Rozmowa · Programistka Soona

Na kolorowym oknie pojawiają się pęknięcia. Tak samo jak na skąpanych w ciemności drewnianych kolumnach...

„ZEJDŹ DO NAS! KOCHANA!”

Poniżej bas przybiera na sile niczym szczęki wielkiego, żującego metal i drewno kompresora. Nie brzmi to ani trochę dobrotliwie.

Fundament budynku drży. Podłoga się wykrzywia...

W twoim ciele pojawia się potężny PULS...

„Dość, wyciszam to!” – mówi i sięga ku klawiaturze...

„Zachowajcie wszyscy spokój, to coś pięknego!”

„PIĘKNY HARDKOR, PIĘKNE ŻYCIE!”

„Szlag, nie przestaje!” – kobieta desperacko wciska klawisze klawiatury, lecz dźwięk nie ustaje. „Acele, czy...?”

„Tak, wyłączyłam to!” – krzyczy z mikrofonem kontaktowym w dłoni.

MIKROFON JEST NIEISTOTNY. TO NIE MA NIC WSPÓLNEGO Z MIKROFONEM.

„Andre, wyłącz kompresor! Budynek zaraz się zawali...”

„Szlag...” – Andre wciska na oślep przyciski. „Nie mogę tego wyłączyć, sygnał przeskoczył... Już go tu nie ma! Jest...”

Teraz jest w stole mikserskim. Tworzy pętlę coraz to mocniejszego sprzężenia zwrotnego.

OTO NADSZEDŁ TEN MOMENT. Potężny ryk. Łuk dachu wygina się nad tobą. Gdzieś koło drzwi pęka szyba... Wszystko się wali.

„Jajkogłowiec! Jest w stole!”

Nagle hałas ustaje. Całkowicie i zupełnie – jakby nigdy nie było żadnego dźwięku. Tylko twoje uszy wciąż dzwonią z powodu szoku. Wszyscy wpatrują się w Jajkogłowca trzymającego w ręce dyndający kabel z czarnym, trójpinowym konektorem.

„Jajko...”

„Wyciągnąłem wtyczkę” – stwierdza spokojnie. „Robiło się zbyt hardkorowo”.

„Dobrze zrobiłeś, Jajko...” – Andre wydaje westchnienie ulgi i przygląda się uważnie oknu. „Ja pierdolę... Programistko, powiedz, że nagrywałaś to wszystko!”

„Cztery lata...” – szepcze kobieta. „Dwudziestu dwóch ludzi, miliony reáli... I przez cały ten czas mieliśmy mierzyć się z tym? Po prostu wszystko skasowało...” – drżą jej wargi. „Sulisław mi nie uwierzy”.

„Taa, ale czy to nagrałaś? Fajne było – chyba możemy to wykorzystać”.

„Tak, Andre” – odzyskuje panowanie nad sobą. Strzepuje pył ze swojego swetra i kładzie dłonie na klawiaturze. „Nagrałam to. Cholera, muszę teraz rozesłać kilka listów...”

„Dziękuję za to wam wszystkim. Jajkogłowcze, tobie też. I tobie” – odwraca się do ciebie. „Nie wiem, co odkryliśmy, ale wiem przynajmniej, jak to coś brzmi. To już jakiś początek”.

„Co to było? W życiu nie słyszałem nic podobnego”.

„To była informacja matematyczna – z anomalii – zapisana w formie fali dźwiękowej. Znaczy, tak było w praktyce. Bo w teorii...” – kręci głową.

„Nie mam pojęcia. Nigdy w życiu o czymś takim nie słyszałam”.

Jej głos w cichym kościele brzmi jak przytłumiony. To przez to, że twoje uszy muszą dostosować się na nowo po tym potwornym ryku.

„Kim, a ty to słyszałeś?”

„Bardzo trudno było tego nie słyszeć. Myślę, że ma pani rację” – zwraca się do kobiety. „Rzeczywiście coś się tu dzieje – i trzeba się z tym obchodzić bardzo ostrożnie”.

„Obiecuję – nie będziemy więcej tego ruszać”.

„Co teraz będzie? Zamierzasz...” (Zakończ).

„Tu zostać” – przerywa ci. Palce trzyma już na klawiaturze. „Zostanę tu z tymi wariatami. Wyślę listy, może spotkam się z Sulisławem... I opracuję jakieś środki zaradcze”.

„Wiedz, że nie mamy nic przeciwko temu”.

„W nosie to mam” – rzuca, po czym się reflektuje: „Niemniej dziękuję”.

To najlepsze, co może zapewnić Andre. Prawdę mówiąc, to całkiem dużo. Przynajmniej dla niej.

„A teraz...” – jej dłonie poruszają się po klawiaturze. „Muszę opracować teorię. Jakiekolwiek wstępne wyjaśnienie tego wszystkiego. Inaczej mój list będzie wyglądał raczej jak dowód, że postradałam zmysły...”

„Tak. A my musimy wrócić do stabilizowania Martinaise...” – robi wydech i próbuje pozbyć się napięcia. „Zamiast wyburzać je głośnym, basowym dźwiękiem z nieznanego źródła”.

Jakaś maleńka, twarda kulka w twoim brzuchu rozluźnia się. Nadal żyjesz.

Masz na to wszystko wyjaśnienie. Gdzieś w głębi serca wiesz. Osoba, którą byłeś, wie.

Masz na to wszystko wyjaśnienie. Gdzieś w głębi serca. Nie znalazłeś jeszcze tylko wszystkich jego elementów.

Nie wiesz wystarczająco dużo o świecie. Ale ta Joyce – gdybyś wiedział to wszystko, co ona, poskładał to w całość...

„Napiszesz do Sulisława?”

„Tak. To był nasz główny projektant. I może też do niektórych producentów. Scenarzystów też, jeśli będą na tyle trzeźwi, żeby odebrać. Muszą usłyszeć...”

Że to nie była jej wina. Ani ich.

„Muszą się o tym dowiedzieć. Bez obaw, nie wyślę im nagrania. Choć wątpię, żeby w ogóle mieli głośniki zdolne do przeniesienia takiej częstotliwości...”

Nagle hałas ustaje. Całkowicie i zupełnie – jakby nigdy nie było żadnego dźwięku. Tylko twoje uszy wciąż dzwonią z powodu szoku. Wszyscy wpatrują się w Jajkogłowca trzymającego w ręce dyndający kabel z czarnym, trójpinowym konektorem.

„Jajkogłowiec! Cokolwiek zrobisz, nie powstrzymuj tego!”

Ale hałas ustaje. Całkowicie i zupełnie – jakby nigdy nie było żadnego dźwięku. Tylko twoje uszy wciąż dzwonią z powodu szoku. Wszyscy wpatrują się w Jajkogłowca trzymającego w ręce dyndający kabel z czarnym, trójpinowym konektorem.

Ale hałas ustaje. Całkowicie i zupełnie – jakby nigdy nie było żadnego dźwięku. Tylko twoje uszy wciąż dzwonią z powodu szoku. Wszyscy wpatrują się w Jajkogłowca trzymającego w ręce dyndający kabel z czarnym, trójpinowym konektorem.

„Jajkogłowiec! Możesz to zatrzymać?!”

„OCH, CHCĘ Z KIMŚ ZATAŃCZYĆ!” (Zacznij wystukiwać nogą rytm).

„CHCĘ POCZUĆ Z KIMŚ ŻAR!”

„Tak, powinniśmy to przerwać. Soono, wycisz!”

„On był... On był najpierw we mnie...”

„Nigdy nie słyszałem w swoim życiu czegoś równie hardkorowego!”

Wśród ciszy po twoim kręgosłupie zaczyna pełznąć niski szum. To muzyka dobiegająca z twojego wnętrza. Nie z głośników, nie z pomieszczenia. Wielkie, basowe westchnienie z piwnicy twojego umysłu. Powoli przybiera na sile, aż wreszcie powietrze wokół ciebie zaczyna drżeć.

„Eee, krótką chwilkę...”

„Co?”

„Może nie powinniśmy tego robić? To zbyt niebezpieczne. Jeszcze na maksymalnej głośności...”