to trudne”.

„Oczywiście. W końcu mówimy o historii”.

Tu ci dopiekła...

„O ile wiemy, struktura organizacyjna MOR-u jest starsza od Koalicji. Wydaje się nam, że mogła być wzorowana na samych brygadach komunardów”.

„Jest w tym trochę prawdy” – szepcze porucznik do swojej słuchawki.

„Ale w praktyce to wydział etyczny dba o to, aby obie organizacje dążyły do tych samych celów”.

Wydział etyczny to gałąź MOR-u koordynująca jego działalność z Koalicją. Składa się z wysokiej rangi urzędników policyjnych i ich średniego szczebla odpowiedników z Moralinternu. Pracę w nim uważa się za zwieńczenie kariery elity funkcjonariuszy MOR-u.

Innymi słowy, to fundamentalny element MOR-u, więc nie powinieneś zapewne w ogóle jej o nią pytać.

„Czyli twierdzisz, że MOR jest pozostałością po komunistycznej przeszłości Revacholu?”

„Reliktem oddanym obecnie obronie moralistycznych wartości. Dziwne, prawda?”

„Historia to rzeka płynąca nieustannie w kierunku swego ujścia. Czasem jej bieg zmienia się w tajemniczy i nieoczekiwany sposób”.

„Po co w ogóle bawić się w ten cały MOR? Czy Koalicja nie może po prostu wszystkim zarządzać sama?”

„Koalicja nie jest zainteresowana rządzeniem w Revacholu. Nasza misja zakończy się sukcesem w chwili, gdy Revachol powróci do międzynarodowej społeczności jako suwerenna demokracja. MOR jest integralnym elementem tego projektu”.

(Szepnij). „Hej, Kim. Czemu nie dołączyłeś do wydziału etycznego?”

„Zdaje się, że za bardzo lubię pracę w terenie. Ale z pewnością masz ciekawsze tematy do przedyskutowania z Koalicją niż ścieżka mojej kariery”.

„Ognisty, masz jeszcze jakieś pytania?”

„Co masz na myśli, mówiąc, że nie należy do Koalicji?”

„Masz na myśli, że to z powodu décomptage'u?”

„Nie znamy zbyt dobrze tradycji i praktyk MOR-u, ale jesteśmy przekonane, że to możliwe. O ile pamiętamy, décomptage wywodzi się z revacholskiej komuny”.

„Kim są ci rozbójnicy i eschatolodzy, o których wspomniałaś?”

„Jest ich wielu. Komuniści głoszą, że są następnym dialektycznym krokiem w nieubłaganej spirali postępu. Twierdzą, że poradzili sobie z »nieodłącznymi sprzecznościami« moralizmu, i wierzą, że od ustanowienia humanistycznego raju dzieli ich tylko jedna rewolucja…”

„Faszyści twierdzą, że są zarówno przodkami, jak i następcami dolorianizmu. Innymi słowy, uważają, że panowanie Dolores Dei stanowi po prostu chwalebną fazę ekspansji w ramach szerszego frankonigeryjskiego dziedzictwa. Krytykują doloriański projekt za akceptację i integrację nowych narodów zamiast ich siłowego ujarzmienia...”

„No i są też nasi marnotrawni kuzyni, vaasańscy socjaldemokraci, którzy wyznają te same wartości, a nawet przyjęli wiele z naszych ceremoniałów i ikonografii, chociaż upierają się przy odrzucaniu egidy moralizmu”.

Z jakiegoś powodu to właśnie socjaldemokraci wydają się najbardziej ją irytować.

„Czasem zastanawiam się, czy komuniści nie mogą mieć racji, przynajmniej pod względem intelektualnym”.

„Wielu teoretyków polityki twierdzi, że komunizm przyjmuje logikę doloriańskiego humanizmu, ale odrzuca jego ducha. Innymi słowy, ostrzegają oni przed próbami tworzenia raju na zgliszczach i zwłokach...”

Jakich dokładnie zgliszczach i czyich zwłokach? Koalicja raczej nie spacyfikowała przecież Revacholu cukierkami, nieprawdaż?

„Ale to delikatny i bardzo skomplikowany temat. I oczywiście każdy system wartości ma coś do zaoferowania”.