Rozmowa · Programistka Soona

Porucznik wbija wzrok w podłogę, jakby chciał powiedzieć, że marnujesz tu tylko czas.

Może ci speedziarze będą ci w stanie jakoś pomóc? Idź porozmawiać z Andre.

„Nie jestem pewien... Zdaje się, że coś tam jest, ale nie słyszałem nic wyraźnie”.

„Tak... Nie, chyba nic tam nie ma” – jej głos jest pełen goryczy i rozczarowania.

„Co robisz w opuszczonym kościele?”

„Naprawdę lubisz zadawać te pytania, co?” – w jej zmęczonych oczach dostrzegasz błysk rozbawienia.

Są przekrwione. Nie sypia chyba ostatnio za wiele, co?

„Muszę mieć pewność, że nikogo tutaj nie ukrywasz”.

„Nie, nie ukrywam, jestem tu tylko ja i...” – podnosi wzrok ku górze, po czym mamrocze: „kraboczłek. Prowadzę tylko pewne badania. Nic więcej”.

„Jakie badania?”

„Szukam miejsca, w którym znajduje się dwumilimetrowa dziura w świecie”.

Zaraz. Co?

Szuka zakłóceń w falach radiowych. Tak stało w jej dzienniku osobistym.

Porucznik unosi brew, ale nic nie mówi.

„Nie, nie ukrywam, jestem tu tylko ja i...” – podnosi wzrok ku górze, urywając w połowie zdania. „Prowadzę tylko pewne badania. Nic więcej”.

„Jestem policjantem. Zadawanie pytań to moja praca”.

„Przeprowadzam tu badania naukowe. Nie możesz mnie wyrzucić” – mówi, gotowa, by stawić opór.

„Jakie badania?”

„Szukam miejsca, w którym znajduje się dwumilimetrowa dziura w świecie”.

„Bardzo chciałbym dowiedzieć się więcej o twoich badaniach”.

„No dobrze, skoro pytasz...”

„Zajmujesz przestrzeń publiczną. Muszę zrozumieć, co tu robisz”.

„Sąsiedzi zgłaszali na ciebie skargi”.

„Widziałaś człowieka żyjącego wśród krokwi?”

„Nie”.

„Ale wiesz, że tu jest?”

„Tak”.

„On widział ciebie”.

„I?”

„Dobrze, w takim razie to pewnie nic wielkiego”.

„Tak, masz rację, nie przejmuję się...” – milknie. Wychyla się, żeby zrobić coś przy drukarce maszyny.

„»I«? Widział cię kraboczłek!”

„Mam to gdzieś. Nie obchodzą mnie kraboludzie” – nie podnosi nawet głowy, majstrując coś przy drukarce urządzenia.

O rany. Naprawdę ma to gdzieś. Zupełnie się nie boi.

„Musiał cię widzieć”.

„Zdaje się, że ani trochę się pani nim nie przejmuje”.

„Tak, o co chodzi?” – nie podnosi wzroku znad klawiatury.

„Nieważne, dam ci pracować”. [Odejdź].

„Przepraszam, ale kim ty... jesteś? Co tu robisz?”

„Jestem Soona Luukanen-Kilde, dawniej główna programistka w Fortecy Katastrof i Radiach RSA. Mam ponad 16 lat doświadczenia jako programistka i biegle posługuję się językami Vox i Orbis...”

„Jeśli nie przyszedłeś mnie zatrudnić, to naprawdę nie wiem, w czym mogę ci pomóc” – odwraca się z powrotem do terminala.

Czy ona powiedziała ponad 16 lat doświadczenia? Musiała zacząć programować jeszcze jako nastolatka.

To nadal nie jest odpowiedź na pytanie, co robi w opuszczonym kościele.

„Niczego chyba nie popsułem?”

„Nie, wydrukowałeś tylko mój dziennik osobisty i zmarnowałeś trochę papieru” – wygląda na to, że nie jest to dla niej wielka strata.

„Hej, czy ty nie jesteś przypadkiem główną programistką »Wirrâla Oderwanego«?”

„Tak” – zastanawia się przez moment. „Albo i nie. Już nie. Projekt upadł”.

Nie wydaje się zaskoczona tym, że ją rozpoznałeś – raczej zasmucona. Jakaś emocja pojawia jej się przez moment na twarzy. Prostuje plecy.

„O co chodzi?” – kobieta wciąż stoi przygarbiona przy klawiaturze, delikatnie podświetlona przez mruczącą maszynę.

„Bingo”.

„Znalazłem go w Zgubionej Strefie Handlowej”. (Użyj absolutnie wystarczającego transiwera).

„O, »znalazłeś« transiwer z mojego starego rehm civica. Myślałeś, że go nie rozpoznam? No, nieistotne. Powinien nadać się do naszych celów...”

Nie jest zła, raczej rozbawiona. Ten konkretny transiwer budzi w niej wspomnienia, lecz szczęśliwie zabobony są jej obce.

O rany, no dobra. To była bardzo niemiła uwaga.

„No, to była interesująca współpraca”.

„I co myślisz? Mógłbym zostać radioinżynierem?”

„Być może. Jesteś całkiem zaradny. A to ważna u inżynierów cecha...”

„Tak czy inaczej, zostawmy cały ten sprzęt tutaj. Schowam go później. Jeśli chcesz, możesz zabrać jedną parę słuchawek. Nie potrzebuję aż tylu zapasowych”.

„A teraz przepraszam, muszę wracać do swoich zajęć”.

„Zdekapitowałeś naszą antenę. Nie, nie sądzę, żeby to był w twoim przypadku dobry pomysł...”