Rozmowa · Programistka Soona

„Posłuchaj. A gdyby tak zbudować tę antenę pod ziemią?”

„To by bardzo utrudniło propagację sygnału w powietrzu... A więc byłoby sprzeczne z naszym celem”.

„Detektywie, czy funkcjonariusze na 41. komisariacie nie muszą przejść szkolenia z podstawowej obsługi radia? Myślałem, że to standardowa procedura MOR-u”.

„Tak szczerze, to nie wiem, czy twoje pomysły są jakkolwiek pomocne”.

No dobra, czas na burzę mózgów. Pamiętaj, że to dopiero faza koncepcyjna. Nie ma tu złych pomysłów.

„Już wiem. Czemu by wykorzystać masztu wielkiej łodzi?”

„A masz dostęp do masztu wielkiej łodzi?”

„Nie”.

„Dlatego właśnie go nie wykorzystamy”.

„Mógłbym poprosić o niego przedstawicielkę Wild Pines. Jesteśmy zaprzyjaźnieni”.

„Coś mi mówi, że pani Messier byłaby niezbyt zachwycona, gdyby usłyszała twój plan przejęcia jej łodzi w celu skontaktowania się z okrętem wojennym Koalicji”.

„Tak, to niezbyt prawdopodobny scenariusz”.

„Szczerze wątpię, żeby ktokolwiek z Wild Pines zechciał pozwolić nam zmienić swoją łódź w wielki nadajnik radiowy”.

„Mam taką myśl: może w porcie jest jakiś maszt? Czemu by go nie użyć?”

„Nie sądzisz, że Związek zgłosiłby sprzeciw?”

„Hmmm, może”.

„Dlatego właśnie go nie wykorzystamy”.

„Na pewno nie, ja i Evrart trzymamy się razem”.

„Można by nawet powiedzieć, że wasza zażyłość jest problematyczna”.

„Nie wiem, jakie są twoje stosunki ze Związkiem, ale wątpię, żeby jego członkowie byli zadowoleni, że korzystamy z ich sprzętu do łączenia się z Koalicją”.

„Nie sądzę, żeby szef Związku był zadowolony, że korzystamy z jego sprzętu do łączenia się z Koalicją”.

Łatwizna! Anteny to, ogólnie rzecz biorąc, po prostu wysokie konstrukcje, tak?

„Moglibyśmy wykorzystać wieżę tego kościoła”. (Wskaż w górę).

„Nie, nie moglibyśmy. Kościół jest drewniany. Chyba nie do końca rozumiesz, jak działa radio”.

Załóż słuchawki.

Wszystko znika. Cisza spowija cię niczym tonącego w okręcie podwodnym człowieka wpatrzonego w tę pozostałą mu odrobinę niezalanej przestrzeni nad głową.

I wtedy ciśnienie nagle się zmienia.

Tak, ale czy ja coś słyszę?

To takie uczucie, jak kiedy lecisz aerostatem albo uszy ci się odtykają. Albo jak delikatny przeskok w atmosferze, wisząca w powietrzu zmiana pogody...

A jeśli dźwięk, którego szukasz, jest zbyt niski, żebyś mógł go usłyszeć?

(Zdejmij słuchawki). „Soono, a jeśli potrzebujemy po prostu lepszego nagłośnienia?”

„Lepszego nagłośnienia?” – powtarza. „No dobrze... ale skąd je weźmiemy?”

Nagle ściany przenika rytmiczny bit. Sprawia, że mały kawałek ozdobnego stiuku spada na drewnianą podłogę.

„Naprawdę powinni przeznaczyć jakieś środki na renowację tego miejsca...” – mamrocze porucznik, przyglądając się zniszczonym arabeskom.

„Nie, przede wszystkim powinni uniemożliwić tym disco pajacom zakłócanie spokoju w sąsiedztwie”.

„Tak, ale mogliby z tym pomóc swoimi głośnikami...”

„Masz na myśli tych speedziarzy?” – zamyka oczy. W pobożną ciszę sanktuarium wdziera się znowu muzyka dance.

„No tak, speedziarze... Mają fantastyczne nagłośnienie. I myślisz, że zechcą mi pomóc?”

„Jasne, jeśli zgodzisz się, żeby zbudowali tę fabrykę narkotyków”.

„Nie, panie władzo. Nie zgadzam się na nic”.

Urywa i spogląda ci głęboko w oczy.

Szkoda. Wielka szkoda.

„Ale większość czasu jestem w pełni skupiona na swojej pracy z radiokomputerem” – ciągnie dalej. „I są jeszcze części kościoła, których nie miałam czasu zbadać, więc...”

Chce powiedzieć, że jest gotowa w razie potrzeby uważać, że nic nie widzi.

„Świetnie, w takim razie pójdę z nimi porozmawiać”.

„Jasne, daj mi znać, jak ci poszło” – na moment milknie, po czym dodaje: „Dzięki wielkie”.

„Owszem, gdybyś pozwoliła im się tutaj wprowadzić”.

„Myślę, że zniosłabym jakoś tydzień czy dwa pokojowego współistnienia”.

Wyżyny sztuki negocjacji, detektywie. Jak zawsze!

„Od twoich sąsiadów, rzecz jasna”.

Co to znaczy?

Nadal nic. Soona tym razem nawet na ciebie nie patrzy.

Słyszysz tylko własny, ciężki i chrapliwy od wielu nocy picia oddech... To oddech starca.

Ale jest coś jeszcze...

Musi być. Coś wielkiego, niespodziewanego... Coś nowego, co czeka na odkrycie.

Duchy, przemówcie do mnie!

Kiedy ostatni raz świat miał do powiedzenia coś nowego?

„No i?” – pyta Soona, kiedy tylko zdejmujesz słuchawki. „Słyszałeś coś?”

„Nie, nic. Jest tylko cisza”.

„Tak...” – jej głos jest pełen goryczy i rozczarowania.