Rozmowa · Noik

„Taa, zignoruj prawdę. To najbezpieczniejsze podejście...”

„W sumie Kim zawsze miał w sobie taki element bezcielesności”.

„Może jest twoim duchowym stróżem – twoim gliniarskim daimonionem...”

„Tak, przybijaliśmy już kiedyś wysoką piątkę”.

„To mi brzmi jak jakieś mroczne gliniarskie rytuały. Chyba nie chcę wiedzieć nic więcej...”

„Czy to znaczy, że Kim jest... duchem?”

„O czym on mówi?”

„Nie doszukuj się w tym sensu. To straszydłowa gadka”.

„Noik, w tym radiu chyba są duchy”.

„Liebling, bitte… Er ist unser einziges Kind. Er kann doch auch nächstes Jahr zur Akademie gehen”.

„Taa, to radiowe straszydła. Pojawiają się podczas zabawy w meganiskich zakresach. Najlepiej po prostu próbuj dalej...”

„Nie jestem w stanie zrozumieć z tego bełkotu ani słowa”.

„Liebling, bitte… Er ist unser einziges Kind. Er kann doch auch nächstes Jahr zur Akademie gehen”.

„Ja też nie. Po prostu próbuj dalej. W końcu przebijemy się przez te radiowe straszydła”.

„Noik, chyba mamy tu nieco entroponetycznego przesłuchu”.

„Liebling, bitte… Er ist unser einziges Kind. Er kann doch auch nächstes Jahr zur Akademie gehen”.

„Tak nazywają się te radiowe straszydła? Nie wiedziałem, że mają techniczną nazwę...”

„Tak czy siak, po prostu próbuj dalej, aż się przebijemy”.

Słuchaj dalej.

„Liebling, bitte… Er ist unser einziges Kind. Er kann doch auch nächstes Jahr zur Akademie gehen”.

„Próbuj dalej. W końcu przebijemy się przez te radiowe straszydła”.

Nie jesteś w stanie zrozumieć z tego bełkotu ani słowa.

„Nein, Liebling! Unseren Jungen... nach Vredefort... einem dieser Dinger...”

Później odwraca się do ciebie. Jego mina zdaje się mówić: „lepiej nie zostawiaj tego bałaganu tylko mnie”.

Później odwraca się do ciebie. Kręci delikatnie głową, po czym spogląda ponownie na wzmacniacz.

Za kogo się jednak denerwuje? Nie umiesz stwierdzić.

J-j-jest tam k-kto?

„Okręt Wojenny Koalicji Łucznik, tu detektyw Raphaël Ambrosius Costeau z MOR-u. Potwierdź odbiór”.

„Okręt Wojenny Koalicji Łucznik, tu funkcjonariusz MOR-u, Tequila Sunset. Potwierdź odbiór”.

„Okręt Wojenny Koalicji Łucznik, tu funkcjonariusz MOR-u, Ognisty. Potwierdź odbiór”.

Skąd dochodzi ten dźwięk?

Z każdego włącznika światła, każdego powozu motorowego, dzwonka do drzwi, czajnika i radia w Martinaise. Wszystko to miesza się z elektrycznymi zakłóceniami powodowanymi przez błąkające się nad Ozonne burze.

„Hej, stróżu prawa. Czekamy na ciebie”.

Łagodny szmer. Między twoimi uszami rozpościera się krajobraz z padającym śniegiem...

„Czekaj, a co jeśli nikt nigdy nie potwierdzi odbioru?”

„Szczerze mówiąc, to tak byłoby pewnie najlepiej. Jak już mówiłem, sinusoidy tego projektu to niezbadane wody...”

„Nie wiem, na jak długo starczy nam energii, więc lepiej bierzmy się do dzieła. Gotowy?”

„Tak”.

„Dobra. Wchodzimy na żywo za dwa... jeden...”

„Dobra. Jesteśmy gotowi?”

...

„Przesłałyśmy nasze podsumowanie do Komitetu Odpowiedzialności. Prosimy o cierpliwość...”

...

„Wie kannst du... unseren Jungen... auf einem dieser Dinger...”

„Uwaga, niestety, połączenie zaczyna zanikać...”

...

„Ognisty, tu Łucznik. Jesteś tam?”

„Przeklęte straszydła. Nie może się od nich człowiek odgonić...”

„Twoja sprawa? Nie jesteśmy pewne, czy w pełni rozumiesz sytuację. Komitet oczekuje twojego przybycia. Musisz przekazać mu, co odkryłeś. Stawka jest znacznie wyższa niż jakakolwiek indywidualna sprawa...”

„Nie ma już odwrotu. Łucznik jest w drodze”.

„Posłuchaj, detektywie. Chcę, abyś rozważył – choćby przez chwilę – możliwość, że twoja prawdziwa odpowiedzialność jest tutaj...”

„Kim, to ważniejsze niż śledztwo. Chodzi o odkrycie prawdziwej odpowiedzialności”.

„Zapewniamy cię, że twój partner świetnie zajmie się nią bez ciebie – to jego odpowiedzialność, podobnie jak stawienie się przed komisją jest twoją. Komitet chce, abyś opowiedział mu, co odkryłeś...”

„Pytamy cię jeszcze raz. Czy jesteś gotowy przyjąć swoją odpowiedzialność?”

Nadszedł czas. Nie ma już odwrotu, nie ma miejsca na czajenie się. Musisz zdecydować raz na zawsze.

„Tak, wyrażam, Łucznik. Zabierzcie mnie stąd”.

„Nie. Nie mogę, Łucznik. Musicie stąd ruszyć beze mnie”.

...

„Ale jeśli dołączę do Moralinternu, będę mógł przyjąć na siebie większą odpowiedzialność”.

„Nie sądzisz, że powinniśmy zakończyć nasze śledztwo, zanim weźmiesz na siebie więcej odpowiedzialności?”