Rozmowa · Programistka Soona

„Wybacz, po prostu myślałem sobie na głos. Kontynuuj”.

„Co?” – prycha z odrazą. „Nigdzie się stąd nie wybieram. To przestrzeń publiczna i mogę sobie tutaj łamać obwody, ile tylko zechcę. Poza tym...”

Na jej twarzy pojawia się pełen satysfakcji uśmieszek. Jest nieznośnie triumfujący.

„Chroni mnie Ustawa o podróżach”.

„Nie, proszę, tylko nie znowu Ustawa o podróżach...” (Zamknij oczy)

„Tak, to znowu Ustawa o podróżach” – potwierdza porucznik, kiwając głową. „Nie możesz po prostu wyrzucać obywateli z publicznych miejsc – przynajmniej nie w legalny sposób”.

„Tak. Dziękuję. Gdyby tylko jeszcze mi pan dał pracować...”

„Zgodnie z Ustawą o podróżach obywatele mają prawo przebywać w miejscach publicznych, o ile nie zakłócają porządku”.

„A ta pani tego nie robi. W sensie, że nie zakłóca porządku”.

„Jestem łamaczką obwodów, a ta branża nikomu nie wadzi”.

Patrz tylko, jaka jest z siebie zadowolona, kiedy tak bawi się tymi swoimi „ważnymi maszynami naukowymi”. Akademicy!

„I zanim powie pan coś jeszcze – nie zakłócam tu w żaden sposób porządku. Jestem łamaczką obwodów, a ta branża nikomu nie wadzi”.

„Przez te wszystkie prawa cholernie trudno jest być policjantem!”

(Skrzyżuj ręce na piersi). „Nie ma czegoś takiego jak Ustawa o podróżach”.

„Och, ależ jest. I mnie chroni!”

„Co to jest Ustawa o podróżach?”

„Spoczko. Szykuje się imprezka!”

(Zignoruj go i zwróć się do głównej programistki). „Chcę, żeby zabrała pani swoje rzeczy i opuściła to miejsce w przeciągu godziny”.

„Interesujące... Funkcjonariusz policji próbujący eksmitować obywatelkę z publicznego miejsca wbrew przepisom Ustawy o podróżach”.

Eksmituj ją.

Słyszysz jedynie przyspieszony puls w swoich uszach – 100 na minutę. Uderzenie po uderzeniu – twoja krew szykuje się na konflikt.

„Lepiej się zbieraj, jak nie chcesz, żebym cię zaciągnął do więzienia”. (Zakasz rękawy).

„Boże...” – natychmiast robi krok w tył i podnosi ręce, wyczuwając twoją agresję. „Spokojnie już, pójdę. To nie problem! Mogę najpierw spakować swoje rzeczy?”

„Pierdolę twoje rzeczy. Wynoś się. I to już”.

„Czy to naprawdę konieczne, detektywie?”

„Dobra, zabieram się. Możesz powiedzieć raversom, żeby się wprowadzali”.

Wyłącza komputer i odchodzi.

„Dobra, zabieram się. Możesz powiedzieć raversom, żeby się wprowadzali”.

(Kiwnij głową). „Byle tylko cię tu nie było, jak wrócę”.

Porucznik wzdycha, ale milczy.

„Dobra” – wzdycha z ulgą. „Pójdę na zewnątrz zadzwonić i wrócę po moje rzeczy. Możesz powiedzieć raversom, żeby się wprowadzali”.

Wyłącza komputer i odchodzi.

„Dobra” – wzdycha z ulgą. „Pójdę na zewnątrz zadzwonić i wrócę po moje rzeczy. Możesz powiedzieć raversom, żeby się wprowadzali”.

(Wyciągnij broń). „Opuścisz ten kościół w ten czy inny sposób”.

„Detektywie...”

W jej głosie słychać ostrożność.

„Boże...” – dziewczyna natychmiast robi krok w tył i podnosi ręce. „Spokojnie już, pójdę, to nie problem! Mogę najpierw spakować swoje rzeczy?”

„Odłóż broń, detektywie” – głos porucznika jest niski i stanowczy.

„Kiedy wrócę, ma pani nie być w tym kościele”. (Schowaj broń).

„Nie schowam broni, dopóki nie obieca, że jej tu nie będzie, kiedy wrócę”.

„Obiecuję! Obiecuję!” – krzyczy. Jej głos odbija się echem między krokwiami pod dachem.

Nareszcie. Posłuszeństwo.

Jej dolna warga drży.

„Świetnie”. (Schowaj broń).

Zupełnie tego nie czujesz, ale i tak powinieneś się zmusić. Może nie zauważy twoich oporów?

„Nie obchodzi mnie Ustawa o podróżach! Wynocha stąd!” (Tupnij nogą).

„Ale musisz zrozumieć – to bez znaczenia, czy cię ona obchodzi, czy nie. Jest prawem” – wyjaśnia, nie obdarzając cię nawet spojrzeniem. „Nigdzie się stąd nie wybieram”.

„Proszę, po prostu odejdź, dobrze? Proszę... Bardzo proszę, nie chcę walczyć. Walka jest przerażająca i mam przez nią problemy z oddychaniem”.

„Miejże trochę godności” – wzdycha kobieta, po czym odwraca się do radiokomputera.

Porucznik udaje, że nie widział twojego wybuchu, skupiając się na oknie z pozłacanym malowidłem.

„Racja. Ustawa o podróżach to fundament naszego porządku prawnego. Nie mogę jej sobie ot tak lekceważyć. Możesz tu zostać”.

„Oczywiście, że mogę zostać. To nie podlegało w ogóle dyskusji”.

„Chwila, mam tu swoją... Mam swoją...” (Wyciągnij swoją broń).

Ale nie wyciągasz swojej broni. Zamiast tego szarpiesz się z kaburą, desperacko próbując uwolnić broń, która w niej uwięzła. Wygląda to żałośnie.

Nie mogę tego zrobić. Nie czuję się straszny.

Wciąż pisze coś na radiokomputerze. Jej odziane w sweter ciało garbi się nad maszyną.

Nie czujesz się straszny? A ty co, jakaś diva czy jak?

Znajdź odpowiednie miejsce dla anteny radiowej nadającej fale megadługie.

Zamknij oczy. Rozwiń swoją mentalną mapę Martinaise. Jest poranek. Stoisz na placu przed Whirling-in-Rags.

Wiatr toczy pustym pojemnikiem po spękanych płytkach. Z północy dobiega cię złośliwy śmiech dwójki dzieci...